Μαθήματα «Αλήθειας» απ’ τους Τεχνίτες του Ψεύδους!
του Χρήστου Κατσέα
Φτάνει πια. Ως εδώ. Υπάρχει όριο και στον εμπαιγμό και στην αθλιότητα!
Δεν αντέχεται πλέον αυτό το καθημερινό θέατρο, όπου η νοημοσύνη του πολίτη μετατρέπεται σε περίγελο κ’ η σκέψη του σκεπτόμενου Ανθρώπου (αυτών των ολίγων!) αντιμετωπίζεται ως ενόχληση.
Έφτασε η στιγμή που ο καθένας οφείλει να το πει καθαρά: πως η προσβολή που υφιστάμεθα δεν είναι πια απλώς πολιτική απρέπεια. Είναι μέθοδος.
Την ίδια ώρα που ο κόσμος ζει με το ζωνάρι σφιγμένο στη μέση, πνιγμένος στην ακρίβεια, στην αγωνία και στον βαρύ ίσκιο ενός πολέμου που μαίνεται στη γειτονιά μας, η κυβερνητική μηχανή —με προμετωπίδα τους τυχάρπαστους— βρίσκει την ψυχραιμία και την αναίδεια να ξοδέψει 180.000 ευρώ. Όχι για να ελαφρύνει το βάρος της κοινωνίας.
Όχι για να στηρίξει έναν πολίτη που λυγίζει. Αλλά για να στήσει μια φιέστα. Ένα θέαμα επικοινωνιακής αυταρέσκειας, βαφτισμένο —τι ειρωνεία!— «γιορτή κατά των fake news».
Να πού φτάνει η υποκρισία όταν γίνει σύστημα. Εκείνοι που ανύψωσαν το ψεύδος σε τέχνη διοικήσεως, εκείνοι που καθημερινά κατασκευάζουν πραγματικότητες στα γραφεία των συμβούλων και των διαφημιστών, εκείνοι που περιδιαβαίνουν ατάραχοι τη δυσωδία των σκανδάλων τους, εμφανίζονται τώρα ως «διδάσκαλοι αλήθειας». Σαν ιεροκήρυκες μιας ηθικής που οι ίδιοι διέλυσαν!
Και δεν είναι μόνον αλαζονεία.
Η αλαζονεία είναι το σύμπτωμα. Το νόσημα είναι βαθύτερο. Είναι η επιχείρηση απονευρώσεως της κοινωνίας, η αγωνιώδης προσπάθεια να στραγγαλιστεί η ελεύθερη σκέψη πριν ακόμη αρθρώσει λέξη.
Θέλουν μια κοινωνία σε καταστολή· ένα πλήθος ήσυχων ανθρώπων που δεν θα ρωτούν, δεν θα αμφισβητούν, δεν θα αναζητούν την αλήθεια πέρα απ’ το εγκεκριμένο δελτίο. Πολίτες χωρίς αντίσταση.
Πολίτες χωρίς ραχοκοκαλιά. Ανδράποδα!
Μόνον που η αλήθεια —κι αυτό είναι κάτι που οι μηχανικοί της προπαγάνδας δείχνουν ν’ αγνοούν— δεν κατασκευάζεται.
Δεν παράγεται σε συνέδρια, δεν τυπώνεται σε φυλλάδια, δεν εγκρίνεται από επιτροπές επικοινωνίας.
Η αλήθεια ανασαίνει αλλού. Στον δρόμο! Στην αντίσταση του ανθρώπου που δεν φοβάται να σκέφτεται μόνος του.
Γι’ αυτό κ’ η ευθύνη βαραίνει πλέον όλους.
Όσους απέμειναν στην ενημέρωση με λίγη τιμή, με λίγη συνείδηση, με την αξιοπρέπεια εκείνου που γνωρίζει πως η δημοσιογραφία δεν είναι γραφείο δημοσίων σχέσεων της εξουσίας.
Αλλά κυρίως βαραίνει τον κάθε πολίτη που δεν θέλει να παραδώσει τη σκέψη του ως λάφυρο.
Διότι αν χαθεί αυτό, τότε όλα χάθηκαν! Το τελευταίο οχύρωμα της κολοβής «δημοκρατίας» δεν είν’ ούτε οι νόμοι ούτε τα κτίρια των θεσμών. Είν’ η φωνή! Το δικαίωμα του ανθρώπου να μιλά, να γνωρίζει, να ρωτά και να απαιτεί δικαιοσύνη!
Και όσο κι αν το σκοτάδι προσπαθεί να παρουσιαστεί ως κανονικότητα, υπάρχει πάντοτε κάτι που τους τρομάζει: Το Φως!
Γιατί το Φως έχει μια κακή συνήθεια: Αποκαλύπτει!
Χρῆστος Κατσέας, ἀρθρογραφῶν γιὰ τὸ vima365.gr