vima365

…Ένας ακόμα αποχωρισμός, έρχεται αναπάντεχα να με λαβώσει. Και να με ρίξει ψυχολογικά. Ένα ακόμα αντίο, γεμάτο δάκρυα, πόνο και οδύνη, που μου σημαδεύει την ψυχή. Ένα στερνό αντίο για έναν καλό μου φίλο, δάσκαλο κι αδελφό, για 53 ολόκληρα χρόνια. Έφυγε για το αιώνιο φως και ο Δημήτρης ο Σαπρανίδης.

Μόλις τώρα με ενημέρωσε ο υπέροχος τηλεοπτικός παραγωγός, ο Στέλιος Διαμάντης.

Ο Δημήτρης υπήρξε ένας από τους πολύ σημαντικούς κι απέραντα ανατρεπτικούς δημοσιογράφους της γενιάς του.

Μα και συγγραφέας με πολύ πλούσιο έργο. Και άνθρωπος που τον σεβάστηκαν, τον υπολόγισαν και τον άκουσαν όλοι οι σοβαροί πολιτικοί της χώρας μας.

Υπήρξε αδελφικός φίλος με τον Ανδρέα Παπανδρέου, σύμβουλος του και λογογράφος του. Φίλος καρδιάς με τον Λεωνίδα Κύρκο, τον Κωστή Στεφανόπουλο, τον Στέφανο Μάνο κι άλλους.

Τον Δημήτρη τον γνώρισα το 1973 στο ιστορικό περιοδικό του Χρήστου Παπουτσάκη, το «Αντί», που κι οι δυο γράφαμε εκεί. Με διευθυντή μας τον Αντώνη Καρκαγιάννη και συνάδελφο συναγωνιστή κι αδελφικό φίλο και των δυό μας, τον Γιάννη Θεοδωράκη…

Παράλληλα ο Σαπρανίδης εργάζονταν και στο συγκρότημα Λαμπράκη, καλύπτωντας στα «ΝΕΑ» το δικαστικό ρεπορτάζ κι αργότερα το πολιτικό. Στην μεταπολίτευση, ο Δημήτρης κι εγώ ανεβαίνουμε Αγία Παρασκευή.

Στη Διεύθυνση Ειδήσεων. Στο τότε ΕΙΡΤ, όπου ο Δημήτρης εντάσσεται στο τμήμα Ενημερωτικών Εκπομπών και κάνει μια σειρά απο πολύ σημαντικές έρευνες.

Όπως το ντοκιμαντέρ «Αιγαία Γη» τους «Καλιαννούς» της Νότιας Εύβοιας…

Τα αποκλεισμένα «Άγραφα», Πάντα με αιχμές κατά της κρατικής αδιαφορίας, προς τις δεινοπαθούσες περιοχές του Ελλαδικού χώρου. Το 1982 με προτροπή του αξέχαστου Μαρούδα, που μετέφερε επιθυμία του Ανδρέα Παπανδρέου, αναλαμβάνει την ιστορική εκπομπή «Κάθε μέρα Παντού».

Με συνεργάτες του, ικανά στελέχη της ΕΡΤ, όπου ανάμεσα τους, είχα την τιμή να επιμελούμαι καθημερινά τον κινηματογράφο και γενικά τα πολιτιστικά θέματα.

Εκεί στην εκπομπή αυτή, αναδεικνύει πια τις ικανότητες τους ο νεαρός τότε Γιώργος Παπαδάκης.

Που μετά στον ΑΝΤ1 έκανε πια Μαραθώνια διαδρομή. Μαζι μας στο «Κάθε μέρα Παντού»,ο Τάκης Ψαρίδης, η Έμμυ Κροκίδη, η Ελένη Αποστολοπούλου κι άλλοι εκλεκτοί συνάδελφοι.

Με τον Δημήτρη υπήρξαμε για πενήντα τρία ολόκληρα χρόνια, φίλοι καρδιάς. Κι όταν με κάλεσε ο υπέροχος Στέλιος Διαμάντης, να μιλήσω για τη ζωή και το έργο του Γιάννη Θεοδωράκη, με τις συστάσεις που του έκανε για μένα η κόρη του Γιάννη, η Άννα έκρινα πως από αυτό το μνημειώδες έργο των αδελφών Διαμάντη δεν μπορούσε να μην έχει λόγο παρουσίας κι ο Δημήτρης.

Αφού και οι δύο ήμασταν αδελφικοι φίλοι του Γιάννη και του αδελφού του του Μίκη Θεοδωράκη. Τελευταία ο Δημήτρης όταν έφυγε από την Αρτέμιδα, έμενε εκεί στα Ιλίσια πλάι στην λατρεμένη μου συνάδελφο Ελένη Τράϊου, κι έτσι, έστω κι απο το τηλέφωνο τα λέγαμε λιγάκι. Γιατί τα μάτια του πια, δεν τον πολύ βοηθούσαν…

Έχω στενοχωρεθεί πολύ γαμώτο… Πόσο κρίμα να φεύγουν τέτοιοι σπουδαίοι άνθρωποι. Τέτοιοι φάροι πολιτισμού και πνεύματος.

Τέτοιοι φωτεινοί πυλώνες, μέσα στο τόσο μισοσκότεινο κοινωνικό περιβάλλον, που επιβάλλουν τα πολιτικά σκουπίδια που επιμένουν με δόλο να καθορίζουν τις ζωές μας.

Α ρε Δημήτρη σύντροφε καρδιάς, αδελφέ, έφυγες και συ.. Κράτα μια θέση εκεί πλάι σας στην παρέα.

Δώσε και μια αγκαλιά στον Γιάννη μας, από εδώ κάτω, από την εδώ πουτάνα την ματαιότητα.

Καλό ταξίδι αδελφέ. Θα είμαι μεθαύριο στο κοιμητήριο της Καισαριανής, με το στερνό μου δάκρυ…………….