Περπατώντας πέρα από τους Χάρτες … Απο την Λιλικα Αρνακη

Περπατώντας πέρα από τους Χάρτες …

Απο την Λιλικα Αρνακη

Η Ευθύνη του Φωτός

Περπατώντας πέρα από τους Χάρτες

Η τέχνη, για μένα, δεν είναι μια πράξη εντυπωσιασμού.
Είναι μια πράξη αλήθειας.

Συχνά με ρωτούν τι σημαίνει να είσαι καλλιτέχνης σε έναν κόσμο που ασφυκτιά κάτω από το βάρος των κανόνων και των προκαθορισμένων διαδρομών. Η απάντηση δεν βρίσκεται στις τεχνικές της ζωγραφικής ή στη ρυθμολογία των στίχων, αλλά σε μια εσωτερική στάση ζωής: στην άρνηση να τοποθετήσουμε “χωροφύλακα” στην πόρτα της ψυχής μας.

Ως ζωγράφος της ψυχής, έμαθα πως το φως δεν χρειάζεται άδεια για να εισχωρήσει στα σκοτάδια μας· ξέρει τον δρόμο του. Το μόνο που οφείλουμε εμείς είναι να μην το εμποδίσουμε με τις φοβίες μας, με τις επιβεβλημένες γραμμές, με τα όρια που άλλοι σχεδιάζουν για εμάς.

Συχνά μας προσφέρουν την «ασφάλεια» των ορίων, χαράζοντας σύνορα γύρω από το σώμα και το πνεύμα μας, υποσχόμενοι προστασία. Όμως αυτή η ασφάλεια είναι, πολλές φορές, το κλουβί της ίδιας μας της ύπαρξης.

Ο σταυρός και τα φτερά

Η ευθύνη των πράξεών μας δεν είναι φορτίο. Είναι ταυτόχρονα ο σταυρός και τα φτερά μας. Είναι το τίμημα και το δώρο της ελευθερίας.

Όταν αναλαμβάνεις την ευθύνη του οράματός σου, δεν αναζητάς υπεκφυγές ούτε το εύκολο χειροκρότημα. Επιλέγεις να σταθείς ολόκληρος, όπως ο ουρανός που αποδέχεται τη νύχτα: χωρίς να κρύβει τίποτα από τον εαυτό του.

Το πάθος για την αλήθεια είναι μια φλόγα που καίει αθόρυβα. Δεν κραυγάζει. Δεν επιδεικνύεται.
Απλώς επιμένει, γιατί πηγάζει από μια βαθιά ανάγκη: να υπάρξεις χωρίς να προδώσεις την ουσία σου.

Πέρα από τους χάρτες

Στην πορεία μου ως πολίτης του κόσμου, συνάντησα καλοστρωμένους δρόμους, χαρτογραφημένους από άλλους. Δρόμους που υπόσχονταν σιγουριά και αποδοχή. Όμως η τέχνη δεν κατοικεί σε διαγράμματα και στατιστικές.

Και όταν οι κανόνες γίνονται δεσμά, η μόνη αυθεντική πράξη είναι να σκίσεις τους χάρτες.

Επιλέγω να περπατώ ξυπόλυτη τον δικό μου δρόμο. Όχι από αλαζονεία, αλλά από ταπεινότητα απέναντι στην ίδια τη ζωή. Θέλω να νιώθω το χώμα της αλήθειας κάτω από τα πόδια μου, όσο τραχύ κι αν είναι.

Η ζωγραφική μου και ο λόγος μου είναι η ηχώ αυτής της διαδρομής. Είναι η αναζήτηση μιας ουσίας που δεν ζητά επιβεβαίωση, παρά μόνο την ελευθερία να αναπνέει στο φως.

Η μόνη πατρίδα

Στο τέλος, η μόνη αληθινή πατρίδα δεν είναι ένας τόπος.
Είναι εκείνη που χτίζουμε μέσα μας, με τα υλικά της ψυχής μας.

Και αυτή η πατρίδα δεν μπορεί να φυλακιστεί.
Γιατί έχει φως.

Λιλίκα Άρνακη
Συγγραφέας – Ποιήτρια – Ζωγράφος

Λογοτυπο εργο της Αρθρογραφου