Η φυλακή που χτίζουμε μέσα μας …
Της Λιλίκας Αρνάκη
Αναρωτήθηκες ποτέ αν είσαι υπόδουλος;
Μη βιαστείς να απαντήσεις.
Η δουλεία δεν έχει πάντοτε αλυσίδες. Δεν έχει αφέντες, κλειδαριές και σκοτεινά κελιά. Μερικές φορές κατοικεί μέσα μας και μιλά με τη δική μας φωνή.
Υπόδουλος είναι ο άνθρωπος που παραμένει προσκολλημένος σε μία και μοναδική δυνατότητα· εκείνος που έχει χάσει την ικανότητα να επιλέγει ανάμεσα σε διαφορετικούς δρόμους, σκέψεις και αντιδράσεις.
Είμαστε υπόδουλοι των περιορισμών μας, των πεποιθήσεών μας, των φόβων και των εξαρτημένων αντανακλαστικών μας. Όσων κάποτε δεχθήκαμε ως αλήθειες χωρίς να τα εξετάσουμε. Όσων μας δίδαξαν να πιστεύουμε για τον εαυτό μας, για τους άλλους, για τη ζωή.
Κι όταν αυτές οι πεποιθήσεις σκληραίνουν, όταν γίνονται άκαμπτες και αδιαπραγμάτευτες, μετατρέπονται σε τείχη φυλακής. Μιας φυλακής που χτίζουμε ασυναίσθητα γύρω μας — και ύστερα ξεχνάμε πως εμείς κρατάμε το κλειδί.
Παγιδεύουμε τις σκέψεις μας όπως η αράχνη παγιδεύει τη λεία της στον ιστό.
Είμαστε ταυτόχρονα η αράχνη και η μύγα.
Ο δεσμοφύλακας και ο φυλακισμένος.
Η φυλακή και το κλειδί.
Ο δεσμοφύλακας και ο φυλακισμένος.
Η φυλακή και το κλειδί.
Οι περισσότεροι άνθρωποι περνούν ολόκληρη τη ζωή τους υπόδουλοι. Γίνονται κουβάρια από νεύρα, φόβους και αντανακλαστικές αντιδράσεις. Δεν επιλέγουν· αντιδρούν. Δεν ζουν· επαναλαμβάνονται. Επιτρέπουν στα λόγια των άλλων, στις συνθήκες και στις παλιές πληγές να καθορίζουν τη στάση και την πορεία τους.
Πιστεύουν ότι αποφασίζουν, ενώ απλώς υπακούουν σε ένα παλιό εσωτερικό πρόγραμμα.
Για να απελευθερωθούμε, δεν αρκεί να σπάσουμε τα εξωτερικά δεσμά. Χρειάζεται να αναγνωρίσουμε εκείνα που δεν φαίνονται. Να υπερβούμε τους φόβους, τις προκαταλήψεις και τις βεβαιότητες που μας κρατούν δέσμιους μιας ζωής μικρότερης από εκείνη που μπορούμε να ζήσουμε.
Δεν υπήρξε ποτέ στιγμή κατά την οποία η ζωή μας να μην ήταν η παρούσα στιγμή. Ούτε πρόκειται να υπάρξει.
Η ζωή δεν κατοικεί στο χθες.
Δεν μας περιμένει στο αύριο.
Συμβαίνει τώρα.
Κι όμως, πόσοι άνθρωποι θυσιάζουν το παρόν αναμασώντας το παρελθόν ή φοβούμενοι το μέλλον; Πόσοι αφήνουν τη μοναδική πραγματική στιγμή να περάσει, χωρίς να τη ζήσουν;
Ο κόσμος μας είναι ένας κόσμος ελεύθερης βούλησης. Όμως η ελεύθερη βούληση δεν είναι δεδομένη· κατακτάται μέσα από την επίγνωση.
Όσο λειτουργούμε μηχανικά, δεν είμαστε ελεύθεροι. Ελευθερία δεν είναι να κάνουμε ό,τι θέλουμε. Είναι να γνωρίζουμε γιατί το θέλουμε. Να μπορούμε να σταθούμε ανάμεσα στο ερέθισμα και στην αντίδραση και να πούμε:
«Εδώ επιλέγω εγώ.»
Όταν αποκτούμε συνείδηση των σκέψεων, των ερμηνειών και των αντιδράσεών μας, τότε παύουμε να είμαστε αιχμάλωτοί τους. Γινόμαστε ο σιωπηλός παρατηρητής — η συνειδητότητα που βλέπει χωρίς να υποτάσσεται, που ακούει χωρίς να παρασύρεται, που αισθάνεται χωρίς να χάνεται.
Ο εξωτερικός μας κόσμος είναι συχνά η αντανάκλαση του εσωτερικού. Οι επιλογές μας γεννούν τις εμπειρίες μας και οι ερμηνείες μας τις διαιωνίζουν. Όσο δεν αλλάζουμε τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε, θα επαναλαμβάνουμε την ίδια ζωή με διαφορετικά πρόσωπα και ονόματα.
Γι’ αυτό το μυστικό της ελευθερίας δεν βρίσκεται στην εικόνα που δείχνουμε ούτε στην ταυτότητα που κατασκευάσαμε για να γίνουμε αποδεκτοί.
Βρίσκεται βαθύτερα.
Στον εσώτερο εαυτό μας.
Στην αλήθεια που υπάρχει πριν από τους ρόλους, τις ετικέτες και τους φόβους.
Στη φωνή που γνωρίζει ποιοι είμαστε, όταν σωπαίνει ο θόρυβος του κόσμου.
Στην αλήθεια που υπάρχει πριν από τους ρόλους, τις ετικέτες και τους φόβους.
Στη φωνή που γνωρίζει ποιοι είμαστε, όταν σωπαίνει ο θόρυβος του κόσμου.
Η μεγαλύτερη σκλαβιά είναι να ζεις ως κάποιος που δεν είσαι.
Και η μεγαλύτερη ελευθερία είναι να γκρεμίσεις τη φυλακή που έχτισες μέσα σου, να πάρεις πίσω το κλειδί και να τολμήσεις να πεις:
Δεν είμαι οι φόβοι μου.
Δεν είμαι οι περιορισμοί μου.
Δεν είμαι όσα με έμαθαν να πιστεύω.
Δεν είμαι οι περιορισμοί μου.
Δεν είμαι όσα με έμαθαν να πιστεύω.
Είμαι εκείνος που παρατηρεί.
Εκείνος που επιλέγει.
Εκείνος που μπορεί να αλλάξει.
Εκείνος που επιλέγει.
Εκείνος που μπορεί να αλλάξει.
Γιατί ελεύθερος δεν είναι αυτός που δεν έχει δεσμά.
Ελεύθερος είναι αυτός που τα αναγνωρίζει — και αποφασίζει να τα σπάσει.
Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.
Greek
Arabic
Chinese (Simplified)
Dutch
English
French
German
Italian
Japanese
Portuguese
Russian
Spanish