Η Παγίδα του Εφησυχασμού: Από το Έπος του ’40 στην Αδράνεια του Σήμερα
ΛΙΛΙΚΑ ΑΡΝΑΚΗ
Η ιστορία του ελληνικού έθνους είναι μια διαδοχή από κορυφώσεις. Είναι γραμμένη με αίμα, θυσίες, πείσμα και μια έμφυτη άρνηση υποταγής που, σε κρίσιμες στιγμές, μεταμορφώνει τον απλό άνθρωπο σε ήρωα. Το «Όχι» του 1940, οι αγώνες των προγόνων μας, η υπερηφάνεια που νιώθουμε βλέποντας τη γαλανόλευκη να κυματίζει, δεν είναι απλά σελίδες σε βιβλία ιστορίας· είναι το DNA μιας φυλής που έμαθε να ζει ελεύθερη. Ωστόσο, καθώς τα φώτα της γιορτής σβήνουν και η καθημερινότητα επιστρέφει, ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια σκληρή αντίφαση: τη μετάβαση από το περήφανο «μαχόμεσθαι» στην ασφάλεια και την αδράνεια του σύγχρονου καναπέ, με τη νεολαία, την παιδεία και την πολιτική να εγκλωβίζονται σε έναν φαύλο κύκλο παραίτησης.
Η νεολαία μας, το πιο ζωντανό και ελπιδοφόρο κομμάτι της κοινωνίας, κινδυνεύει σήμερα να γίνει η γενιά της «ψηφιακής αδράνειας». Ο καναπές δεν είναι πλέον μόνο ένα έπιπλο, αλλά η οθόνη ενός κινητού. Είναι εύκολο για έναν νέο να συγκινείται από το μήνυμα του πιλότου της ομάδας «ΖΕΥΣ» ή να κάνει ένα «like» σε μια πατριωτική ανάρτηση, αλλά είναι ασύγκριτα πιο δύσκολο να βγει μπροστά, να διεκδικήσει, να δημιουργήσει και να ανατρέψει τα κακώς κείμενα. Η εκτόνωση της οργής ή του ενθουσιασμού στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχει αντικαταστήσει την πραγματική δράση. Όταν οι νέοι ιδιοτεύουν και επιλέγουν την αποχή, αφήνουν το μέλλον τους στα χέρια των άλλων.
Αυτή η νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας τρέφεται, δυστυχώς, από ένα εκπαιδευτικό σύστημα που νοσεί. Η παιδεία μας έχει μετατραπεί σε μια στείρα εργοστασιακή διαδικασία αποστήθισης, απογυμνωμένη από αξίες, κριτική σκέψη και εθνική αυτογνωσία. Δεν διδάσκει πλέον στους νέους πώς να γίνουν ενεργοί πολίτες, αλλά πώς να γίνουν παθητικοί καταναλωτές πληροφοριών. Όταν το σχολείο και το πανεπιστήμιο αποτυγχάνουν να εμπνεύσουν, να καλλιεργήσουν το αίσθημα της ευθύνης απέναντι στην πατρίδα και την κοινωνία, τότε ο καναπές φαντάζει ως η μόνη φυσιολογική διέξοδος.
Το κενό αυτό έρχεται να εκμεταλλευτεί και να διαιωνίσει το πολιτικό σύστημα. Η πολιτική ζωή του τόπου, βυθισμένη συχνά στην τοξικότητα, την πελατειακή λογική και την υποκρισία, απογοητεύει και απομακρύνει τους πολίτες. Οι πολιτικοί θυμούνται την εθνική υπερηφάνεια μόνο στις επετείους, ενώ τις υπόλοιπες ημέρες καλλιεργούν την ηττοπάθεια ή τον διχασμό. Αυτή η κατάσταση βολεύει το κατεστημένο: ένας λαός ναρκωμένος στον καναπέ του, που αρκείται στην εύκολη κριτική και την αποχή, είναι ένας λαός που δεν ελέγχει, δεν απαιτεί και δεν ανατρέπει.
Η αντίθεση με το παρελθόν είναι ισοπεδωτική. Το 1940, μια γενιά νέων ανθρώπων άφησε τα θρανία, τα χωράφια και τις ανέσεις της για να ανέβει στις παγωμένες βουνοκορφές της Πίνδου. Εκείνοι οι νέοι δεν είχαν μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να διαμαρτυρηθούν, ούτε περίμεναν τις ιδανικές συνθήκες για να πράξουν το καθήκον τους. Αντιμετώπισαν μια πανίσχυρη πολεμική μηχανή με μοναδικό όπλο την πίστη στην ελευθερία. Η ιστορία μας διδάσκει ότι το ελληνικό γένος θαυματούργησε μόνο όταν οι άνθρωποί του βγήκαν από τη ζώνη ασφαλείας τους και έγιναν πρωταγωνιστές.
Για να σπάσει αυτός ο κύκλος της αδράνειας, χρειαζόμαστε άμεσες και ριζικές λύσεις που θα ενεργοποιήσουν ξανά τη νέα γενιά:
-
Αναδιαμόρφωση της Παιδείας: Το σχολείο πρέπει να ξεφύγει από την αποστήθιση και να εισάγει βιωματικά εργαστήρια ενεργού πολίτη, καλλιεργώντας την κριτική σκέψη, τον εθελοντισμό και την κοινωνική προσφορά.
-
Δημιουργία Κοινοτήτων Δράσης: Ενίσχυση τοπικών και νεανικών πρωτοβουλιών στους τομείς του πολιτισμού, του περιβάλλοντος και της τεχνολογίας, ώστε οι νέοι να βλέπουν το άμεσο αποτέλεσμα των κόπων τους στην πράξη.
-
Ανανέωση του Πολιτικού Διαλόγου: Απαίτηση για αξιοκρατία, διαφάνεια και ουσιαστικά κανάλια επικοινωνίας όπου η φωνή των νέων θα ακούγεται και θα λαμβάνεται υπόψη, μακριά από κομματικούς στρατούς.
Η ελευθερία δεν χαρίζεται. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλους σχολιαστές της κερκίδας· χρειάζεται τους ανθρώπους της στο στίβο της μάχης. Μόνο όταν η καθημερινή μας στάση ευθυγραμμιστεί με το μεγαλείο της ιστορίας μας, η υπερηφάνεια που νιώθουμε θα αποκτήσει το πραγματικό, βαθύ της νόημα. Ήρθε η ώρα να σηκωθούμε από τον καναπέ, με τα χέρια ψηλά και το βλέμμα μπροστά, έτοιμοι να χτίσουμε το αύριο που μας αξίζει.
Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.
Greek
Arabic
Chinese (Simplified)
Dutch
English
French
German
Italian
Japanese
Portuguese
Russian
Spanish