vima365

Τα καραβάνια του χαμού – Απο την Παναγιωτα Ιωακειμιδου

Τα καραβάνια του χαμού

Απο την Παναγιωτα Ιωακειμιδου

Περπατάνε μέρες χωρίς να ξεκουραστούν, χωρίς φαγητό και πεθαίνουν από πείνα. Τα τούρκικα χώματα τους κράτησαν για πάντα στην αγκαλιά τους αδιάβαστους και άκλαυτους.

Περνάνε μέσα από χωριά απολίτιστων Τούρκων και φοβούνται μην «πειράξουν» τις γυναίκες και τα κορίτσια.

Τα κορίτσια και οι όμορφες γυναίκες λερώνονται και αλείφονται με καπνιά, φοράνε κουρέλια για να μην προκαλούν. Για κάθε ενδεχόμενο όμως είναι εξοπλισμένοι και με ρόπαλα και αποφασισμένοι για όλα, αν τολμήσουν και πειράξουν τις γυναίκες.

Αυτό που βιώνουν είναι ο «ζωντανός θάνατος». Οι εξαντλητικές πορείες λυγίζουν τους αδύναμους. Κάθε πρωί πολλοί ήταν αυτοί που δεν ξανάνοιγαν τα μάτια τους, είχαν βασιλέψει για την παντοτινή νύχτα.

Οι ψείρες τότε έκαναν γιουρούσι σε όλο το κορμί, κατέκλυζαν ακόμα και τα τσίνορά τους. Στα γυάλινα μάτια τους έλαμπε το τελευταίο τους βλέμμα που απόμεινε να κοιτάζει οργισμένο για την άδικη μοίρα τους.

Αυτό το βλέμμα μπορούσε να σκιάξει ακόμα και τους εχθρούς. Τους παρατούσαν άταφους και άκλαυτους στις άκρες του δρόμου. Άφηναν πίσω αγαπημένους νεκρούς και συνέχιζαν την πορεία στο άγνωστο.

Θεριό είναι ο άνθρωπος τελικά και αντέχει τα πάντα. Έσφιγγαν τα δόντια και συνέχιζαν την πορεία.

Η σκέψη πάγωνε και για ώρες περπατούσαν χωρίς να μιλάνε. Καραβάνια απελπισμένων, ζεμένα κάρα, πρόσωπα σκυθρωπά, μάτια κλαμένα.

Η πείνα γονατίζει τα μικρά παιδιά. Κλαίνε και βασανίζονται κάτω από τις αντίξοες καιρικές συνθήκες, το βαρύ χειμώνα της Ανατολής και τον καύσωνα. Τα μάτια τους έχουν στεγνώσει πια από τα δάκρυα, πεθαίνουν αβοήθητα.

Κάθε πρωί που ξημερώνει μαζεύουν τα πτώματα και τα αφήνουν στον δρόμο.

Το καραβάνι συνεχίζει την πορεία του χωρίς να θάψει τους νεκρούς του. Τα μισόγυμνα νεκρά παιδιά θα γίνουν βορά στα όρνεα και στα άγρια θηρία που παραμονεύουν.

Άταφοι, άκλαυτοι, αλειτούργητοι, θύματα της Λευκής Γενοκτονίας. Θύματα ενός θανάτου που είναι πιο σκληρός από τη σφαγή και τον απαγχονισμό.

Ο θάνατος αυτός είναι πολύμηνος και τον βιώνουν καθημερινά, ξέρουν το τέλος τους, το περιμένουν και δεν μπορούν να κάνουν τίποτα για να το αποτρέψουν. Αυτές που αντέχουν ακόμα είναι οι μάνες.

Βράχος σωστός, πορεύονται με βήμα σταθερό, ορίζουν τη μοίρα τους, δε λυγίζουν.

Αφήνουν στο διάβα τους νεκρούς γέρους, τα αδύναμα παιδιά και προχωράνε. Ελπίζουν να φτάσουν στο τέλος αυτής της πορείας.

Όσοι επιζήσουν, στον επόμενο σταθμό θα γίνουν ζητιάνοι στα τουρκικά και κουρδικά χωριά από όπου διαβαίνουν.

Οι κάτοικοι όμως δεν είναι πολλές φορές φιλικοί και αντί να τους βοηθήσουν αρπάζουν τα λιωμένα ρούχα τους και τα ξεχαρβαλωμένα παπούτσια τους.

Έρμαια στα χέρια ακόμα και μικρών τουρκόπουλων υπομένουν το μίσος που καλλιεργήθηκε εναντίον τους από τον Κεμάλ.

Οι επιθέσεις εναντίον τους, γίνονταν μπροστά στα μάτια των συνοδών τζεντερμέδων, οι οποίοι υποτίθεται ότι τους συνόδευαν για να τους προστατέψουν.

Το έγκλημα έχει σχεδιαστεί καλά και εκτελείται άψογα. Κράτησε περίπου τρία χρόνια και εξόντωσε σχεδόν τα δύο τρίτα των Ποντίων που μετείχαν σ΄ αυτές τις πορείες θανάτου.

Aπό το βιβλίο μου Ματωμένος Νόστος, εκδόσεις Κυριακίδη 2018

Για το vima 365