vima365

Ο ήλιος λάμπει δυνατά πάνω από τη Θεσσαλονίκη σήμερα, μα μέσα μου, νιώθω ένα βάρος. Μια αόρατη πίεση που με ακολουθεί. Πιέζομαι; Ναι, πολλές φορές. 

Έχω ενοχές; Αμέτρητες, για πράγματα που έκανα, για πράγματα που δεν έκανα, για πράγματα που απλώς σκέφτηκα. Πνίγομαι από αρνητικά συναισθήματα; Ναι, συχνά, σαν να με τυλίγει ένα αόρατο δίχτυ θλίψης, άγχους, θυμού.

Μα τώρα, κάτι έχει αλλάξει. Μια εσωτερική φωνή υψώνεται και μου υπενθυμίζει: Θυμήσου τα όριά σου. Δεν μπορώ να είμαι τα πάντα για όλους, δεν μπορώ να λύνω όλα τα προβλήματα του κόσμου. Δεν μπορώ να κουβαλάω όλα τα βάρη. Και με αυτή τη συνειδητοποίηση, παίρνω την απόφαση: Πέταξε κάθε σενάριο καταστροφολογικό. Αυτές οι σκοτεινές σκέψεις που μεγαλοποιούν κάθε πρόβλημα, που βλέπουν το τέλος σε κάθε αρχή. Τις πετάω μακριά, σαν άχρηστα σκουπίδια.

Και το πιο δύσκολο, το πιο λυτρωτικό: Πες στους άλλους όχι. Όχι σε αιτήματα που με εξαντλούν, όχι σε προσδοκίες που δεν μπορώ να εκπληρώσω, όχι σε συμπεριφορές που με πληγώνουν. Αυτό το μικρό «όχι» είναι μια τεράστια πράξη αυτοσεβασμού.

Γιατί βαθιά μέσα μου, ξέρω την αλήθεια: Είμαι άξιος και ικανός. Όχι τέλειος, όχι αλάνθαστος, αλλά άξιος να αγαπηθώ, ικανός να δημιουργήσω, να ζήσω τη ζωή μου. Και με αυτή την πεποίθηση, ξεφορτώνομαι το ενοχικό φορτίο. Τις ενοχές που μου φόρεσαν άλλοι, τις ενοχές που δημιούργησα μόνος μου, προσπαθώντας να ανταποκριθώ σε πρότυπα που δεν ήταν δικά μου.

Και το πιο σημαντικό: Μην απομακρύνεσαι από τις επιθυμίες σου. Αυτά τα «θέλω» που πηγάζουν από την καρδιά, από την ψυχή. Γιατί είναι αυτά που δίνουν νόημα στην ύπαρξή μου. Πρέπει να τα ακούω, να τα ακολουθώ, να τους δίνω χώρο. Και έτσι, μπορώ να κάνω ανάλαφρη την καθημερινότητά μου. Να την απαλλάξω από το βάρος των «πρέπει», των υποχρεώσεων που δεν με εκφράζουν.

Η ενοχή… πόσο με έχει βασανίσει. Η ενοχή είναι τοξική. Δηλητηριάζει την ψυχή, σκοτεινιάζει την ημέρα, με κρατάει δέσμιο σε καταστάσεις που δεν μου αξίζουν. Γι’ αυτό, έχω αποφασίσει: Τα «θέλω» μου να είναι περισσότερα από τα «πρέπει». Αυτό δεν είναι εγωισμός, είναι επιβίωση, είναι αυτοπραγμάτωση.

Έχω σταματήσει να επιτρέπω στον εαυτό μου να γίνεται θύμα. Σταμάτα να γίνεσαι θύμα χειρισμού και εκμετάλλευσης. Αναγνωρίζω τα σημάδια, τους ανθρώπους, τις καταστάσεις που προσπαθούν να με χρησιμοποιήσουν, και αποχωρώ. Και το πιο σημαντικό, μην απολογείσαι συνεχώς. Δεν είμαι εγώ ο υπεύθυνος για την ευτυχία και τη δυστυχία των άλλων. Ο καθένας έχει τη δική του ευθύνη, τη δική του πορεία, τις δικές του επιλογές. Δεν μπορώ να σώσω τον κόσμο, αν δεν σώσω πρώτα τον εαυτό μου.

Και τελικά, το πιο δυνατό απ’ όλα: Όχι απαξιωτικές σκέψεις για τον εαυτό μας. Τέρμα στην αυτοκριτική που καταστρέφει, στην αμφισβήτηση της αξίας μου. Αντίθετα, αυτοαποδοχή και αυτοεκτίμηση. Να αγκαλιάζω κάθε μου πτυχή, τα δυνατά μου σημεία, τις αδυναμίες μου, τις ιδιοτροπίες μου. Να στέκομαι μπροστά στον καθρέφτη και να λέω με όλη μου την καρδιά: Έτσι είμαι και μ’ αρέσω. Αυτή η φράση είναι η αρχή της αληθινής ελευθερίας.