vima365

Σώζεται μόνο ένα τμήμα από τον ερυθρόμορφο κωδωνόσχημο κρατήρα του 430-420 πΧ. στο μικρό αλλά σπουδαίο Αρχαιολογικό Μουσείο της Σαλαμίνας.

Το εξαιρετικό αγγείο παρουσιάζει ένα συμπόσιο. (συν +πόσις) Δύο συμποσιαστές μισοξαπλωμένοι σε ανάκλιντρο διασκεδάζουν ακούγοντας τη μουσική που παίζει μια αυλητρίδα .

Τα συμπόσια ήταν γνωστά από τους Ομηρικούς χρόνους. Ένας οικοδεσπότης καλούσε λίγους φίλους ή και πολλούς στο σπίτι του για να περάσουν ένα ευχάριστο βράδυ. Φρόντιζε να βάλει σ΄ένα δωμάτιο αναπαυτικά ανάκλιντρα (ντιβάνια) με μαξιλάρια καθώς οι καλεσμένοι θα περνούσαν εκεί αρκετές ώρες.

Ένας δούλος έβαζε στα τραπεζάκια που είχαν μπροστά τους το φαγητό και μια κύλικα (ποτήρι κρασιού) και τη γέμιζε με » οίνον άκρατον» κρασί ανέρωτο.

Πριν ξεκινήσουν έψαλαν έναν ύμνο προς τιμήν κάποιου θεου. Το φαγητό κρατουσε λίγο και ύστερα άρχιζε η οινοποσία αλλά τώρα το κρασί ήταν νερωμένο ‘κεκραμένος οίνος» και τον πρόσφεραν οι δούλοι από έναν κρατήρα.

Έτσι περνούσαν πολλές ώρες χωρίς να μεθύσουν. Οι συζητήσεις ήταν ατέλειωτες για πνευματικά ή φιλοσοφικά θέματα αντάλλαζαν γνώμες και ιδέες.

Κάπως έτσι είχε ξεκινήσει και το «Συμπόσιον του Πλάτωνος» περί το 385 πΧ , ένα από τα ωραιότερα δημιουργήματα της αρχαίας λογοτεχνίας.

Έπαιζαν παιχνίδια, έλυναν αινίγματα, αυτοσχεδίαζαν τραγούδια και ποιήματα.

Ο οικοδεσπότης αν ήταν πλούσιος για να ευχαριστήσει τους καλεσμένους του μίσθωνε καλλιτέχνες, γελωτοποιούς,αυλητρίδες (έπαιζαν αυλο) και ορχηστρίδες (χορεύτριες).

Τα μετέπειτα συμπόσια των Ελληνιστικών μεγαλοπόλεων και των πλούσιων Ρωμαίων, ήταν αφάνταστα φαγοπότια που ο Πλάτωνας είχε καταδικάσει στις Συρακούσες καθώς συχνά έπαιρναν χαρακτήρα ομαδικών οργίων.