Μάλλον από αυτό πάσχουμε συλλογικά….
Απο την Παναγιωτα Ιωακειμίδου
Μιθριδατισμός
Μάλλον από αυτό πάσχουμε συλλογικά.
Για όσους το έχουν ξεχάσει: μιθριδατισμός λέγεται η πρακτική απόκτησης ανοσίας απέναντι σε ένα δηλητήριο, μέσω της σταδιακής χορήγησής του σε μικρές, μη θανατηφόρες δόσεις. Ο όρος προέρχεται από τον βασιλιά του Πόντου Μιθριδάτης ΣΤ΄ Ευπάτωρ, ο οποίος –φοβούμενος τη δολοφονία– συνήθιζε να δηλητηριάζεται λίγο-λίγο, για να μη τον σκοτώσει κανείς… απότομα.
Κάτι ανάλογο συνέβη και στην ελληνική κοινωνία.
Το δηλητήριο εδώ δεν είναι αρσενικό· είναι η γενικευμένη διαφθορά.
Και δεν χορηγείται εφάπαξ, αλλά σε καθημερινές μικρές δόσεις: σκάνδαλο το σκάνδαλο, αποκάλυψη την αποκάλυψη, «πάμε παρακάτω».
Η ανοσία;
Η πλήρης απαξίωση των πολιτικών θεσμών.
Το τελικό σύμπτωμα;
Η πολιτική απάθεια μεγάλου μέρους των πολιτών.
Κάποτε το σκάνδαλο Γούκου προκάλεσε σεισμό.
Ύστερα ήρθε ο Κοσκωτάς και ανέβασε τα ρίχτερ.
Σήμερα θα χρειάζονταν δεκαπέντε Κοσκωτάδες και σαράντα Γούκοι για να ιδρώσει κανενός μας το αυτί.
Η φράση «όλοι ίδιοι είναι» βασιλεύει. Και βασιλεύει επικίνδυνα.
Κάποτε αρκούσαν και οι δηλώσεις για να προκαλέσουν σεισμό.
Η παραδοχή «mea culpa» του Ανδρέα Παπανδρέου μετά το Νταβός.
Η δήλωση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη ότι το δημοψήφισμα του 1974 ήταν unfair.
Λόγια που τότε αρκούσαν για να κλονίσουν κυβερνήσεις και συνειδήσεις.
Σήμερα;
Τίποτα δεν μας αγγίζει.
Έχουμε γίνει όλοι μικροί Μιθριδάτες: ανθεκτικοί στο δηλητήριο, αλλά και επικίνδυνα εθισμένοι σε αυτό.
Και το τραγικό παράδοξο είναι το εξής:
ο μιθριδατισμός σε προστατεύει από τον αιφνίδιο θάνατο —
όχι όμως από τον αργό, σιωπηλό εκφυλισμό.
Αυτός σκοτώνει χωρίς να πονά.
Και χωρίς να κάνει θόρυβο.
Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.