..Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΣΜΥΡΟΥ, ΓΙΑ ΤΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ
…Γράφει ο Πανος Καλουδάς
…Το τραύμα βαθύ. Κι ο πόνος αθεράπευτος. Μια ακόμα πληγή, που ποτε της δεν πρόκειται να επουλωθεί. Γιατί πλέον, για πάντα, το δάσος εκείνο, στα νότια του νησιού, θα φωνάζει τον θάνατο του.
Και θα δείχνει την ανθρώπινη ασυδοσία. Την ωμή κτηνωδία… Κάθε δάσος που καίγεται για δεκαετίες μετά, μαρτυράει και μια ανθρώπινη κτηνωδία.
Κι αυτές αλλοίμονο, έχουν πολλές μαζευτεί.
Η χώρα έχει πια μετατραπεί σε Κρανίου Τόπο. Κάθε δένδρο πια, που συναντάει κάνεις, το φωτογραφίζει. Μήπως και στην επιστροφή του, δεν το βρει εκεί. Το βρει κάρβουνο, ειδικού σκοπού.
Κι αυτό το «ειδικού σκοπού» το σημειώνω με νόημα. Όχι, δεν θα μιλήσω εδώ για ανεμογεννήτριες. Κουράστικα να το λέω και να σπαράζω. Και νόημα να μην βγάζω.
Εδώ θα μεταφέρω μια μαρτυρία φιλου, που ήταν αυτόπτης μάρτυρας. Την μαρτυρια του κ. Νίκου Σμύρου, που έχει εκεί σπίτι. Και που βρίσκονταν σε ολη την διάρκεια της φωτιάς, επί ποδός.
Είναι αλήθεια πως απο την Κυριακή τα σχετικά μηνύματα που λαμβάνω για την πύρινη καταιγίδα, είναι πολλά.
Εδώ θα μεταφέρω αυτό που μόλις πριν πέντε λεπτά, μου έστειλε ο καλός μου φίλος ο Νίκος Σμύρος.
Ο γνωστός στιχουργός και συγγραφέας τηλεοπτικών σειρών.
Ο οποίος κατέγραψε μεσα στην ψυχή του, εικόνες που ποτέ του δεν είχε ξαναζήσει. Και στιγμές που ποτέ του δεν θα ξεχάσει. Είναι λίγο μεγάλη η αναφορά, μα αξίζει.
Κυρίως η κατάληξη της, με το ερπιστριοφόρο όχημα;;;; Όσο μπόρεσα χωρίς να αλλάξω την έννοια, το ψαλίδισα λίγο. Αξίζει όμως γιατί είναι μια ζωντανή και άμεση περιγραφή… Μου γράφει λοιπόν, ο Νίκος ο Σμύρος:
«-Φιλε Πάνο, ότι σου γράφω, δεν το άκουσα.
Το είδα με τα μάτια μου. Και το έζησα, λεπτό προς λεπτό. Όλα ξεκίνησαν στις 14.15 το μεσημέρι της Κυριακής. Όπου άρχισαν να φαίνονται πυκνοί καπνοί.
Εμείς είμασταν στην παραλία της κυρά Ελένης, όπως την ξέρουμε όλοι μας. Λίγο πιο κάτω είναι το Σατερλί, όπου τελειώνει ο ασφαλτόδρομος. Αρχικά εμφανίστηκαν τρείς εστίες.
Η μία απο την οδό Ανδρομάχης. Όπου και περικύκλωσε το άτυχο ζευγάρι, οδηγώντας το στον πιο μαρτυρικό του θάνατο.
Γρήγορα η φωτιά επεκτάθηκε προς την καφετέρια του Έντι του Αλβανού. Η οποια και σε σύντομο χρονικό διάστημα καταστράφηκε.
Όπως και το υπέροχο σπίτι του Πολωνού, με τα ενυδρεία, το φτιαγμένο απο ρίζες ελιάς.
Το οποίο και αυτό καταστράφηκε ολοσχερώς. Το ίδιο και η παλιά ψαροταβέρνα του Ρερέ. Οπότε και ακούστηκαν, εκρήξεις. Σύμφωνα με επιβεβαιώσεις κι άλλων μαρτύρων.
Ανηφορίσαμε προς το σπίτι μας, που είναι περίπου, 300 μέτρα πιο πάνω. Κι απο εκεί παρακολουθούσα τον αγώνα των εθελοντών κυρίως και των κατοίκων.
Οπότε είδα κάτι που μου έκοψε το αίμα. Όσα αμάξια και μηχανές ήθελαν να περάσουν το παλιό λιμανάκι των Περιστεριών, με κατεύθυνση προς το Αιάντειο, τους γύριζαν πίσω στο Σατερλί.
Οι καμπάνες στο εκκλησάκι της Ευαγγελίστριας, χτυπούσαν ασταμάτητα. Αναγγέλοντας το κακό.
Κάνοντας ακόμα πιο έντονη την αγωνία όλων μας. Κατά τις 15.00 εμφανίστηκαν δυο ελικόπτερα που άρχισαν να ρίχνουν καποιες μικρές ποσότητες νερού.
Αφού αυτή μόνο τη δυνατότητα είχαν. Μισή ώρα μετά φάνηκαν δυο Canadair που ενίσχυσαν την προσπάθεια.
Η αλήθεια είναι πως τόσο απο αέρος όσο κι απο ξηράς η προσπάθεια ήταν μεγάλη.
Η φωτιά ήταν πολύ κοντά μας. Σε άλλον γείτονα τα 200 μέτρα σε άλλον 300 η και 500. Όλοι μας είμασταν σε μια κατάσταση μάχης.
Και σε μια φοβερή αγωνία. Με τα λάστιχα στα χέρια, να πετάμε νερό όπου υπήρχε η πιθανότητα κινδύνου.
Το ρεύμα απο τις 2.20 είχε κοπεί. Κάποια στιγμή το απόγευμα γυρνούσαν τα περιπολικά κι έλεγαν στον κόσμο, όποιοι θέλουν να εγκαταλείψουν την περιοχή, το σπίτι τους, να πάνε στο Σατερλί να τους παραλαβουν τα Φέρι Μπωτ.
Χωρίς ομως τα αυτοκίνητα τους. Γύρω στις 10.00 το βράδυ έκανε την εμφάνισή του ενα φορτηγό, με μια πολυ μεγάλη ερπιστριοφόρα μπουλντόζα πάνω του.
Όταν ρωτήσαμε τι σκοπό είχε εκείνο το βαρύ όχημα, μάθαμε πως ήρθαν να κάνουν διαπλάτυνση του χώρου.
Για να μπορούν, είπαν, να περνάνε τα πυροσβεστικά.
Όταν ρωτήσα τον επικεφαλής, Πάνο μου, τι νόημα έχει πια, αφού το κακό είχε γίνει.
Η απάντηση που πήρα ήταν: «-Φιλε εντολές εκτελούμε» Συμπέρασμα δικό μου, Πάνο μου και κλείνω.
Πάντα στη χώρα αυτή, οι εντολές παρέμβασης έρχονται αφού γίνει η τραγωδία…»
Θα συμφωνήσω με τον Νίκο.
Προφανώς ο δασάρχης, έστειλε, κατόπιν εορτής βεβαια, για να μην του γίνει έλεγχος, για τη διάνοιξη αυτή, που δεν είχε γίνει πριν την καταστροφή.
Ενώ θα έπρεπε να υπάρχουν δρόμοι για κάθε τέτοιο ενδεχόμενο. Γιατί όλοι τους κοιμούνται βολεμένοι στην μακαριώτητα τους. Δεν τιμωρήθηκε βλεπεται παραδειγματικά κάποιος για να ξυπνήσουν και οι υπόλοιποι τεμπέληδες, οι αργόμισθοι. Μην ξεχνάμε τι έγινε και στο Μάτι.
Με τον εμφύλιο πόλεμο που είχε ο αρχηγός της πυροσβεστικής με τον υπαρχηγό του. Αυτοί ήταν ουσιαστικά οι ηθικοί αυτουργοί του εγκλήματος.
Έγινε λοιπόν η διάνοιξη του δρόμου με το βαρύ όχημα, όπως λέει, κι ο Νίκος Σμύρος.
Έγινε για να χωράνε, κατόπιν εορτής, τα πυροσβεστικά;
Να κάνουν βόλτα μέσα στα κάρβουνα;
Η εγινε για κάποια άλλα φορτηγά που θα κουβαλάνε…
Όχι, οχι, είπα και στην αρχή, για ανεμογεννήτριες δεν θα μιλήσω σε αυτό μου εδώ το κείμενο.
Που ουσιαστικά ανήκει στον Νίκο τον Σμύρο που τον ευχαριστώ πολυ για την ενημέρωση.
Όπως εθχαριστώ κι όλους τους φιλους που μου έγραψαν σχετικά με την τραγωδία αυτη.
Την μία ακόμα πληγη, στο κορμί της πονεμένης μας πατρίδας
Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.
Greek
Arabic
Chinese (Simplified)
Dutch
English
French
German
Italian
Japanese
Portuguese
Russian
Spanish