vima365

ΙΡΑΝ – ΗΠΑ – ΙΣΡΑΗΛ – ΠΟΛΕΜΟΣ – Απο τον ΧΡΗΣΤΟ ΚΑΤΣΕΑ

ΙΡΑΝ – ΗΠΑ – ΙΣΡΑΗΛ – ΠΟΛΕΜΟΣ 

Απο τον ΧΡΗΣΤΟ ΚΑΤΣΕΑ

Καιρός ν’ αφήσουμε τις φαντασιώσεις κι να κοιτάξουμε την Ιστορία κατάματα, έτσι όπως έρχεται, σκούρα κι αγέλαστη. Θάνατος του Χαμενεΐ, λένε. Κι αμέσως πετάγονται οι ελπιδολόγοι, πετάγονται κι όσοι πουλάνε όνειρα φτηνά, πως τάχα μου θ’ αλλάξει το πράμα, πως ο λαός θ’ ανασάνει, πως οι αλυσίδες θ’ ανοίξουν. Μα η Ιστορία, αδέρφια, δεν είναι παραμύθι για μικρά παιδιά. Δεν τελειώνει με τον θάνατο του «δράκου». Η Ιστορία είν’ αρχαία τραγωδία, που όταν πέφτει ο τύραννος, σηκώνεται το χάος!

Και μετά το χάος, σηκώνεται άλλος τύραννος, πιο σκληρός. Τούτο το μάθημα το ’χουμε πληρώσει ακριβά. Το ’χουμε δει στο Ιράκ, στη Λιβύη, στη Συρία. Τότες που πανηγυρίζαμε για την πτώση, κ’ ύστερα κλαίγαμε για τα ερείπια. Τότες που νομίζαμε πως φεύγει ο δικτάτορας κ’ έρχεται η λευτεριά, κ’ ήρθε το σκοτάδι. Τότες που γκρεμίσαμε τα σπίτια για να χτίσουμε, και μείναμ’ άστεγοι! Κι απόψε, σαν πέσει ο ήλιος πίσω απ’ τις ερημιές της Περσίας, ας καθίσουμε λιγάκι να το σκεφτούμε τούτο το πράμα.

Όχι με τη λογική του «δημοσιογράφου» που τρέχει για την είδηση, μα με τη σκέψη τ’ ανθρώπου που ξέρει πως η Ιστορία βαραίνει στις πλάτες μας. Το Ιράν, βλέπεις, δεν είν’ ένα καθεστώς. Δεν είν’ ένας Χαμενεΐ, δεν είναι μια παρέα μουλάδων που γάντζωσαν τη ζωή τους απ’ την εξουσία. Το Ιράν είναι πολιτισμός χιλιάδων χρόνων. Είναι ποίηση, είναι τέχνη! Κι όταν χτυπάς έναν πολιτισμό, όταν του πετάς βόμβες ή του σκοτώνεις τους ηγέτες, δεν τον ελευθερώνεις. Τον πληγώνεις. Κ’ οι πληγές, ξέρεις, κάποτε γίνονται μαχαιριές!

Οι Ιρανοί μπορεί να μην αγαπάνε τους μουλάδες τους. Μπορεί να τους φτύνουν μέσ’ στην ψυχή τους, μπορεί να ονειρεύονται άλλη ζωή. Μα όταν έρθει ο ξένος, ο Αμερικάνος ή ο Εβραίος, να τους «ελευθερώσει», τότε σηκώνουν κεφάλι! Τότε ξεχνάνε τα παράπονα και θυμούνται την περηφάνια. Το ’χουμε κ’ εμείς τούτο, μη γελιόμαστε. Σαν ήρθαν οι ξένοι στα μέρη μας, «αγκαλιάσαμε» και τον τύραννο για να διώξουμε τον εισβολέα. Είν’ ο νόμος της φυλής, είναι το αίμα που μιλάει!

Κ’ ύστερα απ’ όλα αυτά, τι μένει; Μένει το χάος. Η αστάθεια. Κ’ η αστάθεια στο Ιράν, φίλοι μου, δεν είναι σαν την αστάθεια σε καμιά άλλη γωνιά του κόσμου. Εκεί, σημαίνει Φρουροί της Επανάστασης παντοδύναμοι. Σημαίνει στρατός που παίρνει στα χέρια του την εξουσία. Σημαίνει κράτος έκτακτης ανάγκης, μόνιμο! Κ’ η πυρηνική βόμβα; Αυτή δεν είναι πια φιλοδοξία, είν’ ανάγκη. Γιατί όταν νιώθεις πως σε κυνηγάνε, αρπάζεσαι απ’ ό,τι βρεις να σωθείς.

Το σκοτεινό σενάριο, λοιπόν, είναι ετούτο: Το καθεστώς πέφτει, μα στη θέση του δεν έρχεται η «λευτεριά». Έρχεται ο στρατός. Η χώρα δεν γίνεται «δημοκρατία», γίνεται φρούριο. Κι ο λαός; Ο λαός χάνει σ’ όλα τα μέτωπα! Ούτε προκοπή, ούτ’ ελπίδα, ούτε μέλλον. Κ’ εμείς εδώ, στη μικρή μας γωνιά, στην Ελλάδα, στην Κύπρο, στη Γαλλία,.. θα το πληρώσουμε. Γιατί η Μέση Ανατολή είναι δίπλα μας. Και σαν ανάψει φωτιά στο διπλανό σπίτι, στο δικό μας πετιούνται σπίθες. Πρόσφυγες, ενεργειακές κρίσεις, ανασφάλεια. Η Ιστορία δεν κάνει διακρίσεις. Μας χτυπάει όλους.

Γι’ αυτό, σαν ακούτε για θάνατο ηγετών, γι’ αλλαγή καθεστώτων, για ελπίδες που γεννιούνται, «καθίστε» λιγάκι. Σκεφτείτε. Η λευτεριά δεν έρχεται με βόμβες. Η λευτεριά είναι δέντρο που θέλει χρόνια να ριζώσει, θέλει υπομονή, θέλει δουλειά απ’ τα μέσα. Δεν φυτρώνει στα χαλάσματα. Δεν ανθίζει στο αίμα!

Κι ας το γράψουμε κάπου, να το θυμόμαστε: Αυτό που πληγώνει το καθεστώς, δεν είναι πάντα καλό για τον λαό! Κάποτε είναι κακό και για τους δύο! Κι αυτό, μέσ’ στη φωτιά που καίει την Ανατολή, είναι το πιο μεγάλο, το πιο επείγον μάθημα.

Αύριο, σαν ξημερώσει, ο ήλιος θα βρει την Περσία εκεί που την άφησε. Με τους μουλάδες της, με τα βάσανά της, με τους Φρουρούς της, με την περηφάνια της. Κ’ εμείς; Εμείς θα κοιτάμε από μακριά, μακαρίζοντας την τύχη μας που ’μαστε «ασφαλείς»!

Μα η Ιστορία, αλήθεια, γράφεται για όλους. Και κανείς δεν ξέρει τι του ξημερώνει!

Χρῆστος Κατσέας, ἀρθρογραφῶν γιὰ τὸ Vima365.gr