Ο Δρόμος της Ελευθερίας
της Λιλίκας Αρνάκη
Έχω αναρχική σκέψη.
Όχι γιατί αρνούμαι τα πάντα, αλλά γιατί αρνούμαι να παραδώσω τη σκέψη μου. Δεν περιμένω το μέλλον για να ζήσω. Ζω το παρόν με επίγνωση, γιατί μόνο όποιος κατοικεί αληθινά στο «τώρα» μπορεί να οικοδομήσει ένα μέλλον με νόημα, αλήθεια και ελευθερία.
Η κοινωνία μας νοσεί.
Μεγαλώνουμε παιδιά με την ψευδαίσθηση της αυτάρκειας. Τα μαθαίνουμε να κλείνονται συναισθηματικά στον εαυτό τους, να ανταγωνίζονται, να επιβάλλονται, να γίνονται «νικητές». Μα ξεχνάμε να τους διδάξουμε το σπουδαιότερο: να συνεργάζονται, να συνυπάρχουν, να δημιουργούν μαζί.
Η ζωή δεν είναι αγώνας κυριαρχίας.
Είναι κοινό ταξίδι.
Ο ανταγωνισμός, το μίσος και ο ατομισμός δεν γεννούν πρόοδο. Γεννούν μοναξιά, αποξένωση και ψυχική αποσύνθεση. Η αληθινή πρόοδος δεν χτίζεται πάνω στη συντριβή του άλλου, αλλά στη συλλογική δράση. Στην ενότητα. Στην αλληλεγγύη. Στην κοινή αγωνία για έναν δικαιότερο κόσμο.
Απόψεις έχουμε όλοι.
Χορτάσαμε από λόγια, αναλύσεις και βαρύγδουπες διακηρύξεις. Εκείνο που μας λείπει είναι η συναισθηματική νοημοσύνη: η ικανότητα να αισθανόμαστε, να κατανοούμε, να ακούμε, να συμπορευόμαστε.
Η αξία του ανθρώπου δεν βρίσκεται μόνο στις ιδέες που διατυπώνει, αλλά και στη σχέση που δημιουργεί με τον άλλον. Στον τρόπο που στέκεται δίπλα του. Στο αποτύπωμα που αφήνει στην ψυχή του.
Οι νέοι μας φεύγουν στο εξωτερικό.
Όχι επειδή δεν αγαπούν την πατρίδα τους. Όχι επειδή τους λείπει η φιλοδοξία. Φεύγουν επειδή η πατρίδα τούς φέρεται σαν μητριά. Δεν τους προσφέρει χώρο να δημιουργήσουν, να ονειρευτούν, να εξελιχθούν. Τους εκπαιδεύει, τους απογοητεύει και ύστερα τους εξορίζει.
Κι εμείς εξακολουθούμε να περιμένουμε σωτήρες.
Μα κανένας σωτήρας δεν έρχεται.
Η πατρίδα δεν είναι μια παντοδύναμη «μάνα» που θα μας προστατεύει για πάντα. Το κράτος δεν είναι προστάτης ούτε αγκαλιά που οφείλει να υποκαταστήσει τη δική μας ευθύνη. Είναι μια δομή που πρέπει να υπηρετεί τον πολίτη — όχι να τον ελέγχει, να τον χειραγωγεί ή να τον κρατά εξαρτημένο.
Πρέπει να απελευθερωθούμε από τη νοοτροπία της αναμονής.
Να πάψουμε να ζητάμε τη ζωή μας από τους άλλους. Να την πάρουμε στα χέρια μας.
Η πολιτική, οικονομική και συναισθηματική εξάρτηση μάς αδρανοποιεί. Μας αλυσοδένει σε μια ψευδαίσθηση ασφάλειας και σκοτώνει αργά το πάθος, την πρωτοβουλία, τη δημιουργικότητα.
Να πιστέψουμε στον εαυτό μας.
Όχι στις υποσχέσεις των κομμάτων. Όχι στις ωραιοποιημένες αφηγήσεις ενός συστήματος που ενδιαφέρεται πρωτίστως για τη διατήρησή του. Όχι στα παραμύθια που μας νανουρίζουν, ενώ η ζωή μας λεηλατείται.
Χρειαζόμαστε παιδεία.
Όχι αποστήθιση, αλλά στοχασμό.
Όχι συσσώρευση πληροφοριών, αλλά κατανόηση.
Όχι υπάκουους ανθρώπους, αλλά ελεύθερες συνειδήσεις.
Όχι συσσώρευση πληροφοριών, αλλά κατανόηση.
Όχι υπάκουους ανθρώπους, αλλά ελεύθερες συνειδήσεις.
Μια παιδεία που να αφυπνίζει. Να καλλιεργεί την κρίση. Να ενθαρρύνει την αμφισβήτηση. Να μαθαίνει στον άνθρωπο όχι τι να σκέφτεται, αλλά πώς να σκέφτεται.
Ο εχθρός δεν είναι ο συνάνθρωπός μας.
Εχθρός είναι κάθε πρόσωπο και κάθε σύστημα που θέλει να μας κρατήσει μικρούς, φοβισμένους και εξαρτημένους. Και πιο επικίνδυνος είναι εκείνος που φορά τον μανδύα του «προστάτη» και απαιτεί, ως αντάλλαγμα για την προστασία του, την υποταγή μας.
Η εξάρτηση γεννά εξουσία.
Και η εξουσία, όταν δεν ελέγχεται, ευνουχίζει το πνεύμα, αδρανοποιεί τη συνείδηση και μετατρέπει τον πολίτη σε υπήκοο.
Η λογική, η συνείδηση και η ελευθερία είναι οι αληθινοί μας σύμμαχοι. Μα η ελευθερία δεν χαρίζεται. Δεν παραχωρείται. Δεν προσφέρεται ως αντάλλαγμα για την υπακοή.
Κατακτάται.
Ο δρόμος της είναι δύσβατος, μοναχικός πολλές φορές, αλλά λυτρωτικός. Περνά μέσα από την αποδέσμευση από τα ψέματα, την ανάληψη της προσωπικής ευθύνης, την πίστη στον εαυτό και τη δύναμη της κοινότητας.
Ελευθερία δεν είναι να κάνεις ό,τι θέλεις.
Είναι να γνωρίζεις ποιος είσαι.
Να σκέφτεσαι χωρίς φόβο.
Να επιλέγεις χωρίς χειραγώγηση.
Να συνεργάζεσαι χωρίς να υποτάσσεσαι.
Να στέκεσαι όρθιος χωρίς να χρειάζεται να γονατίσει κανένας δίπλα σου.
Να σκέφτεσαι χωρίς φόβο.
Να επιλέγεις χωρίς χειραγώγηση.
Να συνεργάζεσαι χωρίς να υποτάσσεσαι.
Να στέκεσαι όρθιος χωρίς να χρειάζεται να γονατίσει κανένας δίπλα σου.
Μόνο τότε θα προχωρήσουμε.
Όχι ως φοβισμένο πλήθος που περιμένει έναν σωτήρα.
Αλλά ως ελεύθεροι άνθρωποι που αποφάσισαν να γίνουν οι ίδιοι υπεύθυνοι για τη ζωή, την κοινωνία και το μέλλον τους.
Γιατί ο δρόμος της ελευθερίας δεν αρχίζει από την ανατροπή του κόσμου.
Αρχίζει από τη στιγμή που αρνείσαι να παραδώσεις τη συνείδησή σου.
Αρχίζει από τη στιγμή που αρνείσαι να παραδώσεις τη συνείδησή σου.
Λιλίκα Αρνάκη
Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.
Greek
Arabic
Chinese (Simplified)
Dutch
English
French
German
Italian
Japanese
Portuguese
Russian
Spanish