Η Δικτατορία των Ανεγκέφαλων
Απο την Λιλίκα Άρνακη
Κουράστηκα.
Κουράστηκα να κατεβαίνω στο επίπεδό τους, μόνο και μόνο για να μη νιώθουν την απόσταση. Να μικραίνω τη σκέψη μου για να χωρέσει στη στενότητά τους. Να απλοποιώ τα λόγια μου για να μην ενοχλείται η ημιμάθειά τους. Να ανέχομαι την αγένεια, βαφτίζοντάς την «αδυναμία», και την ανοησία, ονομάζοντάς την «διαφορετική άποψη».
Τους αποδέχεσαι όπως είναι. Δεν τους προσβάλλεις. Δεν τους δείχνεις την πνευματική απόσταση που σας χωρίζει. Χαμηλώνεις τη φωνή σου, περιορίζεις τη λάμψη σου, καταπίνεις τις απαντήσεις σου. Προσπαθείς να σταθείς δίπλα τους χωρίς έπαρση, χωρίς επίδειξη, χωρίς να τους κάνεις να αισθανθούν κατώτεροι.
Και εκείνοι τι κάνουν;
Παρερμηνεύουν την ευγένειά σου ως αδυναμία. Θεωρούν τη σιωπή σου άγνοια. Εκλαμβάνουν την αποδοχή σου ως υποταγή. Και όταν πια πιστέψουν ότι σε έφεραν στα μέτρα τους, στρέφονται εναντίον σου. Σε αμφισβητούν. Σε μειώνουν. Σε απαξιώνουν.
Οι ξεγάνωτοι τενεκέδες κάνουν πάντοτε τον μεγαλύτερο θόρυβο.
Είναι άδειοι από γνώση, αλλά γεμάτοι βεβαιότητα. Δεν αμφιβάλλουν ποτέ, επειδή δεν γνωρίζουν αρκετά ώστε να αντιληφθούν πόσα αγνοούν. Μιλούν για όλα, αποφασίζουν για όλους, κρίνουν τους πάντες. Φορούν την ημιμάθειά τους σαν παράσημο και την αλαζονεία τους σαν πανοπλία.
Ο μορφωμένος άνθρωπος αναρωτιέται.
Ο ημιμαθής αποφαίνεται.
Ο ημιμαθής αποφαίνεται.
Ο ευφυής ακούει.
Ο ανόητος διακόπτει.
Ο ανόητος διακόπτει.
Ο σοφός αμφιβάλλει.
Ο κενός είναι πάντοτε βέβαιος.
Ο κενός είναι πάντοτε βέβαιος.
Και δυστυχώς, οι ανόητοι δεν τελειώνουν.
Πολλαπλασιάζονται μέσα σε κοινωνίες που επιβραβεύουν τον θόρυβο αντί για τη σκέψη, την επίδειξη αντί για την ουσία, την έπαρση αντί για τη γνώση. Καταλαμβάνουν τον χώρο, όχι επειδή έχουν κάτι σημαντικό να πουν, αλλά επειδή οι σκεπτόμενοι άνθρωποι κουράστηκαν να τους απαντούν.
Όμως υπάρχει και δική μας ευθύνη.
Κάθε φορά που κατεβαίνουμε στο επίπεδό τους, τους μαθαίνουμε ότι μπορούν να μας φτάσουν χωρίς να χρειαστεί να ανέβουν. Κάθε φορά που ανεχόμαστε την προσβολή για να αποφύγουμε τη σύγκρουση, τους δίνουμε την άδεια να συνεχίσουν. Κάθε φορά που αποσιωπούμε την αλήθεια μας για να προστατεύσουμε τον εγωισμό τους, προδίδουμε τη δική μας αξιοπρέπεια.
Η αποδοχή δεν σημαίνει αυτοκατάργηση.
Η καλοσύνη δεν σημαίνει ανοχή στην απαξίωση.
Η ευγένεια δεν σημαίνει ότι ο άλλος δικαιούται να σε προσβάλλει.
Η σιωπή δεν σημαίνει ότι δεν έχεις απάντηση.
Σημαίνει ότι αρνείσαι να σπαταλήσεις τη σκέψη σου εκεί όπου δεν υπάρχει χώρος για σκέψη.
Δεν θα μικρύνω άλλο για να αισθάνονται εκείνοι μεγάλοι. Δεν θα κατεβαίνω πια για να μη φαίνεται η απόσταση. Όποιος θέλει να με συναντήσει, ας προσπαθήσει να ανέβει. Ας σκεφτεί. Ας μάθει. Ας αμφιβάλει. Ας σεβαστεί.
Δεν έχω καμία υποχρέωση να μορφώσω εκείνον που είναι ερωτευμένος με την άγνοιά του. Ούτε να πείσω εκείνον που χρησιμοποιεί την ημιμάθεια ως εξουσία. Έχω, όμως, υποχρέωση να προστατεύσω το μυαλό μου, την ψυχή μου και την αξιοπρέπειά μου.
Γι’ αυτό, αρκετά.
Στους θορυβώδεις τενεκέδες χαρίζω τη βοή τους.
Στους ημιμαθείς πολύξερους αφήνω τις βεβαιότητές τους.
Στους ανόητους παραχωρώ την τελευταία λέξη — γιατί μόνο αυτή μπορούν να κερδίσουν.
Στους ημιμαθείς πολύξερους αφήνω τις βεβαιότητές τους.
Στους ανόητους παραχωρώ την τελευταία λέξη — γιατί μόνο αυτή μπορούν να κερδίσουν.
Εγώ κρατώ τη σκέψη μου.
Κρατώ την αξιοπρέπειά μου.
Κρατώ το ύψος μου.
Κρατώ την αξιοπρέπειά μου.
Κρατώ το ύψος μου.
Και αποχωρώ από το επίπεδό τους όρθια.
«Δεν θα μικρύνω άλλο για να αισθάνονται οι άλλοι μεγάλοι. Όποιος θέλει να με συναντήσει, ας προσπαθήσει να ανέβει.»
Λιλίκα Άρνακη
Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.
Greek
Arabic
Chinese (Simplified)
Dutch
English
French
German
Italian
Japanese
Portuguese
Russian
Spanish