Η Μεγάλη Ψευδαίσθηση που Γέννησε έναν Κόσμο Απάνθρωπο
Της Λιλίκας Άρνακη
Η μεγαλύτερη απάτη της ανθρωπότητας δεν είναι η άγνοια.
Είναι ο διαχωρισμός.
Η πεποίθηση πως υπάρχω εγώ απέναντι από εσένα.
Ο λαός μου απέναντι από τον δικό σου.
Η θρησκεία μου απέναντι από τη δική σου.
Το συμφέρον μου απέναντι από τη ζωή σου.
Ο λαός μου απέναντι από τον δικό σου.
Η θρησκεία μου απέναντι από τη δική σου.
Το συμφέρον μου απέναντι από τη ζωή σου.
Πάνω σε αυτή την ψευδαίσθηση χτίσαμε τον πολιτισμό μας.
Χαράξαμε σύνορα.
Υψώσαμε τείχη.
Κατασκευάσαμε εχθρούς.
Μοιράσαμε τους ανθρώπους σε ισχυρούς και αδύναμους, χρήσιμους και περιττούς, νικητές και ηττημένους.
Υψώσαμε τείχη.
Κατασκευάσαμε εχθρούς.
Μοιράσαμε τους ανθρώπους σε ισχυρούς και αδύναμους, χρήσιμους και περιττούς, νικητές και ηττημένους.
Και ύστερα ονομάσαμε αυτή τη βαρβαρότητα «τάξη».
Μάθαμε να ανεβαίνουμε πατώντας πάνω σε άλλους. Να πλουτίζουμε από τη στέρησή τους. Να οικοδομούμε την ασφάλειά μας πάνω στον φόβο τους. Να θεωρούμε επιτυχία ό,τι αφήνει πίσω του συντρίμμια, αρκεί τα συντρίμμια να βρίσκονται έξω από τη δική μας πόρτα.
Όμως κανένας πόνος δεν μένει έξω από την πόρτα μας.
Ό,τι κάνουμε στον άλλον επιστρέφει σε εμάς.
Όποιον ταπεινώνουμε, ταπεινώνει την ανθρωπότητα μέσα μας.
Όποιον εγκαταλείπουμε, εγκαταλείπουμε ένα μέρος του εαυτού μας.
Κάθε ζωή που καταστρέφουμε μικραίνει και τη δική μας.
Όποιον εγκαταλείπουμε, εγκαταλείπουμε ένα μέρος του εαυτού μας.
Κάθε ζωή που καταστρέφουμε μικραίνει και τη δική μας.
Δεν υπάρχει ατομική σωτηρία μέσα σε έναν κόσμο που καταρρέει.
Δεν υπάρχει ευτυχισμένο σπίτι μέσα σε μια δυστυχισμένη κοινωνία.
Δεν υπάρχει πραγματική πρόοδος όταν ο άνθρωπος κατακτά το Διάστημα, αλλά παραμένει ανίκανος να κοιτάξει τον διπλανό του στα μάτια.
Δημιουργήσαμε μια οικονομία που μετρά τα πάντα εκτός από τον άνθρωπο.
Μετρά κέρδη, ποσοστά, παραγωγή και κατανάλωση. Δεν μετρά την εξάντληση. Δεν μετρά τη μοναξιά. Δεν μετρά τα παιδιά που πεινούν, τους ανθρώπους που συντρίβονται ούτε τις ψυχές που πεθαίνουν καθημερινά μέσα σε σώματα που εξακολουθούν να εργάζονται.
Λίγοι συσσωρεύουν όσα δεν θα προλάβουν ποτέ να χρησιμοποιήσουν, ενώ εκατομμύρια στερούνται όσα χρειάζονται για να ζήσουν.
Και αυτό το αποκαλούμε ανάπτυξη.
Δεν είναι ανάπτυξη.
Είναι οργανωμένη απληστία.
Είναι οργανωμένη απληστία.
Ο πλούτος δεν είναι να περισσεύουν τα πάντα στους λίγους.
Πλούτος είναι να μη λείπει το αναγκαίο από κανέναν.
Και η εργασία δεν μπορεί να είναι μια αργή εκτέλεση του ανθρώπου στο όνομα της επιβίωσης. Ο άνθρωπος δεν γεννήθηκε μόνο για να παράγει, να καταναλώνει και να εξαντλείται.
Γεννήθηκε για να δημιουργεί.
Να προσφέρει.
Να αγαπά.
Να εξελίσσεται.
Να αφήνει πίσω του περισσότερο φως απ’ όσο βρήκε.
Να προσφέρει.
Να αγαπά.
Να εξελίσσεται.
Να αφήνει πίσω του περισσότερο φως απ’ όσο βρήκε.
Το ίδιο ψέμα υπηρετεί και η εκπαίδευσή μας.
Γεμίζουμε τα παιδιά με πληροφορίες και αφήνουμε τη συνείδησή τους ακαλλιέργητη. Τους μαθαίνουμε να ανταγωνίζονται πριν ακόμη μάθουν να συνυπάρχουν. Να απομνημονεύουν απαντήσεις, αλλά να μη θέτουν ερωτήματα. Να κυνηγούν βαθμούς, πτυχία και τίτλους χωρίς να αναρωτιούνται τι είδους άνθρωποι γίνονται.
Έτσι παράγουμε ευφυείς ανθρώπους χωρίς ήθος.
Και η ευφυΐα χωρίς συνείδηση δεν είναι πρόοδος.
Είναι ένα όπλο που περιμένει το κατάλληλο χέρι.
Πάνω από όλα τα μαθήματα θα έπρεπε να υπάρχει ένα:
Πώς να παραμένεις άνθρωπος.
Να διδάσκουμε στα παιδιά πως η αξία τους δεν εξαρτάται από την αποτυχία κάποιου άλλου. Πως η διαφορετική άποψη δεν είναι εχθρός. Πως κανένα πτυχίο δεν μπορεί να υποκαταστήσει την ανθρωπιά και καμία μόρφωση δεν έχει αξία όταν δεν γεννά δικαιοσύνη.
Αν καταλαβαίναμε πως είμαστε Ένα, οι πόλεμοι θα γίνονταν αδύνατοι.
Όχι επειδή θα υπογράφαμε ακόμη μία υποκριτική συνθήκη ειρήνης, αλλά επειδή κανένας άνθρωπος δεν θα μπορούσε να σκοτώσει τον άλλον χωρίς να αισθανθεί ότι ακρωτηριάζει τον ίδιο του τον εαυτό.
Κανένας στρατός δεν θα μπορούσε να μας πείσει πως το παιδί της άλλης πλευράς αξίζει λιγότερο από το δικό μας.
Καμία σημαία δεν θα στεκόταν ψηλότερα από την ανθρώπινη ζωή.
Καμία θρησκεία δεν θα μπορούσε να αγιάσει το μίσος.
Και κανένας Θεός δεν χρειάζεται τα πτώματα των παιδιών του για να αποδείξει τη δύναμή του.
Ο Χριστός δεν προσευχήθηκε να επικρατήσει ο ένας άνθρωπος πάνω στον άλλον.
Προσευχήθηκε:
«Ἵνα πάντες ἓν ὦσιν».
Να είναι όλοι ένα.
Κι εμείς πήραμε το μήνυμα της ενότητας και το μετατρέψαμε σε δόγματα διαχωρισμού. Υψώσαμε τείχη στο όνομα Εκείνου που ήρθε για να τα γκρεμίσει. Πολεμήσαμε για τον Θεό, λες και ο Θεός είχε ανάγκη από τη βία μας για να υπάρξει.
Αν, όμως, το Θείο κατοικεί μέσα σε κάθε άνθρωπο, τότε κάθε ταπείνωση του άλλου είναι βλασφημία.
Κάθε πράξη αγάπης είναι προσευχή.
Κάθε πράξη δικαιοσύνης είναι λατρεία.
Και ένα χέρι που σηκώνει έναν άνθρωπο από το χώμα είναι ιερότερο από χίλιες προσευχές που δεν έγιναν ποτέ πράξη.
Ο διαχωρισμός, όμως, δεν μας απομάκρυνε μόνο από τους άλλους.
Μας απέκοψε και από τον ίδιο μας τον εαυτό.
Αλλιώς αισθανόμαστε.
Αλλιώς σκεφτόμαστε.
Αλλιώς μιλάμε.
Αλλιώς πράττουμε.
Αλλιώς σκεφτόμαστε.
Αλλιώς μιλάμε.
Αλλιώς πράττουμε.
Φοράμε ρόλους. Υπηρετούμε προσδοκίες. Κυνηγάμε επιθυμίες που δεν είναι δικές μας. Και κάποτε, μέσα στην απόλυτη εσωτερική μας ερημιά, ψιθυρίζουμε:
«Έχασα τον εαυτό μου».
Δεν τον έχασες.
Τον εγκατέλειψες κάθε φορά που πρόδωσες την αλήθεια σου για να γίνεις αποδεκτός.
Η επιστροφή στην ενότητα αρχίζει μέσα μας.
Όταν η σκέψη, η καρδιά, ο λόγος και η πράξη παύουν να αλληλοαναιρούνται.
Όταν δεν υποδυόμαστε πλέον τη ζωή, αλλά τη ζούμε.
Όταν δεν παρακαλούμε τον κόσμο να μας δώσει ταυτότητα, επειδή έχουμε τολμήσει να συναντήσουμε την αλήθεια μας.
Δεν είμαστε απομονωμένες υπάρξεις που μάχονται για λίγες σταγόνες ζωής μέσα σε ένα εχθρικό σύμπαν.
Είμαστε κύματα της ίδιας θάλασσας.
Αναπνοές της ίδιας ζωής.
Μέλη του ίδιου σώματος.
Εκφράσεις της ίδιας ιερής ουσίας.
Αναπνοές της ίδιας ζωής.
Μέλη του ίδιου σώματος.
Εκφράσεις της ίδιας ιερής ουσίας.
Η ενότητα δεν σημαίνει ομοιομορφία.
Δεν σημαίνει να σκεφτόμαστε, να πιστεύουμε ή να ζούμε όλοι το ίδιο.
Το δέντρο δεν απαιτεί από τα φύλλα του να είναι όμοια.
Τα κρατά ενωμένα η ίδια ρίζα.
Αυτή τη ρίζα χάσαμε.
Και δεν θα τη βρούμε σε μια καινούργια θρησκεία, σε ακόμη μία ιδεολογία ή σε ένα νέο σύστημα εξουσίας.
Θα τη βρούμε όταν επιστρέψουμε στην πιο απλή και ταυτόχρονα πιο επαναστατική αλήθεια:
Είμαστε όλοι Ένα.
Δεν υπάρχει πόνος σου που να μη με αφορά.
Δεν υπάρχει πράξη μου που να μην αγγίζει το σύνολο.
Δεν υπάρχει άνθρωπος τόσο ξένος, ώστε η καταστροφή του να μη φτωχαίνει και τη δική μου ανθρωπιά.
Γι’ αυτό η ενότητα δεν είναι ένα όμορφο σύνθημα.
Είναι ευθύνη.
Είναι στάση ζωής.
Είναι να μη σωπαίνεις μπροστά στην αδικία.
Να μην ταπεινώνεις για να νιώσεις ανώτερος.
Να μην εκμεταλλεύεσαι για να πλουτίσεις.
Να μην αδιαφορείς επειδή το αίμα τρέχει μακριά από τη δική σου αυλή.
Να μην ταπεινώνεις για να νιώσεις ανώτερος.
Να μην εκμεταλλεύεσαι για να πλουτίσεις.
Να μην αδιαφορείς επειδή το αίμα τρέχει μακριά από τη δική σου αυλή.
Δεν μπορείς να σώσεις μόνο τον εαυτό σου.
Γιατί ο εαυτός σου δεν τελειώνει στα όρια του σώματός σου.
Απλώνεται στον άνθρωπο.
Στο ζώο.
Στο δέντρο.
Στη θάλασσα.
Σε κάθε ανάσα της Γης.
Στο ζώο.
Στο δέντρο.
Στη θάλασσα.
Σε κάθε ανάσα της Γης.
Δεν χρειαζόμαστε άλλο ένα θαύμα από τον ουρανό.
Το θαύμα πρέπει να συμβεί μέσα στη συνείδησή μας.
Τη στιγμή που θα κοιτάξουμε τον άλλον και δεν θα δούμε ξένο, αντίπαλο ή εχθρό, αλλά μια διαφορετική όψη της ίδιας ύπαρξης, ο παλιός κόσμος θα τελειώσει.
Και ένας άλλος θα γεννηθεί.
Ένας κόσμος όπου η δύναμη δεν θα σημαίνει κυριαρχία, αλλά προστασία.
Η μόρφωση δεν θα σημαίνει απομνημόνευση, αλλά αφύπνιση.
Η οικονομία δεν θα σημαίνει εκμετάλλευση, αλλά δίκαιη συμμετοχή.
Η πίστη δεν θα γεννά φόβο, αλλά ένωση.
Και η αγάπη δεν θα είναι απλώς ένα συναίσθημα.
Θα είναι συνείδηση.
Είμαστε όλοι Ένα.
Μέχρι να το καταλάβουμε, θα συνεχίζουμε να πληγώνουμε τον κόσμο, πιστεύοντας πως πληγώνουμε κάποιον άλλον.
Όταν, όμως, αυτή η αλήθεια πάψει να είναι λόγος και γίνει βίωμα, κανείς δεν θα χρειάζεται να μας επιβάλει την ειρήνη, τη δικαιοσύνη ή την αγάπη.
Γιατί θα έχουμε επιτέλους καταλάβει:
Δεν υπάρχει “ο άλλος”.
Υπάρχουμε εμείς.
Μία ανθρωπότητα.
Μία ζωή.
Μία πνοή.
Μία αδιαίρετη ύπαρξη.
Μία ζωή.
Μία πνοή.
Μία αδιαίρετη ύπαρξη.
Και τότε δεν θα διορθώσουμε απλώς αυτόν τον κόσμο.
Θα αρνηθούμε να συνεχίσουμε να τον δημιουργούμε έτσι.
Και πάνω στα ερείπια της μεγάλης ψευδαίσθησης,
θα γεννήσουμε έναν καινούργιο.
Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.
Greek
Arabic
Chinese (Simplified)
Dutch
English
French
German
Italian
Japanese
Portuguese
Russian
Spanish