ΤΡΕΧΟΥΜΕ. ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΟΥ;
Μανιφέστο για μια κοινωνία θεατών
της Λιλίκας Άρνακη
Μανιφέστο για μια κοινωνία θεατών
της Λιλίκας Άρνακη
Ποιος μας έμαθε για ποια πράγματα αξίζει να τρέχουμε;
Οι μπάρες ανοίγουν. Οι άνθρωποι τρέχουν προς τη σκηνή. Έχουν επιθυμία, ενέργεια, λαχτάρα να βρεθούν μαζί. Η δύναμη υπάρχει ακόμη. Το ερώτημα είναι πού διοχετεύεται.
Η χαρά είναι δικαίωμα. Η μουσική μάς ενώνει, μας ανακουφίζει, ξυπνά μνήμες. Το πρόβλημα αρχίζει όταν το θέαμα καταλαμβάνει τόσο χώρο, ώστε η κοινή μας ζωή να μένει στο περιθώριο.
Καθημερινά, οθόνες και διαφημίσεις διεκδικούν την προσοχή μας: κοίτα, αγόρασε, συγκινήσου, θύμωσε, προχώρα. Πριν καταλάβουμε τι νιώσαμε, μια καινούργια εικόνα μάς καλεί να αισθανθούμε κάτι άλλο.
Αισθανόμαστε διαρκώς. Πότε προλαβαίνουμε να καταλάβουμε;
Το συναίσθημα χρειάζεται χρόνο και σιωπή. Να σταθεί μέσα μας. Να γίνει ερώτημα, απόφαση, παρουσία. Η συμπόνια να μας φέρει κοντά στον άνθρωπο που υποφέρει. Η οργή απέναντι στην αδικία να γίνει διεκδίκηση.
Αλλιώς, ακόμη και η αγανάκτησή μας κινδυνεύει να γίνει περιεχόμενο: μια ανάρτηση που χάνεται κάτω από την επόμενη.
Μας ζητούν να είμαστε ενήλικοι στις υποχρεώσεις μας. Να εργαζόμαστε, να πληρώνουμε, να ανταγωνιζόμαστε, να αναλαμβάνουμε την «ατομική μας ευθύνη». Στις αποφάσεις για τον κοινό μας κόσμο, όμως, μας συνηθίζουν στην αναμονή. Κάποιος άλλος θα αποφασίσει. Εμείς θα παρακολουθήσουμε.
Ενηλικιωνόμαστε ως καταναλωτές και νηπιοποιούμαστε ως πολίτες.
Αυτή την αντίφαση παραδίδουμε και στους νέους. Τους λέμε «πάρε τη ζωή στα χέρια σου», ενώ τους προσφέρουμε επισφάλεια και έτοιμα πρότυπα επιτυχίας. Τους μαθαίνουμε να ανταγωνίζονται και ύστερα απορούμε που δυσκολεύονται να εμπιστευτούν. Τους ζητάμε να ονειρευτούν, αλλά σπάνια τους δίνουμε χώρο να αποφασίσουν.
Κι έπειτα τους κατηγορούμε πως νοιάζονται μόνο για τον εαυτό τους.
Ας ακούσουμε πριν καταδικάσουμε. Ας στηρίξουμε τις διεκδικήσεις τους. Ας δείξουμε με τη στάση μας ότι η συμμετοχή μπορεί να αλλάξει κάτι.
Γιατί η εξουσία δεν χρειάζεται πάντοτε να πει «σώπα». Μπορεί να ανεχθεί πολλές φωνές, όσο μένουν σκόρπιες και σβήνουν γρήγορα.
«Φώναξε όσο θέλεις. Αρκεί να παραμείνεις θεατής».
Εκεί χρειάζεται η ανυπακοή μας.
Να επιμένουμε όταν η επικαιρότητα έχει ήδη αλλάξει θέμα. Να στεκόμαστε δίπλα στον αδικημένο όταν οι κάμερες έχουν φύγει. Να συναντιόμαστε, να οργανωνόμαστε, να διεκδικούμε ένα σχολείο, ένα νοσοκομείο, έναν δημόσιο χώρο, μια ζωή με αξιοπρέπεια.
Τρέξε για το τραγούδι που αγαπάς. Χόρεψε. Χάρηκε.
Κράτα όμως ανάσα και για τον κοινό μας κόσμο.
Η ζωή χρειάζεται τη φωνή σου και μετά το χειροκρότημα.
Η ζωή χρειάζεται τη φωνή σου και μετά το χειροκρότημα.
ΕΡΓΟ ΜΟΥ ΠΑΝΩ ΣΕ ΑΜΜΟ
Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.
Greek
Arabic
Chinese (Simplified)
Dutch
English
French
German
Italian
Japanese
Portuguese
Russian
Spanish