Ποίηση : ΜΑΡΙΑ ΣΤΑΥΡΙΔΟΥ ΄΄ Αναμμένος Δαυλός ΄΄
Αναμμένος Δαυλός
Θέλω να σφίξω τα δόντια
να δαγκώσω τη γλώσσα
να βάλω φραγή στον πόνο
που γίνεται κραυγή, λέξεις μισές,
που φοβούνται να ολοκληρωθούν.
Τι νόημα έχει
να εκφραστεί η αλήθεια,
όταν ξέρεις πως η επιβίωση
θα ξεπεράσει την πληγή…
Κι ας σπάσει ξανά η καρδιά
σ΄ αμέτρητα ασύμμετρα καρφιά,
που θα βρεθούν να κολυμπούν
βαθιά σ΄ επικίνδυνο ωκεανό.
Θέλει τόλμη
να ψηλαφίσεις την πληγή
όταν η αιμορραγία γίνεται τρεχούμενη πηγή,
που δε στερεύει.
Κάθε που τολμούσα
γκρεμιζόταν ο θρόνος της ζωής
μέσα στην ψυχή,
μέρες γυμνή ανάμεσα στα ερείπια
αδιαφορώντας για επιζώντες,
παρέμενα ένας ψυχρός, ψύχραιμος παρατηρητής
της πλασματικής ειρήνης.
Σήμερα,
λέω ν΄ αποσυρθώ
στην ερημιά της καθημερινότητας,
κρατώντας
ένα αναμμένο μυστικό, ως δαυλό
μήπως μ΄ ανακαλύψουν οι αρχαιολόγοι,
για όταν βαρεθείς
τη μοναξιά του εγωισμού σου.
Αταίριαστη στο σενάριο επιβίωσης
θα φιλοξενήσω έναν βουβό αποχαιρετισμό
για μία και μόνο βραδιά.
Θα κλείσω το φως
υπενθυμίζοντας στη λογική
η ζωή
μουντή, ίσως σκοτεινή,
θα συνεχίσει…
Με μια απουσία στην ψυχή
χρεωμένη στο όνομά σου…
Μαρία Σταυρίδου
Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.
Greek
Arabic
Chinese (Simplified)
Dutch
English
French
German
Italian
Japanese
Portuguese
Russian
Spanish