ΣΗΜΕΡΑ ΤΑ ΣΑΛΑΜΙΝΙΑ: Μια φιέστα τελειώνει… και μετά τι μένει; Του Φίλιππου Καρακώστα

ΣΑΛΑΜΙΝΙΑ: Μια φιέστα τελειώνει… και μετά τι μένει;

Του Φίλιππου Καρακώστα

Σήμερα πέφτει η αυλαία των ΣΑΛΑΜΙΝΙΩΝ.

Ακούμε και φέτος για κάτι «διαφορετικό».

Το ίδιο, όμως, ακούσαμε και πέρυσι.

Θα μου πείτε:

«Δηλαδή θεωρείς τους εορτασμούς άχρηστους; Χωρίς νόημα και χωρίς μηνύματα;»

Φυσικά και όχι.

Κάθε εκδήλωση που μας θυμίζει ποιοι ήταν οι πρόγονοί μας —και ποιοι είμαστε σήμερα εμείς—, τι αγώνες έδωσαν και τι σημαίνει για την παγκόσμια ιστορία η Ναυμαχία της Σαλαμίνας, είναι απαραίτητη.

Όμως η Ιστορία δεν μπορεί να περιορίζεται σε μια σκηνή, μερικούς λόγους, χειροκροτήματα, πυροτεχνήματα και φωτογραφίες.

Και αναρωτιέμαι:

ΑΝ ΠΟΤΕ ΖΗΣΟΥΜΕ ΣΑΛΑΜΙΝΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΧΑΡΕΙ Η ΨΥΧΗ ΜΑΣ;

Με λόγους πολιτικών που θα συνοδεύονται από ουσία.

Όπως…

Να παρουσιάζονται σε κάθε νέο εορτασμό νέοι αρχαιολογικοί χώροι που αναδεικνύονται μέσα από τις καθημερινές ανασκαφικές εργασίες.

Να γίνονται εγκαίνια νέων αρχαιολογικών ευρημάτων στο νέο μεγάλο Αρχαιολογικό Μουσείο μας, ώστε να βλέπει ο κόσμος ότι η ιστορία της Σαλαμίνας δεν είναι ένα κεφάλαιο που ξεχάστηκε.

Να ακούμε στον λόγο του Δημάρχου και των βουλευτών σχέδια για την επόμενη χρονιά, χρηματοδοτήσεις νέων αναπλάσεων και ανασκαφικών εργασιών.

Να πληροφορούμαστε ακόμη ότι συνεχίζονται οι έλεγχοι νομιμότητας των Ναυπηγείων…

Να βλέπουμε έργα για την προστασία και την ανάδειξη των αρχαιοτήτων, του περιβάλλοντος και της υγείας των κατοίκων…

Να ακούμε συγκεκριμένες δεσμεύσεις για την απαλλοτρίωση και την ανάδειξη του Τύμβου.

Να παρουσιάζονται επιτέλους σχέδια για την Κυνόσουρα και την ιστορική περιοχή της Ναυμαχίας.

Να βλέπουμε ένα πραγματικό, μακροπρόθεσμο σχέδιο για το πώς η Σαλαμίνα θα αξιοποιήσει τον ανεκτίμητο ιστορικό της πλούτο.

Αυτά θα ήταν πραγματικά διαφορετικά ΣΑΛΑΜΙΝΙΑ.

Γιατί τότε η γιορτή δεν θα ήταν μόνο ανάμνηση.

Θα ήταν η συνέχεια της Ιστορίας μας, με ανάπτυξη ουσιαστική και με πολλή αγάπη για τον τόπο και την Ιστορία του.

Αντί γι’ αυτό, μένουμε στη γνωστή εικόνα…

Πυροτεχνήματα.   Λόγοι.   Εφέ.   Φώτα.   Καπνοί.  Καλοντυμένοι επίσημοι.  Χειροκροτήματα.  Φωτογραφίες.

Και μετά;

Τι;

Αυτό είναι το μεγάλο ερώτημα.

ΤΙ;

Η ιστορική Σαλαμίνα δεν μπορεί να ζει μόνο για λίγες ημέρες τον χρόνο μέσα από μια μεγάλη γιορτή και τις υπόλοιπες 360 ημέρες να αντιμετωπίζει τα προβλήματα της ιστορικής της κληρονομιάς σαν να είναι δευτερεύον ζήτημα.

Και εδώ υπάρχει μια ακόμη μεγαλύτερη αντίφαση.

Τη στιγμή που μιλάμε για την παγκόσμια ιστορική σημασία της Ναυμαχίας της Σαλαμίνας, την ίδια στιγμή εξακολουθεί να υπάρχει μια πραγματικότητα στην ευρύτερη ιστορική περιοχή που προκαλεί εύλογα ερωτήματα για το αν πραγματικά έχουμε αποφασίσει τι θέλουμε να κάνουμε με αυτήν.

Θέλουμε έναν ιστορικό τόπο παγκόσμιας ακτινοβολίας ή θέλουμε απλώς έναν ιστορικό τόπο που θυμόμαστε μία φορά τον χρόνο;

Αυτό το ερώτημα έχει απάντηση…

Θέλουν την υποβάθμισή του;
Την εξαφάνισή του;
Να τον θυμόμαστε μέσα από ένα μουσείο εικονικής πραγματικότητας;

Ενώ λίγα μέτρα πιο κάτω είναι η πραγματική εικόνα…

Θαμμένη στις σκουριές, στις λάσπες, στα μπάζα, στα χόρτα, στην αφάνεια…

Και κάτι που όλοι ξέρουμε:

Οι φιέστες κρατούν λίγες ώρες.
Οι φωτογραφίες κρατούν λίγο περισσότερο.
Οι λόγοι ξεχνιούνται.
Τα χειροκροτήματα σταματούν.
Τα πυροτεχνήματα σβήνουν.

Αυτό που μένει είναι η πραγματικότητα.

Μια άθλια πραγματικότητα!

Και η πραγματικότητα της Σαλαμίνας θα συνεχίσει να υπάρχει και αύριο, όταν θα έχουν αποχωρήσει οι επίσημοι, θα έχουν μαζευτεί οι καρέκλες και θα έχουν σβήσει τα φώτα της τελετής.

Τότε θα μείνει το πραγματικό ερώτημα:

Τι αφήσαμε πίσω μας και τι περιμένουμε;

Περιμένουμε την επόμενη χρονιά για να… βγάλουμε την υποχρέωση;

Αλήθεια, φίλες και φίλοι…

Τι θα θυμόμαστε από τα φετινά ΣΑΛΑΜΙΝΙΑ;

Ακριβώς ό,τι  θυμόμαστε και από τους περσινούς εορτασμούς…

ΤΙΠΟΤΑ!!!

ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΙΛΙΠΠΟ ΚΑΡΑΚΩΣΤΑ