vima365

ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ ΒΟΓΙΑΤΖΗ ΄΄ Η δύναμη της εικόνας, Η γυναικεία ύπαρξη, η τέχνη ως θεραπεία και η βαθιά ανάγκη του ανθρώπου να εκφράζεται ΄΄ Συνέντευξη στην Λιλικα Αρνακη

ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ ΒΟΓΙΑΤΖΗ ΄΄ Η δύναμη της εικόνας, Η γυναικεία ύπαρξη, η τέχνη ως θεραπεία και η βαθιά ανάγκη του ανθρώπου να εκφράζεται ΄΄

Συνέντευξη στην Λιλικα Αρνακη

Η Μαγδαληνή Βογιατζή δεν δημιουργεί απλώς εικόνες. Δημιουργεί συναισθήματα, μνήμες και εσωτερικούς διαλόγους.
Με μια πολυετή πορεία στην Οδοντιατρική αλλά και έντονη παρουσία στον χώρο της φωτογραφίας και των εικαστικών, έχει καταφέρει να ενώσει την επιστήμη με την ανθρώπινη ψυχή και την τέχνη με την κοινωνική ευαισθησία.

Οι διεθνείς διακρίσεις, οι σημαντικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, αλλά και το βαθιά ανθρώπινο έργο της γύρω από τον καρκίνο του μαστού, αποδεικνύουν πως η δημιουργία μπορεί να γίνει πράξη αγάπης, αφύπνισης και ελπίδας.

Στη συνέντευξη που παραχώρησε στο Vima365.gr, μιλά για τη δύναμη της εικόνας, τη γυναικεία ύπαρξη, την τέχνη ως θεραπεία και τη βαθιά ανάγκη του ανθρώπου να εκφράζεται.

Η Σύγκλιση Επιστήμης Τέχνης

ΛΙΛΙΚΑ ΑΡΝΑΚΗ : Κυρία Βογιατζή, είστε χειρουργός οδοντίατρος που ζει και εργάζεται στα Χανιά, αλλά ταυτόχρονα έχετε μια εξαιρετικά πλούσια και βραβευμένη πορεία στη φωτογραφία και τη ζωγραφική.

Πώς γεφυρώνονται μέσα σας αυτοί οι δύο κόσμοι; Είναι η τέχνη μια «απόδραση» από την επιστήμη ή το αντίθετο;

ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ ΒΟΓΙΑΤΖΗ  :   Η ενασχόληση μου με τη φωτογραφία και τη ζωγραφική δρα ως αλεξικέραυνο απορροφώντας τις δυσκολίες τα άγχη της καθημερινότητας μου ως οδοντίατρος, μητέρα  και σύντροφος.

Ταυτόχρονα με βοηθά να αναζητήσω τον πυρήνα της ύπαρξης μου.

Ιδιαίτερα, στο κομμάτι που ως γυναίκα φωτογραφίζει την γυναίκα, μετατρέπω σε θέαμα τις προσωπικές εσώψυχες μου τριβές συνειδητά υπερτονισμένες. Νιώθω ακόμη πως η ενασχόληση μου αυτή με εξελίσσει σαν άνθρωπο.

Διότι για κάθε σωστά δομημένο κλικ έχουν προηγηθεί ώρες δουλειάς, μελέτης, σκέψεων.

Οι φωτογραφίες μου αποτελούν προϊόντα πνευματικής διεργασίας οι οποίες συνθέτονται νοητικά πριν αποτυπωθούν στον αισθητήρα.

ΛΙΛΙΚΑ ΑΡΝΑΚΗ :  Είστε μέλος της παγκόσμιας πλατφόρμας MED in ART, η οποία ενώνει καλλιτέχνες που συνδυάζουν την ιατρική με την τέχνη.
Πιστεύετε ότι η επιστημονική σας ιδιότητα σας προσφέρει μια διαφορετική, ίσως πιο ανατομική ή ανθρωποκεντρική ματιά, όταν κρατάτε τον φωτογραφικό φακό ή το πινέλο;

ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ ΒΟΓΙΑΤΖΗ  :   H προσέγγισή μου είναι περισσότερο ανθρωποκεντρική και ψυχοσωματική παρά καθαρά ανατομική.

Η επιστημονική μου γνώση πιθανόν να με βοηθά να διαβάζω το ανθρώπινο σώμα με μεγαλύτερη ακρίβεια, αλλά το καλλιτεχνικό μου ενδιαφέρον στρέφεται προς αυτό που κατοικεί μέσα του.

Το σώμα παύει να είναι μόνο μορφή και γίνεται φορέας εσωτερικών καταστάσεων.

Έτσι το ενδιαφέρον μετατοπίζεται από την ανατομία καθαυτή προς:  ο τραύμα, τη μνήμη, την επιθυμία, τη μεταμόρφωση, τη σχέση σώματος και συνείδησης.

Ο θεατής καλείται να ξεπεράσει την μορφή του σώματος και να διεισδύσει στην εσωτερική του κατάσταση. «Θεραπεία Μέσω Τέχνης» Κοινωνικό Έργο

ΛΙΛΙΚΑ ΑΡΝΑΚΗ :   Έχετε σπουδάσει «Θεραπεία μέσω τέχνης με έμφαση στα εικαστικά» στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου.

Πώς εφαρμόζεται αυτή η γνώση στην πράξη και πώς η τέχνη μπορεί να λειτουργήσει ως θεραπευτικό εργαλείο σε βαθιές κοινωνικές και προσωπικές κρίσεις;

ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ ΒΟΓΙΑΤΖΗ  :   Η θεραπεία μέσω τέχνης με έμφαση στα εικαστικά (art therapy) δεν βασίζεται στην αισθητική αξία του έργου ούτε στο αν κάποιος είναι «καλός καλλιτέχνης».

Βασίζεται στην ιδέα ότι η εικόνα μπορεί να εκφράσει όσα δεν μπορούν εύκολα να ειπωθούν με λόγια.
Στην πράξη, ο θεραπευτής χρησιμοποιεί υλικά όπως σχέδιο, ζωγραφική, κολάζ, πηλό, φωτογραφία ή κατασκευές, ώστε το άτομο να εξωτερικεύσει συναισθήματα, συγκρούσεις, αναμνήσεις και βιώματα.

Το έργο λειτουργεί σαν ένας ενδιάμεσος χώρος ανάμεσα στον εσωτερικό κόσμο και την πραγματικότητα.

Σε προσωπικές κρίσεις
Η τέχνη μπορεί να βοηθήσει σε:
 πένθος και απώλεια,
 ψυχικό τραύμα,
 κατάθλιψη,
 κρίσεις ταυτότητας,
 σοβαρές ασθένειες,
 μεταβάσεις ζωής.
Για παράδειγμα, ένας άνθρωπος που πενθεί μπορεί να δημιουργήσει μια σειρά εικόνων γύρω από την απουσία, τη μνήμη και τη μεταμόρφωση της σχέσης με τον νεκρό. Η τέχνη δεν «σβήνει» τον πόνο, αλλά του δίνει χώρο και μορφή.
Σε κοινωνικές κρίσεις
Η θεραπευτική λειτουργία της τέχνης γίνεται ακόμη πιο ενδιαφέρουσα όταν αφορά κοινότητες.
Μετά από πολέμους, φυσικές καταστροφές, προσφυγιά ή κοινωνικό αποκλεισμό, τα συλλογικά εικαστικά έργα μπορούν να λειτουργήσουν ως:
 μέσο μαρτυρίας,
 εργαλείο μνήμης,
 χώρος συλλογικού πένθους,
 τρόπος επανασύνδεσης των ανθρώπων.
Η δημιουργία μιας κοινής τοιχογραφίας, ενός φωτογραφικού αρχείου ή μιας εικαστικής εγκατάστασης μπορεί να μετατρέψει το ατομικό τραύμα σε κοινή εμπειρία και να ενισχύσει την κοινωνική συνοχή.

ΛΙΛΙΚΑ ΑΡΝΑΚΗ :   Ένα μεγάλο και σπουδαίο κομμάτι του έργου σας —όπως οι εκθέσεις «ΓΥΝΑΙΚΑ – εκ νέου», «Το μαζί είναι η καλύτερη θεραπεία» και το βιβλίο/λεύκωμα «Ιστορίες Μαστού» – είναι αφιερωμένο στον αγώνα κατά του καρκίνου του μαστού.Τι σας ώθησε να εστιάσετε τόσο έντονα σε αυτό το θέμα και ποια μηνύματα εισπράττετε από τις γυναίκες που έρχονται σε επαφή με τα έργα σας;

ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ ΒΟΓΙΑΤΖΗ  :     Υπήρξα πάντοτε ευαίσθητη στα ζητήματα τα οποία αφορούν τον άνθρωπο.

Σαν γυναίκα, με αγγίζουν ιδιαίτερα τα θέματα που αφορούν το φύλο μου το οποίο υμνώ, χαιρετίζω, τιμώ και δοξάζω, προσεγγίζοντας το σε σεβασμό και λεπτότητα.

Το 2016, όταν ακόμη στην Ελλάδα και δη στην κλειστή κοινωνία μιάς επαρχιακής πόλης, το θέμα αυτό ήταν ακόμη ένα τεράστιο ταμπού.

Ελάχιστες Ελληνίδες είχαν βγει τότε να μιλήσουν για τον αγώνα τους και στο διαδίκτυο υπήρχαν ελάχιστες φωτογραφίες πάνω σε αυτό το κομμάτι.

Οι γυναίκες ένιωθαν «στιγματισμένες» κατά κάποιο τρόπο.
Έναυσμα για να ξεκινήσει όλη αυτή η δουλειά, η οποία συνεχίζεται ακόμα, υπήρξε η επαφή μου με μία κοπέλα που αγαπώ, η οποία νόσησε στην ηλικία των 32 ετών.

Υπήρξε άμεση η ανάγκη μου να μιλήσω τότε… να πω μέσα από τη δουλειά μου πως η πρόληψη δεν αφορά μόνο τις γυναίκες μετά τα 40.

Και πως η γυναίκα , ακόμη και μετά την μαστεκτομή, παραμένει μία γυναίκα όμορφη, ερωτική, επιθυμητή, αξιαγάπητη και αξιέραστη.

Πως είναι ικανή να συνεχίσει την πορεία της ζωής της , σε κάθε τομέα , το ίδιο ή ακόμη καλύτερα από πριν.

Έτσι έγινε η πρώτη μου έκθεση το 2017 στο Κέντρο Αρχιτεκτονικής Μεσογείου με τίτλο «Γυναίκα – εκ νέου».

Το βιβλίο προέκυψε από την ανάγκη των γυναικών να μοιραστούν τη διαδρομή τους σε αυτό το δύσκολο μονοπάτι με άλλες γυναίκες.

Είναι βαθιά συγκινητικές και ανθρώπινες μαρτυρίες. Με διάθεση να εμψυχώσουν και να δώσουν δύναμη σε κάθε γυναίκα η οποία μπορεί να δίνει τον ίδιο ή άλλο αγώνα.

Το βιβλίο περιέχει τα φωτογραφικά τους πορτραίτα καθώς και άλλα έργα μου πάνω σε αυτό το θέμα.
Οι γυναίκες που έρχονται σε επαφή με αυτά τα έργα συγκλονίζονται και προσπαθούν να μπουν για λίγο στη θέση της κάθε φωτογραφούμενης.

Μέσω αυτών των εικόνων αυξάνεται το ποσοστό της ενσυναίσθησης αλλά ταυτόχρονα γίνεται αντιληπτή η αναγκαιότητα της πρόληψης.

Να προσθέσω πως εδώ και αρκετά χρόνια τον μήνα Οκτώβριο πραγματοποιώ μία αφίσα για την αφύπνιση των γυναικών.

Συνεργάτιδες μου είναι οι υπέροχες κυρίες με τις οποίες έχουμε δημιουργήσει μία ωραία παρέα καθώς και ο εκλεκτός φίλος μου και γραφίστας Βασίλης Πιτσώνης (Scripta).

Η Φωτογραφική Διαδρομή οι Διεθνείς Διακρίσεις

ΛΙΛΙΚΑ ΑΡΝΑΚΗ :   Από το MOMus στη Θεσσαλονίκη, την Blank Wall  Gallery   και τις πρόσφατες συμμετοχές σας σε International Art Biennale στην Πολωνία (όπως στο Pałac Siemczyno  Palac Struga), η δουλειά σας ταξιδεύει συνεχώς εκτός Κρήτης.
Υπάρχει κάποιο κοινό «νήμα» που ενώνει το ελληνικό κοινό με το διεθνές όταν αντικρίζουν τις φωτογραφίες σας;

ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ ΒΟΓΙΑΤΖΗ  :    Ναι, και μάλιστα πιθανότατα είναι βαθύτερο από τις πολιτισμικές διαφορές ανάμεσα σε ένα ελληνικό και ένα διεθνές κοινό.

Οι Έλληνες θεατές μπορεί να διαβάσουν στις εικόνες μου αναφορές στην ορθόδοξη εικονογραφία, στην αγάπη, στον έρωτα, στο πάθος, στη θυσία, στη λύτρωση, στον μύθο και στην τραγική παράδοση.

Ένας θεατής από την Ελλάδα κουβαλά ασυνείδητα αυτές τις εικόνες και τις αφηγήσεις.
Μέσα από τη δουλειά μου όμως, θίγονται και επίκαιρα κοινωνικά ζητήματα όπως η πνευματική αποτελμάτωση του καιρού μας, η μοναξιά ή οι παράλληλες μοναξιές, φαινόμενο που συναντάμε πολύ πλέον.

Ένας θεατής από άλλες χώρες ίσως να μη διαβάσει τα ίδια πολιτισμικά στρώματα. Ωστόσο, μπορεί να αναγνωρίσει:
 την ευαλωτότητα του σώματος,
 την πτώση και την ανάταση,
 την απομόνωση,
 τη μεταμόρφωση,
 την επιθυμία για υπέρβαση,
 τη σχέση ανθρώπου και φύσης,
 την αναζήτηση του ιερού.
Αυτές είναι αρχέγονες εμπειρίες που συναντώνται σε πολλές κουλτούρες.

Θα έλεγα ότι το πιο ισχυρό κοινό σημείο των φωτογραφιών μου είναι το ότι δεν παρουσιάζουν απλώς ένα σώμα αλλά ένα σώμα σε μετάβαση.

Ο θεατής, ανεξάρτητα από τη χώρα του, βλέπει κάποιον να περνά από μια κατάσταση σε μια άλλη. Και η μετάβαση είναι μια παγκόσμια ανθρώπινη γλώσσα.

Υπάρχει επίσης ένα δεύτερο επίπεδο που θεωρώ σημαντικό. Οι εικόνες μου δεν λειτουργούν αφηγηματικά («αυτό συμβαίνει, μετά εκείνο συμβαίνει»), αλλά τελετουργικά.

Δημιουργούν μια αίσθηση μύησης. Ακόμη και όταν ο θεατής δεν κατανοεί το ακριβές νόημα, νιώθει ότι βρίσκεται μπροστά σε μια διαδικασία μεταμόρφωσης.
Αυτή η αίσθηση προηγείται της λογικής ερμηνείας και γι αυτό μπορεί να αγγίξει ανθρώπους από διαφορετικά πολιτισμικά περιβάλλοντα.

ΛΙΛΙΚΑ ΑΡΝΑΚΗ :   Έχετε σαρώσει κυριολεκτικά τα βραβεία σε πανελλήνιους και παγκόσμιους διαγωνισμούς, με δεκάδες συμμετοχές.
Όταν δημιουργείτε μια εικόνα, έχετε στο μυαλό σας την κρίση ενός διαγωνισμού ή λειτουργείτε καθαρά με το ένστικτο της στιγμής;

ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ ΒΟΓΙΑΤΖΗ  :      Στο διαγωνιστικό κομμάτι δεν μπαίνω πολύ συχνά.
Ωστόσο όσες φορές το τόλμησα είχα εξαιρετικά αποτελέσματα!
Ποτέ δεν δημιουργώ για κάποιο διαγωνισμό.
Επίσης δεν αφήνομαι μόνο στο ένστικτο της στιγμής.
Η περισσότερες δουλειές μου είναι προϊόντα σκέψης , προγραμματισμού και επιλογής των κατάλληλων συνεργατών, χώρων, αντικειμένων κλπ.
Σχεδόν τίποτα δεν είναι τυχαίο.

Συλλογικότητα  Πολιτιστική Ζωή στην Κρήτη

ΛΙΛΙΚΑ ΑΡΝΑΚΗ :   Είστε ιδρυτικό μέλος και Πρόεδρος του Παγκρήτιου Συλλόγου Εικαστικών Δημιουργών «Νεώριον Τέχνης».
Ποιο είναι το όραμα του συλλόγου για την εικαστική σκηνή της Κρήτης και πόσο εύκολο είναι για την περιφέρεια να παράγει πολιτισμό υψηλού επιπέδου σήμερα;

ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ ΒΟΓΙΑΤΖΗ  :    O Παγκρήτιος Σύλλογος Εικαστικών Δημιουργών «ΝΕΩΡΙΟΝ ΤΕΧΝΗΣ» δημιουργήθηκε το 2016.

Φιλοδοξεί να ξεχωρίσει στον ευρύτερο χώρο της Τέχνης και να εδραιώσει τη θέση του στο πολιτιστικό γίγνεσθαι ,προβάλλοντας το έργο εικαστικών δημιουργών απ όλη την Κρήτη με ποικίλες προτάσεις και εμπνευσμένες ιδέες που εκφράζονται μέσα από τη ζωγραφική, την αγιογραφία, τη φωτογραφία, τη χαρακτική, τη γραφιστική, τη γλυπτική, του κολάζ, των κατασκευών και όποιας άλλης μορφής εικαστικής τέχνης.

Η ίδρυση του Συλλόγου μας είναι απόρροια της πίστης και της αγάπης που έχουμε στα δύο αγαθά του ανθρώπινου πολιτισμού – την Τέχνη και το Πνεύμα.

Διότι κάθε έργο τέχνης αποτελεί προϊόν επινόησης και δημιουργίας.

Σκοπός μας ακόμη είναι η σύναψη και διατήρηση φιλικών σχέσεων με άλλους καλλιτεχνικούς φορείς του τόπου μας και του εξωτερικού, με στόχο την ανταλλαγή απόψεων, τη δημιουργία πλατφόρμας διαλόγου και προβολής θεμάτων που αφορούν τη Ζωή, την Τέχνη και τον Πολιτισμό.

Μετά από τόσα χρόνια πορείας μέσα στον χώρο των εικαστικών έχω διαπιστώσει πως η επαρχία μπορεί κάλλιστα να αναμετρηθεί με τα μεγάλα αστικά κέντρα σε ότι αφορά τα πολιτιστικά δρώμενα και την παραγωγή υψηλού επιπέδου καλλιτεχνημάτων.

Αναμφίβολα υπάρχουν δυσκολίες, όπως η εύρεση χώρων με σωστές προδιαγραφές, αλλά από άξιους δημιουργούς δεν στερούμαστε.

ΛΙΛΙΚΑ ΑΡΝΑΚΗ : Το φθινόπωρο του 2026 (18 Οκτωβρίου – 1 Νοεμβρίου) ετοιμάζετε τη συμμετοχή σας στην έκθεση «Μεθόριος / Borderline» στο Κέντρο Αρχιτεκτονικής Μεσογείου. Μπορείτε να μας δώσετε μια μικρή «πρόγευση» για το τι θα δούμε εκεί;

ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ ΒΟΓΙΑΤΖΗ  :     Πράγματι, τον Οκτώβριο ο Παγκρήτιος Σύλλογος Εικαστικών Δημιουργών «Νεώριον Τέχνης» ετοιμάζει μία εξαιρετική έκθεση σε επιμέλεια της Ιστορικού Τέχνης   Μουσιολόγου Κας Μυρτώ Κοντομιτάκη.

Η δική μου δουλειά θα τιμήσει τον μεγάλο Έλληνα & Χανιώτη γλύπτη Γιάννη Π. Μαρκαντωνάκη ο οποίος με εμπιστεύτηκε αλλά δυστυχώς δεν πρόλαβε να δει τα έργα μου ολοκληρωμένα.

ΛΙΛΙΚΑ ΑΡΝΑΚΗ : Αν έπρεπε να απομονώσετε μία μόνο λέξη που να χαρακτηρίζει τη
ζωή σας ανάμεσα στην οδοντιατρική καρέκλα, τα πινέλα, τη φωτογραφική μηχανή, τον φωτεινό – πλέον- θάλαμο, τις συνεργασίες και την κοινωνική προσφορά, ποια θα ήταν αυτή και γιατί;

ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ ΒΟΓΙΑΤΖΗ  :    ΑΓΑΠΗ.
Διότι εμπεριέχει όλα τα υψηλά νοήματα όπως σεβασμός, φροντίδα, δημιουργία, παρουσία, ελευθερία, εμπιστοσύνη, ευθύνη, γενναιοδωρία, αλήθεια, ευγνωμοσύνη, υπέρβαση, δόσιμο, μεταμόρφωση…

ΛΙΛΙΚΑ ΑΡΝΑΚΗ :   Ποια είναι η μεγαλύτερη πληγή της σύγχρονης κοινωνίας;

ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ ΒΟΓΙΑΤΖΗ  :   Ο άνθρωπος γεννήθηκε με την ικανότητα να δημιουργεί, να αγαπά και να μοιράζεται.

Μα μέσα του κατοικεί και μια αδιάκοπη δίψα για περισσότερο: περισσότερη δύναμη, περισσότερη ύλη, περισσότερη κατοχή, περισσότερη επιβεβαίωση. Όταν αυτή η δίψα χάνει το μέτρο της, μετατρέπεται σε πλεονεξία.

Ίσως αυτή να είναι η βαθύτερη πληγή του πολιτισμού μας· όχι η έλλειψη των αγαθών, αλλά η αδυναμία να αισθανθούμε ότι όσα έχουμε είναι αρκετά.

Από αυτή την ανικανοποίητη επιθυμία γεννιούνται οι ανισότητες, η εκμετάλλευση, η βία και οι πόλεμοι.

Και όσο ο άνθρωπος αναζητά την πληρότητα έξω από τον εαυτό του, τόσο απομακρύνεται από αυτήν.

Η ιστορία επαναλαμβάνει διαρκώς το ίδιο μάθημα: κανένας πόλεμος δεν ξεκινά από την αφθονία της καρδιάς, αλλά από την λαιμαργία του νου.

Γι αυτό ίσως η πραγματική πρόοδος δεν βρίσκεται στην κατάκτηση περισσότερων πραγμάτων, αλλά στην καλλιέργεια περισσότερης συνείδησης, περισσότερης αγάπης και περισσότερου σεβασμού προς τη ζωή.

Εκεί όπου τελειώνει η απληστία, αρχίζει η δυνατότητα της ειρήνης.

ΛΙΛΙΚΑ ΑΡΝΑΚΗ :   Τελικά, τι μένει από έναν άνθρωπο;  Οι λέξεις, οι πράξεις ή το αποτύπωμα της ψυχής του;

ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ ΒΟΓΙΑΤΖΗ  :    Αναμφίβολα οι πράξεις. Διότι αποτελούν το αποτύπωμα της ψυχής και της θέλησης ενός ανθρώπου.
Εάν το «θέλω» δεν γίνει πράξη το αποτέλεσμα είναι ΜΗΔΕΝ.

Η συζήτηση με τη Μαγδαληνή Βογιατζή δεν περιορίζεται στην τέχνη.

Είναι μια υπενθύμιση πως πίσω από κάθε εικόνα υπάρχει ένας άνθρωπος που παλεύει να δώσει νόημα στο φως, στον πόνο, στη μνήμη και στην ελπίδα.

Και ίσως τελικά αυτό να είναι η αληθινή δύναμη της τέχνης: να μας κάνει να αισθανόμαστε ξανά άνθρωποι.

ΛΙΛΙΚΑ ΑΡΝΑΚΗ :  Η συζήτηση με τη Μαγδαληνή Βογιατζή αφήνει μια γλυκιά αίσθηση ελπίδας. Σε έναν κόσμο που συχνά κυνηγά το εφήμερο και τον εντυπωσιασμό, η ίδια επιμένει να δημιουργεί από εσωτερική ανάγκη, επιστρέφοντας πάντα στη ρίζα των πραγμάτων: στον άνθρωπο, στον πόνο του, στη δύναμή του, στην ίασή του.

Είτε θεραπεύει στο οδοντιατρείο της στα Χανιά, είτε διοργανώνει τις επόμενες εκθέσεις του Παγκρήτιου Συλλόγου «Νεώριον Τέχνης» του οποίου ηγείται, είτε εκπροσωπεί τη χώρα μας σε διεθνή καλλιτεχνικά σαλόνια, παραμένει μια γυναίκα που δεν εφησυχάζει.

Γνωρίζοντας, όμως, ότι η δημιουργικότητά της δεν περιορίζεται μόνο στον καμβά και τον φωτογραφικό φακό, αλλά απλώνεται με την ίδια ευαισθησία και στον γραπτό λόγο, της ζητήσαμε για το κλείσιμο αυτής της συνάντησης κάτι ξεχωριστό.

Ξέροντας ότι γράφει και ποίηση, της ζητήσαμε να μοιραστεί μαζί μας και να μας αφιερώσει μερικούς στίχους από τα δικά της γραπτά.

Ένα μικρό δείγμα της δικής της «Ηχούς του Μέσα», ως το πιο ταιριαστό, γεμάτο φως κλείσιμο για μια συνέντευξη που μας θύμισε ότι η τέχνη, σε κάθε της μορφή, έχει τη δύναμη να ομορφαίνει τον κόσμο.

Την ευχαριστούμε θερμά και της ευχόμαστε καλή επιτυχία στις επόμενες μεθορίους της δημιουργίας της.