vima365

Συναισθηματικές,απροσδόκητα γεγονότα και προσωπικές μάχες – ως κάτι για να προετοιμαστούμε, κάτι για να υπομείνουμε.

Τι θα γινόταν αν, αντί να αντισταθούμε σε αυτές τις αναπόφευκτες στιγμές, καλούσαμε την καταιγίδα;

Τι θα γινόταν αν, αντί να αποφύγουμε την ταλαιπωρία ή να περιμένουμε να περάσει η αναταραχή, της επιτρέψαμε να σαρώσει, υιοθετώντας τη διαδικασία ως μέρος της ανάπτυξής μας;

Στον φυσικό κόσμο, οι καταιγίδες έχουν τον δικό τους χρόνο. Δεν μπορούμε να ελέγξουμε πότε φτάνουν ή πόσο διαρκούν, όπως δεν μπορούμε να ελέγξουμε πλήρως τα εμπόδια ή τα συναισθηματικά κύματα που βιώνουμε.

Το θέμα είναι ότι ξέρουμε ότι θα εμφανιστούν τελικά – ξεσπώντας από ακατέργαστη ενέργεια και δυνατότητες ανείπωτης αναστάτωσης.

Αυτό που μπορεί να μας διδάξει η γιόγκα είναι ότι, ενώ μπορεί να μην έχουμε τον έλεγχο των εξωτερικών περιστάσεων, έχουμε κάποιο έλεγχο στην ανταπόκρισή μας σε αυτές.

Στη γιόγκα, μιλάμε συχνά για παροδικότητα. Το σώμα αλλάζει, το μυαλό αλλάζει, η αναπνοή είναι σε συνεχή ροή.

Η καταιγίδα, λοιπόν, δεν είναι απλώς μια δύναμη για να αντέχεις — είναι δάσκαλος.

Όπως και οι μεταβάσεις μεταξύ πόζες asana, οι καταιγίδες της ζωής είναι εκεί όπου συμβαίνει η πραγματική δουλειά.

Το μάτι της καταιγίδας, αυτός ο τόπος ηρεμίας μέσα στους μαινόμενους ανέμους, αντικατοπτρίζει αυτή την γιογκική αρχή.

Όταν τελικά φεύγει η καταιγίδα, μας μένει συχνά ένας χώρος που δεν είχαμε πριν. Ίσως εδώ συμβαίνει μερικές φορές η μεταμόρφωση που είναι μια αντανάκλαση του πόσο καλά αντιμετωπίζουμε τη ζωή.

Εδώ ζει η πραγματική πρακτική της γιόγκα: αγκαλιάζοντας τις καταιγίδες ως ευκαιρίες για να εμβαθύνουμε τη συνειδητοποίησή μας, να καλλιεργήσουμε την παρουσία μας και να ζήσουμε πληρέστερα στη ροή της ζωής.