vima365

Ο γιος του Μέλανθου … Απο την Αρχαιολογο Σοφία Δημητριαδου Κοκκίνου

Ο γιος του Μέλανθου …

 Απο την Αρχαιολογο Σοφία Δημητριαδου Κοκκίνου

Ο Κόδρος ήταν γιος του Μέλανθου και καταγόταν από τη μεγάλη γενιά του Νηλέα που οι ρίζες της έφταναν ως τον Δευκαλίωνα.

Όταν οι Ηρακλείδες τους έδιωξαν από την Πύλο εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα. και ο Μέλανθος έγινε βασιλιάς της.

Όταν πέθανε ο Μέλανθος, τον διαδέχτηκε ο γιος του Κόδρος που βασίλεψε 21 χρόνια.

Ο Αριστοτέλης πρώτος ονόμασε τη γενιά του, Κοδρίδες .

Ήταν παραμονές του Πελοποννησιακού πολέμου και η Αθήνα είχε πρόβλημα με τους Βοιωτούς που υποστήριζαν πως τους ανήκαν η Οινώη και η Πάνακτος.

Το πρόβλημα μεγάλωσε όταν οι Σπαρτιάτες ενώθηκαν με τους Βοιωτούς εναντίον της Αθήνας.

Πριν επιχειρήσουν τον πόλεμο οι Σπαρτιάτες, ζήτησαν τη συμβουλή του Μαντείου των Δελφών.

Ο χρησμός που πήραν έλεγε πως » θα έπαιρναν την Αθήνα αν δεν σκοτωνόταν ο βασιλιάς της»

Μόλις ο Κόδρος έμαθε τον χρησμό, ντύθηκε σαν ξυλοκόπος και πέρασε στο εχθρικό στρατόπεδο.

Συνάντησε δύο στρατιώτες, τους επιτέθηκε και σκότωσε τον έναν.

Ο άλλος που δεν αναγνώρισε τον βασιλιά, όρμησε πάνω του και τον σκότωσε.

Οι Αθηναίοι ζήτησαν να πάρουν τη σωρό του Κόδρου για να ταφεί με τιμές.

Τότε οι Σπαρτιάτες κατάλαβαν πως ο ξυλοκόπος που σκότωσαν ήταν ο βασιλιάς, ακύρωσαν τα σχέδιά τους και έφυγαν από την Αττική. (Φερεκύδης).

Έτσι η Αθήνα έμεινε ελεύθερη χάρη στην αυτοθυσία του Κόδρου
(Ηρόδοτος). Έτσι οι Αθηναίοι αποφάσισαν πως κανένας δεν θα ήταν άξιος να βασιλέψει μετά από αυτόν και κατάργησαν τη βασιλεία …
Ισως ο μύθος του Κοδρου πλάστηκε σαν εξήγηση της κατάργησης της βασιλείας.

Οι Αθηναίοι τον λάτρεψαν και τον τίμησαν.

Ο τόπος που σκοτώθηκε ο Κόδρος ήταν στη δεξιά όχθη του Ιλισσού. (Παυσανίας).

Εδώ βρισκόταν και το ιερό του σύμφωνα με επιγραφή του 418 π.Χ που έλεγε «Ιερόν Κόδρου και Νηλέως και Βασίλης»

Σύμφωνα με άλλη επιγραφή του 2ου αι μ Χ, που βρέθηκε στους Ανατολικούς πρόποδες της Ακρόπολης, ο τάφος του ήταν
«υπ Ακροπόλει» .

Άγαλμα του βασιλιά, έργο του Φειδία , έστειλαν οι Αθηναίοι στους Δελφούς.

Σοφία Δημητριαδου Κοκκίνου