Πίσω από τους Τίτλους .. Η Τραγωδία της Ηθικής Γύμνιας
Όταν ο Άνθρωπος Χάνεται Πίσω από τους Τίτλους ..
Απο την Λιλικα Αρνακη
Υπάρχει μια σκηνή που επαναλαμβάνεται διαρκώς. Ένας θλιβερός χορός ματαιοδοξίας, που παρακολουθώ με ολοένα μεγαλύτερη απογοήτευση — και βαθιά αποστροφή.
Είναι οι άνθρωποι που φορούν τα πτυχία τους σαν πανοπλία.
Που υψώνουν τους τίτλους τους σαν τείχος, πιστεύοντας πως μπορούν να κρύψουν πίσω του κάθε προσωπικό κενό.
Συσσώρευσαν γνώσεις, πιστοποιήσεις και διακρίσεις, αλλά αμέλησαν το δυσκολότερο και ουσιαστικότερο έργο:
τη δουλειά με τον εαυτό τους.
Τους συναντάς και διακρίνεις τον φόβο στα μάτια τους, καλυμμένο πίσω από μια ασταμάτητη ροή λέξεων. Μιλούν για τα πτυχία τους, τις γνωριμίες, τις θέσεις και τις «επιτυχίες» τους. Μετρούν την αξία τους με υπογραφές, σφραγίδες και τίτλους.
Δεν μιλούν για να μοιραστούν τη γνώση.
Μιλούν για να επιβεβαιώσουν την ύπαρξή τους.
Για να πείσουν τους άλλους πως αξίζουν, επειδή οι ίδιοι δεν κατάφεραν ποτέ να ανακαλύψουν την αξία μέσα τους.
Η Τραγωδία της Ηθικής Γύμνιας
Αυτοί οι άνθρωποι ενσαρκώνουν μια βαθιά τραγωδία.
Όχι την τραγωδία εκείνου που στερήθηκε τις ευκαιρίες, αλλά εκείνου που τις είχε, τις κυνήγησε μανιωδώς και, στην πορεία, έχασε την ψυχή του.
Κρίνουν τους ανθρώπους από μια λίστα προσόντων.
Τους ταξινομούν με μια ψυχρή αριθμητική, που δεν γνωρίζει ήθος, ενσυναίσθηση, ευγένεια και ποιότητα καρδιάς.
Μπορεί να έμαθαν να αναλύουν τον κόσμο, αλλά δεν έμαθαν να κατανοούν τον άνθρωπο.
Μπορεί να απέκτησαν γνώσεις, αλλά δεν απέκτησαν παιδεία.
Μπορεί να γέμισαν τους τοίχους τους με τίτλους, αλλά άφησαν την ψυχή τους άδεια.
Τους λυπάμαι.
Γιατί όταν τους αφαιρέσεις τη «στολή» των πτυχίων, όταν τους ζητήσεις να μιλήσουν από την καρδιά, να σταθούν γυμνοί απέναντι στην αλήθεια του εαυτού τους, τότε αποκαλύπτεται το πραγματικό τους μέγεθος:
ένα εκκωφαντικό κενό, εκεί όπου θα έπρεπε να υπάρχει άνθρωπος.
Έλεος στην Ψυχή
Δεν χρειάζομαι «ειδικούς» που ξέχασαν να είναι άνθρωποι.
Δεν χρειάζομαι γνώση χωρίς σοφία.
Εξυπνάδα χωρίς ενσυναίσθηση.
Κύρος χωρίς ήθος.
Λόγο χωρίς ψυχή.
Η αληθινή ποιότητα ενός ανθρώπου δεν μετριέται με τα πτυχία του, αλλά με τον τρόπο που συμπεριφέρεται όταν κανείς δεν τον χειροκροτεί. Με την ικανότητά του να αγαπά, να ακούει, να κατανοεί, να αναγνωρίζει τα λάθη του και να εργάζεται με τις δικές του σκιές.
Το πτυχίο αποδεικνύει ότι κάποιος σπούδασε.
Δεν αποδεικνύει ότι μορφώθηκε.
Ο τίτλος μπορεί να ανοίξει μια πόρτα.
Δεν μπορεί να δώσει ανάστημα σε έναν μικρό άνθρωπο.
Γι’ αυτό φωνάζω:
Έλεος!
Έλεος στην εμμονή με τον τίτλο και στην περιφρόνηση της ουσίας.
Έλεος στη ματαιοδοξία που ζητά διαρκώς επιβεβαίωση.
Έλεος στην ψυχή που θάβεται κάτω από έναν σωρό χαρτιά.
Γιατί όταν ο άνθρωπος παύει να είναι άνθρωπος και μετατρέπεται σε μια συλλογή τίτλων, τότε δεν έχουμε απέναντί μας έναν μορφωμένο άνθρωπο.
Έχουμε ένα βιογραφικό που περπατά.
Και πίσω από αυτό — κανέναν.
Λιλίκα Άρνακη
Συγγραφέας – Ποιήτρια – Ζωγράφος
Συγγραφέας – Ποιήτρια – Ζωγράφος
Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.
Greek
Arabic
Chinese (Simplified)
Dutch
English
French
German
Italian
Japanese
Portuguese
Russian
Spanish