…ΕΝΑΣ ΑΚΟΜΑ ΝΟΕΜΒΡΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΚΑΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ.
..Γράφει ο Πάνος Καλουδάς.
…Πέρασαν πενήντα τρία χρόνια από τότε. Πενήντα τρείς τέτοιες ημέρες, θύμησης και πόνου, για κάποιους από μας. Για κάποιους, που κείνον τον αγώνα, με τόσα πολλά πια όνειρα τον ντύσαμε.
Και μ´όλη εκείνη, της νιότης μας τη φλόγα. Ανήκω κι εγώ σε κείνη τη γενιά, που πολέμησε άνισα μεν, μα ηρωϊκά. Έχοντας όπλα της, ελπίδες και ιδανικά.
Ελπίζοντας πως θα μπορέσει να επαναφέρει τη δημοκρατία στη χώρα αυτή, που τη γέννησε. Ανήκω λοιπόν, κι εγώ στους κάποιους πολλούς; η λίγους; που μετά από την τόση απόσταξη ζωής, αναρωτιόμαστε, αν τον στόχο αυτόν μπορέσαμε και τον καταφέραμε.
Αν με την γεμάτη λεβεντιά τότε, εξέγερση μας, διώξαμε την μια χούντα, την φωναχτή και δηλωμένη, με τα τανκς και τη βια… Φέρνοντας όμως μια άλλη «κοινοβουλευτική» τάχα;
Από τον λαό εκλεγμένη (!!!) που αλλά λέει πριν την κάλπη κι άλλα κάνει μετά από αυτή. Μια σειρά από «δημοκρατικά» εκλεγμένες κυβερνήσεις, που δεν διαθέτουν πια ρουφιάνους ασφαλίτες στην κάθε γωνιά δρόμου, ούτε διαθέτουν χώρους βασανιστηρίων, όπως τα τότε ΕΑΤ- ΕΣΑ.
Κι ούτε βγάζουν τα τανκς στους δρόμους… Μα βγάζουν τα ΜΑΤ στους δρόμους με χημικά, με ξύλο, με βία.
Μια σύγχρονη χούντα ιδιότυπη, με πολιτικό προσωπικό, που μόνο να κλέβει ξέρει, να λεηλατεί και να βιάζει συνείδησεις.
Μέσω του εξαγορασμένου τους τύπου, της εξαγορασμένης δικαστικής ηγεσίας.
Και μυριάδων ακόμα εξαγορασμένων προσώπων που φωναχτά και με «πειθώ» δηλώνουν υπηρέτες της Δημοκρατίας !!!
Την ίδια στιγμή που χωρίς αναστολές, χωρίς αιδώ, την βιάζουν και την λοιδωρούν χυδαία;
Ποιας Δημοκρατίας; Αυτής που εμείς τότε, παιδιά, ονειρευτήκαμε;
Όχι βέβαια… Καμία σχέση δεν έχει ο αγώνας μας εκείνος, με την κατοπινή εξέλιξη των γεγονότων.
Την «γιορτινά τυλιγμένη» σε σελοφάν ελπίδων.
Εγώ τότε βρέθηκα στον χώρο του Πολυτεχνείου, από την πρώτη ημέρα, την Τετάρτη, μέχρι την βίαιη έξοδο μας από την πύλη της Στουρνάρη.
Ήμουν μαζί με τον σκηνοθέτη τον Λάμπρο Παπαδημητράκη. Χιώτες κι οι δυο και φίλοι. Οι φωτογραφίες που αναρτώ με δείχνουν απεικονίζοντας και μέρος του παλμού…
Ήμουν τότε, δευτεροετής της οδοντιατρικής, εργαζόμενος στην «Φίνος Φίλμ» και συνεργαζόμενος με την «Απογευματινή» σε καλλιτεχνικά θέματα.
Τότε, να θυμίσω, βασικό μας σύνθημα, ήταν το «Ψωμί -Παιδεία- Ελευθερία» Το τρίπτυχο αυτό, που συνόδεψε τον αγώνα μας σε όλη του τη διάρκεια.
Απουσιάζει σήμερα κάτι από τα τρία; Εννοείται πως ΟΧΙ. Ένα μεγάλο μέρος των συνανθρώπων μας σήμερα, ψάχνει στους κάδους απορριμμάτων για το ψωμί του.
Κι ένα άλλο μέρος, από τις 15 του μήνα και μετά, δεν το έχει καν.
Μήπως η παιδεία;
Αυτή μήπως, 53 χρόνια μετά, είναι στα καλύτερά της; Αυτή κι αν είναι, στο άστην να πάει στο διάολο. Μέχρι σοβάδες πέφτουν στα κεφάλια των παιδιών.
Όσο για την «ελευθερία» την βλέπουμε ολόγυρα μας, απαστράπτουσα. Μια ομάδα να βγει στον δρόμο να διαμαρτυρηθεί για κάτι και βγάζουν αμέσως την εφεδρική τους ομάδα, τους γνωστούς – αγνώστους για να τα κάνει λαμπόγυαλο κι έτσι να βρουν λόγο παρέμβασης τα ΜΑΤ…
Τουλάχιστο τότε ήταν σε πολύ καλύτερη κατάσταση η υγεία. Για αυτό προφανώς δεν την είχαμε συμπεριλάβει στα τρία βασικά αιτήματα.
Σήμερα η υγεία, είναι στην χειρότερη της κατάσταση. Με γιατρούς και νοσοκομειακούς ήρωες, να δίνουν ένα πραγματικό ρεσιτάλ ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ…
Δυστυχώς ως ένας εκ των πρωτεργατών, της εξεγέρσης εκείνης, θα πω πως ο αγώνας μας προδόθηκε.
Αρχικά εκ των έσω. Δείτε λίγα χρόνια μετά, που κάποιοι βρήκαν λόγο να πουν πως… η γενιά του Πολυτεχνείου κατέστρεψε τη χώρα.
Δεν ντρεπόμαστε;
Για πέντε Λαλιώτες κι άλλες πέντε Δαμανάκες, που μπήκαν στην πολιτική και συμπορεύτηκαν με τα πολιτικά ερπετά, θα χαρακτηρισθούν τα χιλιάδες παιδιά που βρέθηκαν στην εξέγερση, με τη γροθιά τους σηκωμένη και τις ελπίδες τους, στην τσίτα;
Εγώ αντίθετα, γονατιστός, με σεβασμό, θα τιμήσω τους ιδεολόγους αγωνιστές, όπως ο Παπαδημητράκης, ο Παπαχρήστος, εκφωνητές του ραδιοφώνου και οι δύο, ο Αγγελίδης ο φαρμακοποιός, η Θέκλα Κίττου, η ηχολήπτης, η αρχιτέκτων Αιμιλία Αντωνιάδου, ο γιατρός ο Πάνος Αυγουστής, η καθηγήτρια Τόνια Μωροπούλου…
Μην ξεχνάμε τον Διομήδη Κομνηνό που δολοφονήθηκε στην διασταύρωση Αβέρωφ και Μάρνη στις 16/11/73 τον Βασίλη Φάμελο 26 ετών που έφαγε σφαίρα στο κεφάλι…
Και τα δεκάδες παιδιά που έδωσαν τον αγώνα τους πλάι στις χιλιάδες νέους που θέλησαν να φέρουν την δημοκρατία στη χώρα.
Με τον αγώνα τους αυτόν, που τον σφετερίστηκαν και τον έφεραν στα μέτρα τους, τα πολιτικά καθίκια που πάτησαν πάνω στο χαλί που τους στρώσαμε.
Άλλη μια χρονιά τιμής λοιπόν.
Μα κι άλλη μια χρονιά με την Δημοκρατία, στην συνεχή της αναζήτηση. Και τη χώρα στο ίδιο και χειρότερο βέρτικό της από τα τότε.
Στην ίδια απελπιστική της δίνη.
Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.