vima365

ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ – Απο την Λιλικα Αρνακη

ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

   Απο την Λιλικα Αρνακη

Η Σοφία και το Μήνυμα της Απλότητας

Ένα ηλιόλουστο πρωινό, μια μικρή κοπέλα με τα μαλλιά πλεγμένα σε μια μακριά πλεξούδα, εμφανίστηκε στην κεντρική πλατεία της πόλης.

Την έλεγαν Σοφία, και δεν ήταν μια συνηθισμένη κοπέλα.

Είχε έναν διαφορετικό τρόπο να βλέπει τα πράγματα, έναν τρόπο που έμοιαζε να έρχεται από μια παλιά σοφία.

Η Σοφία δεν έψαχνε τα φώτα των πόλεων ούτε τη φρενήρη ταχύτητα των αυτοκινήτων.

Ήξερε βαθιά μέσα της πως τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή δεν φαίνονται με τα μάτια, αλλά γίνονται αντιληπτά με την καρδιά.

«Γιατί τρέχετε τόσο;» ρώτησε με μια φωνή γεμάτη γνήσιο ενδιαφέρον, κοιτάζοντας τους ανθρώπους που περνούσαν βιαστικοί, σαν να τους κυνηγουσε ο ίδιος ο χρόνος.

Οι κάτοικοι την κοίταξαν απορημένοι.

«Πρέπει να προλάβουμε», είπαν σχεδόν ταυτόχρονα, «πρέπει να συμβαδίσουμε με τον χρόνο, να τρέξουμε, να μην χάσουμε το τρένο της εξέλιξης!»

Η Σοφία χαμογέλασε ήρεμα και τους έδειξε τα πανύψηλα δέντρα γύρω της, που στέκονταν αγέρωχα και αιώνια, σαν να κρατούσαν τα μυστικά του χρόνου.

«Το τρένο», είπε με μια σοφία που ξεπερνούσε την ηλικία της, «ποτέ δεν σταματά να κινείται, αλλά η αληθινή εξέλιξη βρίσκεται στον τρόπο που εμείς ζούμε, στον τρόπο που εμείς αναπνέουμε, στον τρόπο που κοιτάμε τα δέντρα και τα αστέρια.

Αν σταματήσουμε για λίγο και αφήσουμε τον χρόνο να κυλήσει αργά, θα ανακαλύψουμε την αληθινή μας δύναμη.

Ο χρόνος που σπαταλάμε προσπαθώντας να βιαστούμε, είναι ο χρόνος που χάνουμε από την αληθινή μας ζωή.»