Κάποτε, σε έναν κόσμο ………
Της Λιλικας Αρνακη
Κάποτε, σε έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι αναζητούσαν διαρκώς την ταυτότητά τους, πολλοί έπεφταν στην παγίδα να ξεκινήσουν τον ορισμό του εαυτού τους «από τους άλλους».
Αυτή η φαινομενικά αθώα αφετηρία είχε μια βαθιά, καταστροφική συνέπεια: το να ξεκινάς από τους άλλους, σήμαινε πως «γίνεσαι άλλος».
Έπαυες να είσαι το αυθεντικό σου Εγώ και μεταμορφωνόσουν σε ένα είδωλο, μια αντανάκλαση των προσδοκιών, των φόβων και των επιθυμιών του περιβάλλοντος.
Και η πιο οδυνηρή αλήθεια ήταν πως ο «άλλος είναι ΑΝΤΙΚΕΊΜΕΝΟ».
Μέσα σε αυτή τη διαδικασία, ο ίδιος ο άνθρωπος μετατρεπόταν από ένα ζωντανό, σκεπτόμενο, συναισθανόμενο υποκείμενο, σε ένα παθητικό αντικείμενο στα χέρια των εξωτερικών δυνάμεων.
Η συνειδητοποίηση αυτής της μετατροπής έφερνε ένα αβάσταχτο φορτίο: το αίσθημα της ταπείνωσης.
Αυτή η ταπείνωση δεν ήταν απλώς μια συναισθηματική αντίδραση στην προσβολή ήταν κάτι βαθύτερο, μια εσωτερική γνώση πως είχες χάσει την υποκειμενικότητά σου.
Το να νιώθεις ταπεινωμένος, δεν ήταν τίποτα άλλο παρά το οδυνηρό αίσθημα πως είσαι ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ.
Ένα αντικείμενο προς χρήση, προς εκμετάλλευση, προς διαμόρφωση από τους άλλους, στερημένο από την εγγενή του αξία και την αυτονομία του.
Σε αυτό το πλαίσιο, πολλοί άνθρωποι, αντί να θεμελιώσουν τη ζωή τους στην κυριαρχία του μια κυριαρχία του αυθεντικού
Εγώ επί της ίδιας της ύπαρξης προσπαθούσαν να θεμελιώσουν την κυριαρχία τους στη ζωή των άλλων.
Ήταν μια τραγική αντιστροφή: αντί να αναζητήσουν την εσωτερική τους δύναμη, επεδίωκαν τον έλεγχο των εξωτερικών παραγόντων, των άλλων ανθρώπων, των καταστάσεων.
Αυτή η προσπάθεια για εξουσία επί του άλλου δεν ήταν ένδειξη πραγματικής δύναμης, αλλά μια απόδειξη της βαθιάς, εσωτερικής τους αδυναμίας και της ανικανότητάς τους να κυριαρχήσουν στον ίδιο τους τον εαυτό.
Ήταν η έκφραση μιας ύπαρξης που, έχοντας γίνει η ίδια αντικείμενο, προσπαθούσε να ανακτήσει κάποιο είδος ελέγχου μετατρέποντας τους άλλους σε αντικείμενα της δικής της βούλησης.
Αυτή η συμπεριφορά, αυτός ο τρόπος ύπαρξης, χαρακτηριζόταν με μια οξύτατη φράση Ήθη δούλων.
Δεν αναφερόταν στη φυσική δουλεία, αλλά σε μια βαθύτερη, ψυχολογική και υπαρξιακή δουλεία.
Ο άνθρωπος που καθορίζεται από τους άλλους, που νιώθει αντικείμενο, που αναζητά την κυριαρχία όχι στον εαυτό του αλλά στους άλλους, λειτουργεί με ήθη δούλων.
Δεν ζει με γνήσια ελευθερία, αλλά μέσα στα δεσμά μιας εξάρτησης και μιας ψευδούς αίσθησης δύναμης.
Η πραγματική δουλεία δεν ήταν η απουσία εξωτερικών ελευθεριών, αλλά η απώλεια της εσωτερικής κυριαρχίας, η παράδοση του
Σε αυτή την ιστορία, όμως, υπήρχε πάντα μια σπίθα ελπίδας.
Η στιγμή που ο άνθρωπος θα αναγνώριζε το βάρος της αντικειμενοποίησης, τον πόνο της ταπείνωσης και την ψευδαίσθηση της κυριαρχίας επί των άλλων.
Ήταν η στιγμή που θα στρεφόταν προς τα μέσα, όχι για να βρει έναν «χωροφύλακα», αλλά για να ανακαλύψει την αυθεντική του, απεριόριστη δύναμη.
Την δύναμη να ορίσει τον εαυτό του, να αναλάβει την πλήρη ευθύνη των πράξεών του, να αρνηθεί να γίνει αντικείμενο και να ζήσει ως ένα γνήσιο, ελεύθερο υποκείμενο.
Μόνο τότε θα μπορούσε να σπάσει τις αόρατες αλυσίδες και να ζήσει μια ζωή όχι με ήθη δούλων, αλλά με την αξιοπρέπεια και την αυθεντικότητα ενός αληθινά ελεύθερου ανθρώπου.
Αυτή η φιλοσοφική ιστορία αποτελεί μια διαχρονική υπενθύμιση ότι η μάχη για την ελευθερία ξεκινά πάντοτε από την εσωτερική αναγνώριση της αξίας του
Εγώ και την απόρριψη κάθε μορφής αντικειμενοποίησης.
Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.
Greek
Arabic
Chinese (Simplified)
Dutch
English
French
German
Italian
Japanese
Portuguese
Russian
Spanish