Το vima365.gr είναι μια έντιμη προσπάθεια, ανιδιοτελής, που αξίζει την στήριξή σας.Απλά γαρ εστί της αλήθειας επη

                   Δημήτριος Μιχαηλίδης

Η φωνή της ελληνικής υπαίθρου και της αλληλέγγυας οικονομίας στο vima365.gr

    Συνέντευξη στην Λιλικα Αρνακη

Σήμερα φιλοξενούμε στο vima365.gr έναν άνθρωπο που έχει αφιερώσει τη ζωή του στην αναζήτηση, την καταγραφή και τη στήριξη της ελληνικής περιφέρειας και του αγροτικού κόσμου. Ο Δημήτριος Μιχαηλίδης, με μακρά διαδρομή στη διοίκηση, τη δια βίου μάθηση και την τοπική ανάπτυξη, παραμένει ένας ανήσυχος «πολίτης του κόσμου».

Έχοντας ταξιδέψει σε 35 χώρες για αγροτικά θέματα, συγγράψει πέντε βιβλία και συντονίσει εκατοντάδες εκδηλώσεις, συνεχίζει σήμερα να προσφέρει εθελοντικά τη γνώση και τη σοφία του σε συνεταιρισμούς, φορείς της Κοινωνικής & Αλληλέγγυας Οικονομίας και ενημερωτικά μέσα.

Σε μια εποχή που η τροφή, η παραγωγή και η βιωσιμότητα της υπαίθρου επαναπροσδιορίζονται, ο κ. Μιχαηλίδης μας ανοίγει τα «χαρτιά» του και μοιράζεται τις πολύτιμες σκέψεις του για το παρόν και το μέλλον της ελληνικής περιφέρειας.

  Λιλικα Αρνακη  :  Κύριε Μιχαηλίδη, παρά τη συνταξιοδότησή σας, παραμένετε
εξαιρετικά δραστήριος. Τι είναι αυτό που σας δίνει ώθηση να προσφέρετε
εθελοντικά τη γνώση και την εμπειρία σας σε τόσες οργανώσεις της
κοινωνίας των πολιτών και συνεταιρισμούς;

  Δημήτριος Μιχαηλίδης:   Το «εξαιρετικά δραστήριος» είναι ένας δικός σας υποκειμενικός χαρακτηρισμός, που με τιμά. Εγώ απλά κάνω ότι μπορώ και με καλύπτει συναισθηματικά, σύμφωνα με τον κώδικα αξιών, που με επιλογή μου υποσχέθηκα να τηρώ στους προσκόπους.
Ο Προσκοπισμός είναι ένα (ίσως το καλύτερο) σύστημα κοινωνικής διαπαιδαγώγησης και κοινοτικής ανάπτυξης, χωρίς να απαιτεί εξειδικευμένους παιδαγωγούς.
Οι συνεταιρισμοί είναι το εργαλείο της κοινωνίας για την ικανοποίηση των αναγκών
των μελών τους. ΔΕΝ είναι ιδιωτικές κερδοσκοπικές εταιρείες. Με αυτήν την έννοια
οι συνεταιρισμοί είναι το άριστο μέσο τόσο για κοινωνική όσο και για κοινοτική
(τοπική) ανάπτυξη. Θεωρώ ότι αν κάτι μπορούμε να προσφέρουμε, αξίζει να το
προσφέρουμε στην τοπική κοινωνία και στην τοπική κοινότητα.
Μετά την «δολοφονία» της παγκοσμιοποίησης με πρωτοβουλία της μητρόπολης του
καπιταλισμού (των ΗΠΑ), και την πάση δυνάμει επιλογή της διεθνοποίησης, ήδη
από το 2020 ισχυροποιείται έντονα η τάση για τοπικοποίηση, με δυνατότητες
οριζόντιων συνεργασιών (που επιτυγχάνονται πλέον επιτυχώς και μέσω των
εφαρμογών πληροφορικής).
Η Τοπική Ανάπτυξη είναι το μέλλον, τα Τοπικά Σύμφωνα είναι η διέξοδος για
Τοπικές Εφοδιαστικές Αλυσίδες και οι Συνεταιρισμοί είναι το μέσον για Τοπική
Ανάπτυξη, όπου Τοπική Ανάπτυξης είναι η «ευημερία των κατοίκων ενός τόπου».
 
  Λιλικα Αρνακη  :   Πώς βλέπετε τον ρόλο των οργανώσεων της Κοινωνίας των Πολιτών
σήμερα; Υπάρχει πρόσφορο έδαφος στην Ελλάδα για ουσιαστική
αλληλεγγύη και συνεργασία;
 
 Δημήτριος Μιχαηλίδης:   Οι «γνήσιες» Οργανώσεις της Κοινωνίας των Πολιτών-ΟΚτΠ είναι κυρίως οι Σύλλογοι.
Τα τελευταία χρόνια με απαράδεκτες «ανήθικες» μεθοδεύσεις κάποιες Μη Κερδοσκοπικές δομές «πλασάρονται» ως ΟΚτΠ, όπως π χ οι ΑΜΚΕ-Αστικές
Μη Κερδοσκοπικές Εταιρείες. Οι ΑΜΚΕ είναι εταιρείες της ιδιωτικής κερδοσκοπικής οικονομικής, αλλά συνεχίζουν να είναι εταιρείες, έστω και αν δεν διανέμουν κέρδη στους μετόχους (εξού και το «Μη Κερδοσκοπικές»).
Οι ΟΚτΠ είναι η «ψυχή» των τοπικών κοινωνιών και το πραγματικό ζυμωτήριο για την ανάπτυξη του Κοινωνικού Κεφαλαίου (καμιά σχέση με χρήματα, διότι το Κοινωνικό Κεφάλαιο είναι η εμπιστοσύνη και αλληλοβοήθεια των μελών μιας
τοπικής κοινωνίας).
Στην Ελλάδα μας υπάρχει υστέρηση στην εμπιστοσύνη και αλληλοβοήθεια. Φημιζόμαστε περισσότερο για τον εγωισμό μας. Στην ΕΕ είμαστε στις τελευταίες θέσεις στην οργανωμένη αλληλοβοήθεια και συνεργασία.
Π Χ στην Αγγλία υπάρχουν Πανεπιστήμια που εμβαθύνουν στις οργανώσεις της ΚτΠ και την αλληλοβοήθεια.
Ακόμα και στους Ολυμπιακούς Αγώνες (2004) ο εθελοντισμός «χρησιμοποιήθηκε» με τον προϊστάμενο του εθελοντισμού να παίρνει υψηλότερο μισθό!!! … και οι «εθελοντές» να ανταμείβονται με προνόμια, που είναι απαράδεκτο για εθελοντές …
Αξίζει κάποιος να διαθέσει όσες δυνάμεις
    Λιλικα Αρνακη  : Έχετε ταξιδέψει σε δεκάδες χώρες για θέματα αγροτικής ανάπτυξης.
Ποια είναι τα σημαντικότερα μαθήματα που «εισαγάγατε» από το εξωτερικό και τι λείπει περισσότερο από τον ελληνικό αγροτικό τομέα;
 
 Δημήτριος Μιχαηλίδης:   Αγρότης (γεωργός, κτηνοτρόφος, ψαράς & δασοκόμος, ΜΟΝΟ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ) είναι εξ ορισμού ο ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΣ του περιβάλλοντος, και από κάθε κύκλο της φύσης (συνήθως ετήσιο κύκλο) απομακρύνει τα μη απαραίτητα για την επιβίωση του οικοσυστήματος και τα χρησιμοποιεί για τροφή όλων μας.
Η δραστηριότητα του αγρότη είναι η επιτομή της επιχειρηματικότητας: επιλέγει καλλιέργεια ή εκτροφή ή συλλογή, προμηθεύεται το πολλαπλασιαστικό, κάνει τον πολλαπλασιασμό, επενδύει σε εξοπλισμό, κάνει την καλύτερη χρήση των διαθέσιμων πόρων, συλλέγει, συσκευάζει, βρίσκει και  διαπραγματεύεται με τους αγοραστές, πουλά και εισπράττει συνήθως μια φορά τον χρόνο, ενώ έχει έξοδα 12 μήνες συνεχώς, έχει γνώσεις (η αγοράζει συμβουλές) για την παραγωγή του, και πάρα πολλά άλλα απαραίτητα για την επιβίωση στην ύπαιθρο.
Ο αστικός χώρος είναι αφύσικος-τεχνητός χώρος, που εισβάλει στην φύση, είτε πρόκειται για δρόμους είτε για τσιμεντένιους όγκους.
Αυτό που διεπίστωσα στις περισσότερες χώρες, ακόμα και στις ακραία κερδοσκοπικές (καπιταλιστικές), είναι ο σεβασμός των παραπάνω και του ρόλου της αγροτικής ανάπτυξης.
Στην Ελλάδα λείπει η αναγκαία παιδεία σεβασμού και αναγνώρισης της συμβολής της αγροτικής ανάπτυξης στην πατρίδα.
Αυτά που είδα ότι σε άλλες χώρες έχουν σταθερές χρήσεις γης για παραγωγή τροφής, έχουν αγροτικά σχολεία μαθητείας και βέβαια έχουν Αγροτικά Επιμελητήρια, με άλλα λόγια σέβονται τους επαγγελματίες αγρότες ως ομότιμους.
  Λιλικα Αρνακη  :   Με βάση την εμπειρία σας στη Γεωργική Βιοτεχνική Σχολή και την
ενασχόλησή σας με την εκπαίδευση, πόσο έτοιμος είναι ο Έλληνας αγρότης κτηνοτρόφος να υιοθετήσει τη δια βίου μάθηση και τις νέες τεχνολογίες;
  Δημήτριος Μιχαηλίδης:  Στην Ελλάδα υπάρχουν περίπου επτά Μέσες Αγροτικές Σχολές (ΣΑΕΚ) και αρκετά ΕΠΑΛ Αγροτικής κατεύθυνσης. Τα καταγεγραμμένα αποτελέσματά τους είναι ότι μονο το 0,7% των αρχηγών αγροτικών εκμεταλλεύσεων έχουν κάποια επαρκή αγροτική εκπαίδευση (στην Ολλανδία που μας συγκρίνουν μερικοί ανεγκέφαλοι το ποσοστό είναι 67%!!! …).
Στην Ελλάδα ΔΕΝ υπάρχει επαρκής συνεχιζόμενη επαγγελματική αγροτική κατάρτιση, ούτε καν ο ΕΛΓΟ-ΔΗΜΗΤΡΑ ανταποκρίνεται σε αυτήν την ανάγκη.
Κάποιοι ιδιώτες εκμεταλλεύονται την κρατική ανεπάρκεια και προσφέρουν αμφιλεγόμενης αποτελεσματικότητας σεμινάρια…
Η συνεχή απασχόληση στην αγροτική εκμετάλλευση δεν αφήνει περιθώρια αστικής
αντίληψης σχεδιασμού σεμιναρίων. Πρέπει να είναι προσαρμοσμένα στις 365 ημέρες συνεχούς δέσμευσης, στις 7 ημέρες εβδομαδιαίως, στις 24 ώρες ημερησίως.
Και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το 66% των αγροτών είναι σήμερα ηλικίας πάνω από 55 ετών.
Περίπου 350.000 αγρότες θα βγουν από τα αγροτικά επαγγέλματα τα επόμενα 10-15 χρόνια και η πολιτεία δεν μοιάζει να σκέφτεται σοβαρά την επαρκή αναπλήρωσή τους.
Και δεν μπορεί μεγεθυνθούν οι εκμεταλλεύσεις διότι οι ελληνικές εκμεταλλεύσεις, για να φροντίζουν σωστά το περιβάλλον, πρέπει να είναι μικρές, προσαρμοσμένες στο ορεινό ημιορεινό τοπίο με το 76% σε υψόμετρο πάνω από 600 μέτρα.
Οι νέες τεχνολογίες είναι πάρα πολύ μακρινός πιθανός στόχος και σίγουρα θα είναι απαράδεκτα μεγάλο κόστος η χρήση τους σε μη εξειδικευμένους χρήστες.
Μάλλον θα δυσκολευτεί πολύ να χρησιμοποιήσει αποτελεσματικά τις νέες τεχνολογίες.

  Λιλικα Αρνακη  :  Τα «ΑγροΝέα» και οι παρεμβάσεις σας στα μέσα ενημέρωσης αγγίζουν συχνά την καθημερινότητα της υπαίθρου.
Ποιες είναι οι μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίζει σήμερα η ελληνική περιφέρεια;
  Δημήτριος Μιχαηλίδης:   Η μεγαλύτερη πρόκληση της υπαίθρου είναι η ανάγκη κατάργησης του κοινωνικού
bullying που υφίστανται οι αγρότες και γενικότερα οι κάτοικοι της υπαίθρου.
Πρέπει να γίνει κατανοητό από τους αστούς ότι για να επιβιώσουν οι τεχνητές
τσιμεντουπόλεις είναι απαραίτητη μια υγιής και ζωντανή περιαστική περιφέρεια.
Για να σεβαστούν οι αστοί τους αγρότες είναι απαραίτητο να γνωρίσουν την ζωή
τους και τον τρόπο ζωής τους, διότι εάν δεν γνωρίσεις κάτι δεν μπορείς να το
αγαπήσεις πιθανόν και να το σεβαστείς.
Μια πιθανή καλή πρακτική ίσως θα μπορούσε να ήταν οι δημιουργία επισκέψιμων
αγροκτημάτων στην ύπαιθρο για την γνωριμία των αστών με την ζωή στην ύπαιθρο
και η δημιουργία city farm (αγροκτημάτων πόλης), όπως συμβαίνει σε όλη την ΕΕ.
 
  Λιλικα Αρνακη  :   Είστε θερμός υποστηρικτής της Κοινωνικής και  Αλληλέγγυας
Οικονομίας. Πιστεύετε ότι οι Κοιν.Σ.Επ. και οι Συνεταιρισμοί μπορούν να
αποτελέσουν βιώσιμο οικονομικό μοντέλο για τη νεανική και γυναικεία
επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα;
 
  Δημήτριος Μιχαηλίδης:   Οι μορφές οικονομικής διαχείρισης είναι τρείς: (1) Δημόσια Οικονομική (Δήμοι, Περιφέρειες, Υπουργεία, Κυβέρνηση, ΝΠΔΔ), (2) Ιδιωτική Οικονομική (Εταιρείες: ΟΕ, ΕΕ, ΕΠΕ, ΑΕ, ΙΚΕ & ΑΜΚΕ) & (3) Κοινωνική Οικονομία (Συνεργατισμοί, Ηθικές Τράπεζες, Αλληλόχρεα Κεφάλαια & Ιδρύματα). Καμιά άλλη μορφή.
Η Κοινωνική και  Αλληλέγγυα Οικονομία είναι μια «παραλλαγή» της Κοινωνικής Οικονομίας που «εφευρέθηκε» από τα αριστερής ιδεολογίας κόμματα σε μια προσπάθεια πολιτικού προσεταιρισμού της Κοινωνικής Οικονομίας.
Οι συνεργατισμοί στην Ελλάδα ονομάζονται (εκ λάθους μετάφρασης ή άλλου λόγου) συνεταιρισμοί.
Οι συνεταιρισμοί είναι
1. Οι Αστικοί (καταναλωτικοί, προμηθευτικοί, οικοδομικοί κλπ) για την ικανοποίηση των μελών τους να πάρουν μια υπηρεσία.
2. Κυρίως οι Αγροτικοί για την ικανοποίηση των μελών τους να προωθήσουν την παραγωγή τους.
3. Οι Εργασιακοί για την ικανοποίηση των μελών τους να εργαστούν δημιουργώντας από τους ίδιους ένα νομικό πλάσμα που τους προσλαμβάνει, χωρίς να αποκτούν οι ίδιοι την εμπορική ιδιότητα. Αυτές είναι οι ΚοιΣΠΕ και οι ΚοινΣΕπ-Κοινωνικές Συνεταιριστικές Επιχειρήσεις.
Με  μετατροπή σε εργασιακούς συνεταιρισμούς των κρατικών επιχειρήσεων της Ανατολικής Γερμανίας και κόστος 1 μάρκο/επιχείρηση έγινε η ενσωμάτωση της Αν. Γερμανίας στην ενιαία Γερμανία, με απόλυτη επιτυχία.
Βέβαια απαραίτητη προϋπόθεση για ένα εργαλείο της Κοινωνικής Οικονομίας είναι να υπάρχει και να λειτουργεί η τοπική κοινωνία και συνακόλουθα τοπικό Κοινωνικό Κεφάλαιο.
Οι Συνεταιρισμοί (Συνεργατισμοί) μπορούν να αποτελέσουν βιώσιμο οικονομικό μοντέλο για τη νεανική και γυναικεία επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα και μάλιστα δοκιμασμένο σε πάρα πολλά κράτη παγκοσμίως με επιτυχία.
  Λιλικα Αρνακη  :   Συντονίσατε εκατοντάδες διαδικτυακές εκδηλώσεις κατά και μετά
την πανδημία. Ποια συμπεράσματα βγάλατε για τη διάθεση των ανθρώπων να συνεργαστούν εξ αποστάσεως και να μοιραστούν γνώση;
 
  Δημήτριος Μιχαηλίδης:   Οποιασδήποτε μορφής συνεδρίαση-εκδήλωση είναι μια μορφή συνεχιζόμενης επαγγελματικής ή κοινωνικής κατάρτισης. Όσες εκδηλώσεις συντόνισα έγιναν με σεβασμό στις ίδιες τις εκδηλώσεις, δηλαδή:
 Σχεδιάσθηκαν με μακροχρόνια προοπτική, τακτικά και χωρίς εκπλήξεις.
 Υπήρξε προδημοσίευση και δημόσια πρόσκληση
 Ήταν ανοικτές και δημόσιες με ζωντανή μετάδοση
 Περιβάλλονταν με νομιμότητα-τυπικότητα ως «συνεδριάσεις του Κτηνοτροφικού Συλλόγου Περιφέρειας Αττικής»
 Υπήρχε μεταδημοσίευση με τις αποφάσεις και συμπεράσματα της εκδήλωσης
 Υπήρχε ανάρτηση σε social media της εκδήλωσης (facebook, youtube κλπ)
Η δυνατότητα να συμμετέχουν, χωρίς να μετακινηθούν από τον χώρο τους ήταν πάρα πολύ ε πρόσδεκτη προοπτική.
Οι άνθρωποι θέλουν να συμμετέχουν και να μοιράζονται γνώσεις και πληροφορίες. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι κάθε φορά οι συμμετέχοντες στην εκδήλωση να «παίρνουν» κάποια νέα πληροφορία, χρήσιμη.
 
  Λιλικα Αρνακη  :   Στο πιο πρόσφατο βιβλίο σας, «Τα Μονοπάτια της τροφής μας»
(2024), καταπιάνεστε με ένα καίριο ζήτημα. Ποιο είναι το κύριο μήνυμα που θέλετε να μεταφέρετε στους αναγνώστες σχετικά με την παραγωγή, τη διαδρομή και την κατανάλωση της τροφής μας
;
 
   Δημήτριος Μιχαηλίδης:  Το πρώτο είναι ότι για να υπάρξει τροφή και μονοπάτια τροφής πρέπει να υπάρξει παραγωγή τροφής και παραγωγός-αγρότης.
Στην ουσία απασχολήθηκα κυρίως με τον αγρότη ως παραγωγό τροφής και φροντιστή του περιβάλλοντός μας.
Ακολούθως με απασχόλησε η Αγροδιατροφική Αλυσίδα και η Αλυσίδα Αξίας.
Το 1970 από ένα αγροτικό τρόφιμο στα ράφια του παντοπωλείου το 70% πήγαινε στον αγρότη-παραγωγό, το 20% πήγαινε στην εφοδιαστική αλυσίδα και μεταπόιηση και το 10% στο λιανεμπόριο. Το 2010 από ένα αγροτικό τρόφιμο στα ράφια του super market το 10% πήγαινε στον αγρότη-παραγωγό, το 20-30% στην μεταποίηση-διακίνηση και το 60% στο super market.
Στην ουσία οι επιδοτήσεις της Κοινής Γεωργικής Πολιτικής -CAP της ΕΕ «ευνούχισαν» τον αγρότη από την ικανότητά του να πουλά και να εισπράττει από την αγορά την αξία των τροφίμων που παράγει.
Με το 10% μόνο των τροφίμων δεν μπορεί να ζήσει και να ευημερήσει. Πρέπει να μπει ο αγρότης στην Αλυσίδα
Αξίας (μεταποίηση, εμπορία), με την οικοτεχνία και τις Αγορές Αγροτών.
Πρέπει να επιδιώξει μέσω τοπικών Συμφώνων την ισχυροποίηση της Τοπικής Εφοδιαστικής Αλυσίδας, ώστε τα τοπικά παραγόμενα τρόφιμα, από ντόπιες ποικιλίες ή
αυτόχθονες φυλές (ΠΟΠ, ΠΓΕ κλπ), να επεξεργάζονται με τοπικές συνταγές.
  Λιλικα Αρνακη  :   Έχοντας συγγράψει πέντε βιβλία με στοχασμούς για την ανάπτυξη
και την κοινωνία, αν έπρεπε να συμπυκνώσετε σε μία πρόταση τη «συνταγή» για την αναγέννηση της ελληνικής υπαίθρου, ποια θα ήταν αυτή;
   Δημήτριος Μιχαηλίδης: Οι συνταγές για θέματα που αφορούν ανθρώπους είναι επικίνδυνες. Πάντως τα κυριότερα σημεία προσοχής για την αναγέννηση και την βιωσιμότητα-αειφορία θα έπρεπε να είναι:
1. Σεβασμός των συνανθρώπων μας αγροτών-κατοίκων υπαίθρου
2. Αναγνώριση του σημαντικότερου ρόλου του αγροτικού τομέα την ενιαία υγεία, στην φροντίδα του περιβάλλοντος και στην σταθερότητα της βιοποικιλότητας
3. Συνυπογραφή ενός Συμφώνου Αγροτικής υπαίθρου 2040 (Rural pact 2040)
4. Η εστίαση στην Τοπική Κοινοτική Ανάπτυξη και σε αυτό που πρόσφατα αναγνώρισε και διακήρυξε η ΕΕ ως «Right to Stay- Δικαίωμα να μείνεις στον τόπο σου» που αφορά την αντιμετώπιση της ερήμωσης της υπαίθρου, εξασφαλίζοντας στους πολίτες τις απαραίτητες υποδομές, την εργασία και την ποιότητα ζωής για να ζουν αξιοπρεπείς ζωές γενέθλιο τόπο τους.
5. Εξασφάλιση τόπου για ανάπτυξη με σταθερές χρήσεις γης για παραγωγή
τροφής
6. Δημιουργία Αγροτικών Σχολείων Μαθητείας (Πράσινο Πτυχίο?)
7. Λειτουργία ΑΓΡΟΤΙΚΟΥ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟΥ για την υποστήριξη της αγροτικής
επιχειρηματικότητας
  Λιλικα Αρνακη  :   Κλείνοντας, ποιο είναι το μήνυμα ή η συμβουλή που θα θέλατε να
στείλετε στους νεότερους ανθρώπους που σκέφτονται σήμερα να ασχοληθούν με την αγροτική παραγωγή ή την κοινωνική επιχειρηματικότητα;
  Δημήτριος Μιχαηλίδης:   Εάν σε κάποιαν/ον αρέσει αυτός ο ωραίος και υγιεινός τρόπος ζωής, μαζί με την παραγωγή τροφίμων θα πρέπει να σχεδιάσει από την αρχή να μεταποιεί και συντηρεί την παραγωγή του με τοπικές συνταγές και να το εμπορεύεται-διανείμει ο ίδιος/α.
Το οικοσύστημα της ελληνικής αγροτικής επιχειρηματικότητας είναι ισχυρά αρνητικό για νέες και νέους αγρότες-κατοίκους ελληνικής υπαίθρου.
Η Ελλάδα χρειάζεται επειγόντως νέους αγρότες, αλλά οι συνθήκες δεν είναι επαρκείς για αξιοπρεπή δημιουργία και ζωή στην ελληνική ύπαιθρο.
Ίσως σε μεμονωμένες οικοκοινότητες να μπορούσαν να δημιουργηθούν «θόλοι» κλειστής τοπικής ανάπτυξης.
Αλλά για αυτό χρειάζονται τόσο εθελοντές ιδεολόγοι «ήρωες», όσο και οικοσύστημα υποστήριξης.
Η ελπίδα πεθαίνει προτελευταία καθ όσον υπάρχει πάντα και το θαύμα …
Λιλικα Αρνακη  

Η συζήτηση με τον κ. Δημήτριο Μιχαηλίδη δεν είναι απλώς μια αναδρομή σε μια πλούσια διαδρομή προσφοράς, αλλά ένα ζωντανό μάθημα για το πώς η γνώση, όταν μοιράζεται ανιδιοτελώς, αποκτά πολλαπλασιαστική ισχύ.

Σε μια περίοδο που η ελληνική περιφέρεια αναζητά νέους βηματισμούς και βιώσιμα μοντέλα ανάπτυξης, η πολυετής εμπειρία και η αστείρευτη ενέργεια ανθρώπων όπως ο κ. Μιχαηλίδης δείχνουν τον δρόμο: αυτόν της συνεργασίας, της συνεχούς μάθησης και της ουσιαστικής κοινωνικής προσφοράς.

Τον ευχαριστούμε θερμά για τη γόνιμη αυτή συνομιλία και του ευχόμαστε να συνεχίσει να φωτίζει με τις πρωτοβουλίες και τα κείμενά του «τα μονοπάτια της τροφής μας» και της τοπικής μας ανάπτυξης.

  • Επιμελεια : Φιλιππος Καρακωστας

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.

Με Μια Ματιά