vima365

η γενιά της μάνας μου ήταν μια αδικημένη γενιά. Γεννήθηκαν μετά την ανταλλαγή μέσα στη φτώχεια και τις ταλαιπωρίες της ζωής.

Πέρασαν πόλεμο, κατοχή και μετά έγιναν μετανάστες. Όσες έμειναν πίσω, όπως η μάνα μου και άλλες μάνες του χωριού μου,

δούλευαν νυχθημερόν στα καπνά, δουλειά σκληρή που ξεκινούσε τον Φλεβάρη με τα φυτώρια και τέλειωνε Νοέμβρη με τα «παστάλια», το πάτημα του καπνού και μετά αγωνία να το πουλήσει σε καλή τιμή, να μην το βγάλουν σκάρτο οι εκτιμητές και πάει για κάψιμο.

Δουλειά σκληρή… ξεκινούσε το σπάσιμο του καπνού τα μεσάνυχτα μέχρι τις πρωινές ώρες και στη συνέχεια γινόταν το «τίζεμα» πέρασμα σε αρμαθιές, μέχρι αργά το απόγευμα.

Η ζωή τους κύλησε μέσα στα χωράφια του βάλτου όπου ήταν τα καπνοχώραφα, χώματα καρπερά, κατάλληλα για τις φυτείες καπνού.

Η γενιά της μάνας μου αγωνιζόταν να επιβιώσει και να σπουδάσει τα παιδιά της. Τα γράμματα ήταν υπέρτατη αξία, τα λιγοστά χρήματα που της περίσσευαν τα έκανε πάντα βιβλία.

Η γενιά της μάνας μου ήξερε το «μέτρο», δεν νοιαζόταν για το ντύσιμο, το φαί, τις δίαιτες, την καλοπέραση.

Άνθρωποι τίμιοι, δεν ήξεραν τη συκοφαντία, τη ζηλοφθονία, πέρασαν πικρά και δύσκολα χρόνια μαθημένοι στα λίγα, έμαθαν και σε μας το ίδιο…

Πάντα μου έλεγε «να διαβάζεις, να μην σκορπίζεσαι σε υλικές ανάγκες, αυτά πουλιούνται στο παζάρι και τα βρίσκεις πάντα».

Η δική μου γενιά έχω την αίσθηση ότι ξεπέρασε το μέτρο των γονιών μας σε πολλά…

ΠΗΓΗ ΦΩΤΟ ΛΕΖΑΝΤΑΣ https://www.pontosnews.gr/