vima365

Η Ζωή μου, ένας Καμβάς Χρωμάτων και Ψυχών … Tης Λιλικας Αρνακη

Η Ζωή μου, ένας Καμβάς Χρωμάτων και Ψυχών …

   Tης Λιλικας Αρνακη

Για 18 ολόκληρα χρόνια, το εργαστήριο των καλλιτεχνικών ήταν το βασίλειό μου. Δεν ήμουν απλώς μια δασκάλα· ήμουν η Λιλίκα, μια καθοδηγήτρια ψυχών, μια εμψυχώτρια ονείρων, μια αρχιτέκτονας του φαντασιακού. Μέσα στα χρόνια, το όνομά μου έγινε συνώνυμο με τα χρώματα, τις φόρμες και την ατελειωτη δημιουργικότητα που ξεδιπλωνεται στους χώρους αυτούς, τους ιερούς μου χώρους. Κάθε μέρα ήταν μια νέα περιπέτεια, ένας άδειος καμβάς που περίμενε να πάρει ζωή.

Θυμάμαι ακόμη το πρώτο μου μάθημα, τον αρχικό ενθουσιασμό και τη μικρή αγωνία μπροστά στα άγνωστα πρόσωπα των μαθητών μου. Μεγαλωσα γενιές παιδιών, από μικρά πλάσματα που ανακάλυπταν τη μαγεία της μπογιάς για πρώτη φορά, μέχρι έφηβους που πάλευαν να εκφράσουν τις εσωτερικές τους θύελλες μέσα από το σχέδιο και το χρώμα.

Το αντικείμενό μου, τα καλλιτεχνικά, ήταν πολύ περισσότερο από απλή διδασκαλία τεχνικών. Ήταν η διδασκαλία του να βλέπεις τον κόσμο με άλλα μάτια, να εκφράζεσαι χωρίς λέξεις, να βρίσκεις την ομορφιά στο απρόσμενο, ακόμη και στο ατελές.

Πόσες φορές δεν είδα ένα παιδί, αρχικά διστακτικό, να μεταμορφώνεται μπροστά στον καμβά, αφήνοντας την ψυχή του να ξεδιπλωθεί σε φωτεινά χρώματα; Πόσες φορές δεν παρατήρησα έναν έφηβο,κλειστό και ντροπαλό, να βρίσκει διέξοδο μέσα από ένα σκίτσο, εκφράζοντας συναισθήματα που οι λέξεις δεν μπορούσαν να περιγράψουν; Αυτές ήταν οι στιγμές που με γέμισαν. 

Η μεγαλύτερη ικανοποίηση ήταν να βλέπω τη σπίθα στα μάτια τους όταν δημιουργούσαν κάτι από το μηδέν, κάτι δικό τους, κάτι αυθεντικό.

Φυσικά, δεν ήταν όλα ρόδινα. Υπήρχαν οι μαθητές που πάλευαν με την έλλειψη αυτοπεποίθησης, που πίστευαν ότι «δεν είχαν ταλέντο.» Αυτές ήταν οι μεγαλύτερες προκλήσεις μου. Είχα διαμορφώσει τη δική μου φιλοσοφία, αυτή που αργότερα θα αποτύπωνα και στον πίνακα μου, την επικινδυνότητα του «εγκλήματος της αυτομείωσης.» Στο δικό μου πολυσύχναστο εργαστήρι, ανάμεσα σε χρώματα που χόρευαν σε καμβάδες και πινέλα που περίμεναν υπομονετικά τη σειρά τους, διατύπωσα την αλήθεια που πίστευα βαθιά: «Μην υποτιμάτε τον εαυτό σας. Κυριαρχήστε στο έγκλημα της αυτομείωσης.

Είστε καλύτεροι απ’ όσο νομίζετε.

Προσθέτουμε αξία στα πράγματα, στους ανθρώπους και στον εαυτό μας!!» Αυτή η φράση ήταν για μένα φάρος, μια υπενθύμιση του σκοπού μου.

Έπρεπε να τους δείξω ότι η τέχνη δεν ήταν μόνο για «ταλέντα,» αλλά για όλους. Ήταν ένα μέσο έκφρασης, ένας τρόπος να κατανοήσεις τον εαυτό σου και τον κόσμο.

«Μην υποτιμάτε ποτέ αυτό που μπορείτε να δημιουργήσετε,» τους έλεγα συχνά, μεταδίδοντας τις δικές μου αρχές. «Η αξία δεν είναι στην τελειότητα, αλλά στην καρδιά που βάζετε σε κάθε σας πινελιά, στην αξία που προσθέτετε με την ίδια σας την ύπαρξη.»

Θυμάμαι χαρακτηριστικά ένα κορίτσι, τη Σοφία. Ήταν εξαιρετικά εσωστρεφής και απέφευγε να ζωγραφίζει πρόσωπα, γιατί «δεν τα κατάφερε.» Μια μέρα, της έδειξα τον πίνακα μου με τη γυναίκα και τα έντονα χρώματα – την εικόνα που είχα δημιουργήσει και που αργότερα θα γινόταν πηγή έμπνευσης για πολλούς. Της μίλησα για τη δύναμη της έκφρασης, για το πώς κάθε πινελιά προσθέτει αξία, ακριβώς όπως πίστευα ότι ο άνθρωπος προσθέτει αξία σε ό,τι αγγίζει. Της ζήτησα να ζωγραφίσει όχι ένα «τέλειο» πρόσωπο, αλλά ένα πρόσωπο που να εκφράζει ένα συναίσθημα. Μετά από πολλή προσπάθεια, δημιούργησε ένα πορτρέτο γεμάτο θλίψη, αλλά και μια ακατέργαστη ομορφιά που με συγκίνησε βαθιά.

Ήταν η πρώτη φορά που είδα το βλέμμα της να λάμπει από περηφάνια. Εκείνη τη στιγμή, κατάλαβα ότι δεν διδάσκω απλώς τέχνη, αλλά ενδυνάμωση, μεταδίδοντας τη δική μου φιλοσοφία και κληρονομιά πίστης στον άνθρωπο.

Ο πίνακας μου με τη γυναίκα, γεμάτος χρώματα και συναισθήματα, ήταν για μένα όχι μόνο ένα έργο τέχνης, αλλά μια ενσάρκωση αυτής της φιλοσοφίας. Το ίδιο το έργο φαινόταν να συμφωνεί με τα λόγια μου, ενσαρκώνοντας το μήνυμα της αυτοεκτίμησης και της δύναμης. Και κάπως έτσι, μέσα από τα έργα μου και τα δικά μου 18 χρόνια στο σχολείο, κάθε πινελιά, κάθε λέξη, ήταν ένας σπόρος που φύτεψα.

Τα 18 αυτά χρόνια με διαμόρφωσαν βαθιά. Έμαθα υπομονή, ενσυναίσθηση, και την ατέρμονη δύναμη του ανθρώπινου πνεύματος. Έμαθα ότι ο καθένας μας έχει ένα μοναδικό χρώμα να προσθέσει στον καμβά της ζωής. Και το πιο σημαντικό, είδα με τα ίδια μου τα μάτια πώς, μέσα από την τέχνη και την πίστη στην αξία του εαυτού μας, προσθέτουμε αξία στα πράγματα, στους ανθρώπους και, κυρίως, στον ίδιο μας τον εαυτό. Ήταν μια ζωή γεμάτη χρώμα, μια ζωή που άντλησε έμπνευση και μοίρασε φως, και είμαι ευγνώμων για κάθε στιγμή της.

Το Gemini είπε