vima365

Επτά (7) καταπέλτες, λεγόμενοι και οξυβελείς, βρέθηκαν στα υπόγεια ενός μυστηριακού κτηρίου πίσω από τον τοίχο του ναού, που ήταν αφιερωμένος στον Άδη του «νεκρομαντείου» της Πρέβεζας στην Ήπειρο.

Αποκαλύφθηκαν μέσα σε ένα μνημειώδες οικοδόμημα στο χωριό Μεσοπόταμος, και χρονολογήθηκαν στην Ελληνιστική περίοδο (3 ος π.Χ.).

Στην υπόγεια αυτή κρύπτη του σκοτεινού ανακτόρου του Πλούτωνα και της Περσεφόνης, εντοπίστηκαν κινητά μεταλλικά εξαρτήματα από τους ξύλινους καταπέλτες, όπως οδοντωτοί χάλκινοι τροχοί, ελατήρια, επίσχεστρα, σιδερένια γρανάζια με αφαλό για τους μοχλούς και τις τροχαλίες, καθώς και αιχμές βελών που εξακοντίζονταν από το «εκηβόλο όπλο» στην αρχαιότητα (3 ος – 167 π.Χ.). Επίσης βρέθηκαν μεγάλες πέτρες τριγύρω τους που χρησίμευαν ως αντίβαρα για τα «αφετήρια όργανα».

Στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ιωαννίνων υπάρχει αναπαράσταση ενός ξύλινου καταπέλτη (φωτό) της εποχής, με τα εξαρτήματα στις γυάλινες προθήκες.

Στο Νεκρομαντείο του Αχέροντα που μνημονεύεται και στην Οδύσσεια, φαίνεται ότι ίσως γινόταν χρήση των καταπελτών στα τελετουργικά δρώμενα, όπου μεταξύ των άλλων οι ιερείς εμφάνιζαν τα είδωλα των νεκρών ψυχών στους προσκυνητές με την βοήθεια των ανυψωτικών μηχανισμών. Αντίστοιχα, τα οικοδομικά κατάλοιπα συνδέονται με τις τελετές εξαγνισμού που απαιτούσε το τελετουργικό της μαντείας.

Μετά από επανεξέταση των ευρημάτων, οι ειδικοί προσανατολίζονται σε μιά άλλη ερμηνεία, που συσχετίζει τους ενοίκους της οχυρωμένης ιερής αγροικίας, να υπερασπίζονται την πρόσβαση στον Κάτω Κόσμο εναντίον των επιτιθέμενων με την χρήση των καταπελτών.

Το σκηνικό αναμοχλεύει στις αναμνήσεις μου τους «Νεκρικούς Διαλόγους» του Λουκιανού που λάτρευα παιδιόθεν, και πού με τα κυνικά στιγμιότυπα συμμετοχής γνωστών προσωπικοτήτων που έχουν πεθάνει και βρίσκονται στον Άδη, επικρατούσε …..ισότητα, χωρίς πλούτο, δόξα και …ομορφιά!