ΤΟ ΚΑΛΛΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΑΘΗΝΑ
Απο την Μιράντα Σκηνίτη – Διπλωματούχος ξεναγος
Οι αστές Αθηναίες στην αρχαιότητα είχαν υποβαθμισμένη θέση ακόμη χειρότερη από τις Σπαρτιάτισσες , και από πολλές άλλες πόλεις της αρχαίας Ελλάδας. Το μέγα ζητούμενο στην αρχαία Αθήνα για την γυναίκα, ήταν το εξωτερικό κ ά λ λ ο ς ….άμα τη εμφανίσει.
Ζούσαν στο περιθώριο της δημόσιας ζωής και επιτρέπονταν να κυκλοφορήσουν μόνον σε γιορτές και κηδείες. Έτσι η ομορφιά και η φιλαρέσκεια, κατέστη πρωτεύον μέλημά τους εντός των τειχών του σπιτιού όπου βρίσκονταν περιορισμένες ασφυκτικά από πνευματική, οικονομική και κοινωνική άποψη. Μας το βεβαιώνει και ο Αριστοτέλης (Πολιτικά) που λέει:
«Ο μεν γαρ, δούλος ουκ έχει το βουλευτικόν, το δε θήλυ έχει μεν,
αλλ´άκυρον»…………
Οι γυναίκες δεν λογαριάζονταν πολίτες της πόλης των Αθηνών, αφού δεν συμμετείχαν στο άρχειν και άρχεσθαι…Θεωρούντο ως «ανήλικες» από νομική άποψη, από την γέννησή τους έως τον θάνατο , και δικαιοπρακτικά ανίκανες.
Παντρεύονταν σε μικρή ηλικία των (14-15) ετών, τον σύζυγο που επέλεγε ο κηδεμόνας τους, και μετακόμιζαν στο σπίτι του. Ευρίσκοντο δια βίου κάτω από την εξουσία του πατέρα, του αδελφού και του συζύγου, που με τον γάμο απλώς άλλαζε ο κηδεμόνας της, και αναδιατάσσονταν η σύνθεση της επιτροπείας της.
Γάμος από έρωτα δεν νοείτο, ήταν προδιαγεγραμμένος…..
Οι περισσότεροι γάμοι γίνονταν τον (7 ο) μήνα του Αττικού ημερολογίου, τον μήνα Γαμηλιώνα (Φεβρουάριο) και συνήθως κατά την πανσέληνο. Στην κορυφαία στιγμή στην ζωή της γυναικός στην εφηβεία της, ο γάμος εορτάζετο με τριήμερες τελετές, τα «προαύλια», την καθεαυτό μέρα του «Υμέναιου» και τον γαμήλιο ύμνο, και τα «επαύλια», που αποτέλεσαν αγαπημένο θέμα της Αττικής αγγειογραφίας.
Στο μεταξύ έπρεπε κατά το έθιμο να έχουν παραδώσει (προσφέρει) τα παιχνίδια τους στο Ιερό της Αρτέμιδος, μαζί με μια κομμένη τούφα από τα μαλλιά τους, που συμβόλιζε το πέρασμά τους από την ηλικία του κοριτσιού στον γυναικείο κύκλο – (κυρίας)….
Στο σπίτι είχαν σχετική αυτονομία με το προσωνύμιο «δέσποινα», και σαν οικοδέσποινες είχαν την ευθύνη του νοικοκυριού, της ανατροφής των παιδιών, της επίβλεψης των δούλων (όταν υπήρχαν), την επίδοση στην υφαντική και κεντητική με τους αργαλειούς, καθώς τα ρούχα, τα κλινοσκεπάσματα, και τα στρωσίδια της οικογενείας έβγαιναν από τα χέρια τους. Κατά τις επισκέψεις και τις δεξιώσεις των συζύγων έπρεπε να αποτραβηχτούν άμεσα στον γυναικωνίτη – θάλαμο απομόνωσης, για να μην τις δούν οι καλεσμένοι….
Ο γυναικωνίτης ήταν και για τις εύπορες Αθηναίες εργαστήριο, τόπος ανάπαυσης, και συγχρόνως αίθουσα καλλωπισμού. Αυτός ήταν ο χώρος των θαυμάτων γεμάτος δημιουργία, αγάπη, και ατομική καλλιτεχνική έκφραση. Εκεί επιμελούνταν την ομορφιά τους με ψιμύθια (καλλυντικά) που παρασκεύαζαν οι ίδιες με φυτά και ορυκτά χρώματα. Τα έτριβαν σε μικρές μαρμάρινες φιάλες (γουδιά) με τους δοίδυκες (γουδοχέρια) που συχνά είχαν το σχήμα ανθρώπινου δακτύλου. Εκεί φύλαγαν τα αρώματα δικής τους παραγωγής σε μυροδοχεία, και προπαντός τα κοσμήματά τους για την προβολή και καταξίωσή τους στις γιορτές, χρυσά, αργυρά, και χάλκινα που συχνά τις συνόδευαν και στον τάφο….
Με αφορμή την μόνιμη έκθεση της ανασκαφής στο οικόπεδο Μακρυγιάννη πλαϊ στην Ακρόπολη, στην πυλωτή του Νέου Μουσείου Ακροπόλεως,
ιδού ένα από τα ευρήματα με το θαυμάσιο πήλινο πορτραίτο γυναικός, που αποπνέει το κάλλος μιας νεαρής κοπέλας των Αθηνών στο άνθος της ηλικίας της, σε ηλικία γάμου, με το αθώο πρόσωπό της «θεϊκής» ομορφιάς!!!
Πηγή:
1. Academia.edu
https://www.academia.edu>Η_γυναίκα_στην _αρχαία_Ελλάδα….
(DOC) by Eirini Paraheraki
Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.
Greek
Arabic
Chinese (Simplified)
Dutch
English
French
German
Italian
Japanese
Portuguese
Russian
Spanish