vima365

Ποίηση : ΜΑΡΙΑ ΣΤΑΥΡΙΔΟΥ ΄΄ Το Τέλος. . .΄΄

Ανάσα…

Δώσε πίσω την ανάσα

της ψυχής μου…

Προστάτευσε μια αγάπη

που δε σκόπευε ν΄ ανδρωθεί

κι έμαθε να παραφυλάει.

Αιχμάλωτη

μέσα στους αιώνες

μιας ανήθικης συνήθειας,

που μας τάισε γάλα κι άπιαστα όνειρα

για να την υπηρετούμε,

θυσιάζω την τελευταία ανάσα

της ζωής μου.

Δεν αντιστέκομαι

στην αιχμαλωσία,

ζητώ το δικαίωμα της επιλογής

γι΄ αυτόν τον επίλογο

που ήδη διαβρώνει τα σωθικά μου.

Ζητώ

το χάδι στα μαλλιά

και την κουρελιασμένη ανθρωπιά

που πνίξανε στα βαθιά,

ως πρεσβευτές της αγάπης μου.

Ν΄ αναπνέω μέχρι το τέλος

-τ΄ όποιο τέλος-

σκοτεινό ή άδικο

υγρό ή θαμμένο σε άγονη γη,

διατυμπανίζοντας

την ελεύθερη βούληση

της ψυχής μου.

Όταν η σιωπή

γίνει ιέρεια της ταφής μου

θέλω να ψιθυρίζει

πως κάποτε υπήρξα

μια ελεύθερη ερωτευμένη….

Μαρία Σταυρίδου

Εκδόσεις Γλαύκα