Φιλοτεχνήθηκε από τη σχολή του Πραξιτέλη …
Aπο την Μιραντα Σκηνιτη
ΕΠΙΤΑΦΙΟ ΑΓΑΛΜΑ από τη ΔΗΛΟ στο Ε.Α.Μ. (2 ος π.Χ.)
Φίλες και φίλοι Μυθολόγοι, το μαρμάρινο επιτάφιο άγαλμα που βρέθηκε στη Δήλο το 1894 και χρονολογείται στον (2ο π.Χ.) αιώνα είναι αντίγραφο ενός σπουδαίου προγενέστερου γλυπτού της περιόδου (320-300 π.Χ.) που φιλοτεχνήθηκε από τη σχολή του Πραξιτέλη, και που εικόνιζε πιθανώς την Δήμητρα ή την Περσεφόνη. Το θαυμάσιο αυτό άγαλμα είναι στον τύπο της Ηρακλειώτισσας (συμβατικά από το Herculaneum της Ιταλίας) με πληθωρική πολυχρωμία που ερευνήθηκε με τη σύγχρονη τεχνολογία.
Η μεγαλοπρεπής κυρία με ύψος 1,75 μέτρα είναι τυλιγμένη με έναν ενιαίο κυανοπράσινο ημιδιάφανο (see through cool) μανδύα από μετάξι, στο χρώμα της θάλασσας με πλαγκτόν από αιγυπτιακό μπλε αναμεμειγμένο με σκόνη πράσινου μαλαχίτη, και χρυσό σιρίτι στις άκριες που «διαγράφει» το κορμί κάτω από τον μακρύ ρουμπινί χιτώνα που φοράει κατάσαρκα, με το τυρκουάζ τελείωμα στους αστραγάλους. Ο ποδόγυρος του χιτώνα είναι διακοσμημένος με ατέρμονη ταινία μικροσκοπικών θαλάσσιων μυθολογικών δαιμόνων τους Ιππόκαμπους, ακολούθους του Ποσειδώνα για «ευδαιμονία», που σκεπάζουν τα λεπτεπίλεπτα χρυσά σανδάλια της. Τα δε φαιόχρωμα μαλλιά της είναι χτενισμένα σε όρθιες ακτινωτές μικρές πλεξούδες με αλλεπάλληλες χωρίστρες ώστε να δείχνουν μαζεμένα, και να θυμίζουν θαλάσσιο όστρακο (αχιβάδα) επι της κεφαλής της.
Ο Αριστοτέλης αναφέρει (Ιστορία. Ζώων, 5.55) ότι η μέταξα «ελαφρύνοντας την ενδυμασία των γυναικών σε βαθμό …γύμνιας» , ήταν γνωστή στο νησί της Κώ, και ότι η διαδικασία της αναπήνισης και της ύφανσης του μεταξωτού νήματος επινοήθηκε από την Παμφίλη της Κώ, κόρης του Πλαταία. Το μετάξι ήταν γνωστό στους Έλληνες ήδη από τον 9ο π.Χ. αιώνα, ιδίως στους αποίκους της Μικράς Ασίας, ύστερα από τα σπάνια λείψανα που διασώθηκαν σε τυλιγμένα όπλα, που τα οξείδια των μετάλλων καθυστέρησαν ή απέτρεψαν τη δημιουργία βακτηριδίων που θα αποσάθρωναν το μετάξι ολοσχερώς.
Απο την άλλη πλευρά, οι έμποροι της Κίνας που οι αρχαίοι Έλληνες αποκαλούσαν «Σήρες» χρησιμοποιούσαν τους δρόμους του μεταξιού για τη μεταφορά των αραχνοΰφαντων υφασμάτων σε τόπια από την Άπω Ανατολή στη Μεσόγειο, κρύβοντας για αιώνες όμως το μυστικό της προέλευσης των νημάτων επί ποινή θανάτου, και έτσι οι Έλληνες είχαν την ψευδαίσθηση ότι πρόκειτο για φυτικά νήματα, και όχι υφαντικές ίνες ζωϊκής προέλευσης στην πραγματικότητα.
Την εποχή των Περσικών Πολέμων σύμφωνα με τον Στράβωνα (15, 693) οι Έλληνες αποκαλούσαν την μέταξα «οθόνιον» ή «οθόνια εσθής» και «θέρματα σηρικά». Το πολυτελές και πανάκριβο ύφασμα με την ονομασία «σηρικόν» (εξ ού και σηροτροφία) ήταν γνώριμο λοιπόν πριν την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου, αφού έχουν βρεθεί σπαράγματα στον Κεραμεικό Αττικής σε ταφή εγγονής του Αλκιβιάδη, σε έναν άλλον τάφο στο Κορωπί και αλλού.
Συνεπώς, όπως μας παραδίδει και ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος (1ου μ. Χ. αιώνα), η σηροτροφία, οι μεταξοσκώληκες, τα «κουκούλια» και η κατεργασία του νήματος υπήρξε γνωστή παλαιόθεν στην αρχαία Ελλάδα σε περιορισμένα κλειστά κέντρα, καθώς η ζήτηση των διαφανών υφασμάτων από τις πλούσιες φιλάρεσκες Ελληνίδες, αλλά και η ταφική χρήση τους για τα οστά των επιφανών νεκρών υπήρξε μεγάλη. Την υπέροχη αίσθηση της διαφάνειας και της λάμψης μας δίνει η χρωματική αποκατάσταση της ενδυμασίας του αγάλματος από τη Δήλο, που αντίγραφά του ευρίσκονται στο Μουσείο Pushkin της Ρωσίας και σε πολλά άλλα μουσεία στον κόσμο.
Στη δεύτερη εικόνα έχουμε την αποκατάσταση της πολυχρωμίας του αγάλματος με τα πιό σύγχρονα τεχνολογικά μέσα, που αποκαλύπτουν την έξοχη διαφάνεια του μεταξωτού ρούχου της που διαγράφει το κορμί της 
Καλή βδομάδα σε όλες και όλους φίλοι μας!
Πηγή:
1. Από το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών
2. Smithsonian Magazine, U.S.
Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.
Greek
Arabic
Chinese (Simplified)
Dutch
English
French
German
Italian
Japanese
Portuguese
Russian
Spanish