vima365

Ποίηση : Νινόν Δημητριάδου – Καμπούρη ΄΄ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΄΄ & ΄΄ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΣΤΑΘΗ ΑΡΜΕΝΙΆΚΟΥ ΄΄

Ποίηση : Νινόν Δημητριάδου – Καμπούρη ΄΄ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΄΄ & ΄΄ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΣΤΑΘΗ ΑΡΜΕΝΙΆΚΟΥ ΄΄

ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ

Μπορείς να χορεύεις χωρίς συνοδό
Μπορείς να τραγουδάς χωρίς μουσική

Μπορείς ακόμη και να μιλάς μόνος
μόνη χωρίς ακροατήριο

Δεν μπορείς όμως να λες ότι αγαπάς
αν δεν ξέρεις τι είναι η Αγάπη

*********

ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΣΤΑΘΗ ΑΡΜΕΝΙΆΚΟΥ

Κοιτάζαμε τον ουρανό
κι ονειρευόμασταν
κι οι άγγελοι κατέβαιναν
κοντά μας

Μάθημα μυστικό
μας έδιναν οι Δάσκαλοι
πώς να σκορπίζουμε χαρά
στα βήματά μας

Πώς να οργώνουμε το νου
και τι σπορά να βάζουμε
που όταν καρπίσει, οι άγγελοι
να πάρουν τη σοδειά μας

Να τη μοιράσουν σε παιδιά
και σε φτωχούς και πλούσιους
σαν θησαυρό δυσεύρετο
σαν δώρο της αγάπης

Αυτό το ήξερες εσύ
κι όλο χαμογελούσες
σαν σκόρπιζες σε όλους μας
τα δώρα που κρατούσες

=============================================================

Μικρό Βιογραφικό

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1944. Σπούδασε πιάνο και κλασικό τραγούδι στο Εθνικό Ωδείο, κλασικό μπαλέτο στις σχολές Μοριάνωφ και Νίκολς. Το 1963 εγκαταστάθηκε στη Βιέννη για μεταπτυχιακές σπουδές Οπερέτα και Όπερα. Εμφανίστηκε σε recital Βιέννη και Αθήνα, όπου πρωταγωνίστησε στην Εθνική Λυρική Σκηνή επί σειρά ετών. Ποιήματα και διηγήματά της δημοσιεύτηκαν σε λογοτεχνικά περιοδικά και αρθρογραφώντας σε εφημερίδες, κυρίως στα » ΛΕΡΙΑΚΆ ΝΕΑ». Έχει εκδώσει τα βιβλία α. Προχωρώ θα… ΄ρθεις; (συζητήσεις με Δημήτρη Καρβούνη και Δημήτρη Κακαλίδη, 1996, β. Μη φοβάστε, ξημερώνει, (ένα βιωματικό έργο ) 2016, γ. Αντικατοπτρισμοί, συλλογική έκδοση, 2026. Έζησε στη Λέρο χρόνους με τον σύντροφό της Γιώργο Καμπούρη, ζωγράφο. Τώρα κατοικεί στην Αθήνα, όπου γεννήθηκε.

*******

Νινόν Δημητριάδου – Καμπούρη, μια »ολιγόλογη», σιωπηλή, σωματική ποιήτρια, των πιο χαμηλών τόνων, δοσμένη στη δράση των λέξεων, αισθήσεων μελλόντων, κοσμοφωτογραφίζοντας παρέες ζωής και θανάτου, υμνώντας τη μνήμη, την αγάπη, τη σγκίνηση και το δέος στην καθημερινότητα του σύμπαντος, ξεγελώντας με 10΄ άριστα τη θλίψη χαμών, βιαιότητας του χρόνου και τέλματα ανιστόρητης αντικοινωνικότητας του ανθρώπινου ζώου. Η αρχοντιά της ψυχής είναι κυριαρχία και η Νινόν Δημητριάδου – Καμπούρη πρωταγωνιστεί.