Η Μέρα που φοβόταν τη Νύχτα…
Απο την Μαρια Μηχαλακη
Η Μέρα που φοβόταν τη Νύχτα…
Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα μικρό δωμάτιο γεμάτο μαξιλάρια και καρδιές που χτυπούσαν δυνατά, η Μέρα και η Νύχτα κάθισαν αντικριστά.
Η Μέρα φορούσε ήλιο στο φόρεμά της.
Η Νύχτα είχε αστέρια στις τσέπες της.
«Με φοβούνται…» ψιθύρισε η Νύχτα.
«Κι εγώ φοβάμαι όταν φεύγω…» απάντησε η Μέρα.
Και τότε, τα παιδιά άρχισαν να μιλούν.
Για σκιές που γίνονται γίγαντες.
Για ήχους που μοιάζουν με τέρατα.
Για σκέψεις που μεγαλώνουν όταν σβήνει το φως.
Η Νύχτα άπλωσε τα αστέρια της ένα-ένα.
Η Μέρα άφησε λίγο φως πίσω της.
Και τα παιδιά ανακάλυψαν κάτι μαγικό…
Ότι το σκοτάδι δεν είναι εχθρός.
Είναι μια αγκαλιά που περιμένει να γεμίσει με αστέρια.
Ο φόβος δεν έφυγε.
Μεταμορφώθηκε.
Γιατί όταν τον κοιτάς μέσα σε έναν ασφαλή κύκλο,
όταν τον μοιράζεσαι,
όταν του δίνεις όνομα…
γίνεται λίγο πιο μικρός.
Και η καρδιά λίγο πιο γενναία
Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.
Greek
Arabic
Chinese (Simplified)
Dutch
English
French
German
Italian
Japanese
Portuguese
Russian
Spanish