vima365

Διαβάζοντας το ποίημα «πόλις» του Κ. Καβάφη, μου ήρθε συνειρμικά στο μυαλό μια ποντιακή ιστοριούλα, ουσιαστικά πραγματεύονται το ίδιο ακριβώς θέμα:

Κάποτε είνας κοχράκα είπεν: Θα φεύω ασ΄ σο μαύρον τη θάλασσαν και θα πάω ΄ς σο άσπρον τη θάλασσαν να ευτάγω άσπρα ωβά. Ατότες είπαν ατεν: Τον κώλον πα θα παίρτς με τ΄ εσέν; Και ατέ πα είπεν ατ΄ς «Κια χωρίς τον κώλον μερ΄ θα πάω;» ΄Εϊκιτι, είπαν ατεν, με τ΄ ατό τον κώλον ήμπαν πας, μαύρα ωβά θα ευτάς. (κάποτε μια καρακάξα είπε θα φύγω από τη μαύρη θάλασσα και θα πάω στην άσπρη θάλασσα να κάνω άσπρα αβγά. Την ρώτησαν θα πάρεις και τον πισινό σου μαζί σου; Χωρίς αυτόν πού θα πάω;. Ε, της είπαν, με αυτόν τον πισινό όπου και να πας μαύρα αβγά θα κάνεις).

Είπες• «Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα.

Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.

Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή•

κ’ είν’ η καρδιά μου — σαν νεκρός — θαμένη.

………………………………………………………………………………

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θα βρεις άλλες θάλασσες.

Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς

τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς

Όπου κι αν πάει κάποιος δεν μπορεί να ξεφύγει από τα στοιχεία της προσωπικότητάς του κι από το παρελθόν του, κι αν δεν έχει ήδη καταφέρει να φτιάξει μια καλή ζωή, τότε δεν υπάρχει ελπίδα να τα καταφέρει στο μέλλον, καθώς ως άνθρωπος απλά δεν έχει κάνει τις σωστές επιλογές και δε γνωρίζει πως να διαχειριστεί σωστά τη ζωή του. Οπότε πάντοτε θα γυρνά στους ίδιους δρόμους -θα κάνει τις ίδιες επιλογές- και θα γερνά στα ίδια σπίτια, θα δει τη ζωή του να χάνεται μέσα στο ίδιο κλίμα αποτυχίας, όπως έχει συμβεί μέχρι τώρα.