vima365

Η «Λιποταξία» του Λόγου – Το Έσχατο Κατάντημα! του Χρήστου Κατσέα

Η «Λιποταξία» του Λόγου – Το Έσχατο Κατάντημα!

  του Χρήστου Κατσέα

Η γλώσσα δεν φθείρεται – οι άνθρωποι λιποτακτούν!

Μη γελιόμαστε με φιλολογικές αβρότητες και θεωρίες περί «εξελίξεως».

Αν είχαμε να κάνουμε με φθορά, θα παλεύαμε· η φθορά έχει μέσα της κάτι το ζωντανό, κάτι που αντιστέκεται προτού παραδοθεί.

Εδώ όμως, σήμερον, συντελείται το έγκλημα της αδιαφορίας! Και η αδιαφορία είν’ η χειρότερη μορφή θανάτου!: είν’ ο θάνατος που δεν συνοδεύεται καν από επιτάφιο.

Ο σημερνός μαζάνθρωπος —αυτό το κατασκεύασμα της ευκολίας και του «προχείρου!»— δεν αρνείται να μιλήσει. Απλώς, δεν τον μέλει!

Έπαψε ο λόγος να είναι γι’ αυτόν εσωτερική επιταγή, αίτημα υπάρξεως, κραυγή αληθείας!

Τον κατάντησε ένα χρηστικό «εργαλείο», κάτι σαν το πιρούνι ή το κατσαβίδι.

Μιλάει για να «διεκπεραιώσει» – όχι για να «φανερώσει»!

Κι όταν η λέξη παύει να είναι φορέας ήθους και γίνεται «σήμα», τότε ο άνθρωπος παύει να ‘ναι Πρόσωπο (και πότε ήταν;) και γίνεται Μονάδα καταναλωτική!

Κοιτάξτε γύρω σας αυτό το γλωσσικό «ρακένδυτο», κολοβές κουβέντες, νοήματα του ποδαριού, εικονίδια και γρυλισμοί αντί για προτάσεις.

Γιατί;

Διότι ο λόγος θέλει κόπο!

Θέλει εσωτερική άσκηση, θέλει να ματώσεις πάνω στη σελίδα ή στον αέρα για να βρεις τη λέξη την κυρία, την ακέραιη.

Αλλ’ η εποχή μας μισεί τον κόπο. Θέλει το «έτοιμο», το «συσκευασμένο», το «ανώδυνο»!

Ζούμε μέσα σε μια βαβέλ πληροφοριών, σε μια πλημμυρίδα λέξεων που δεν λένε τίποτε.

Όσο πιο πολύ φλυαρούμε, τόσο λιγότερο μιλούμε.

Η πληροφορία δεν είναι γνώση – κ’ η γνώση δεν είναι λόγος.

Ο λόγος είναι στάση ζωής.

Κ’ η στάση ζωής απαιτεί μέριμνα, απαιτεί να στέκεσαι πάνω απ’ τη λέξη με το σεβασμό που στέκεσαι μπροστά στο ιερό σου.

Όταν όμως η γλώσσα καταναλώνεται άνευ σχέσεως, τότε αδειάζει. Κι όταν αδειάζει η γλώσσα, θολώνει η σκέψη.

Εκεί είναι η παγίδα!

Χωρίς ακριβείς λέξεις, η νόηση γίνεται ένας πολτός ακαθόριστος.

Και ο άνθρωπος που δεν σκέφτεται καθαρά, είναι ο ιδανικός υπήκοος!: δεν κρίνει, δεν ελέγχει, δεν αντιδρά!

Απλώς σύρεται πίσω απ’ τα συνθήματα της αγέλης.

Δεν είναι να θαυμάζει κανείς για την κρίση. Δεν είν’ οικονομική – υπαρξιακή είναι!

Ένας λαός που δεν ξέρει πια να μιλήσει, είναι ένας λαός που δεν ξέρει πια να υπάρχει.

Η αντίσταση αρχίζει απ’ την πρώτη λέξη που θ’ αρνηθείς να ξεστομίσεις «στα κουτουρού!».

Ξεκινά απ’ την επιμονή να ονομάσεις το βίωμά σου με το δικό του, το μοναδικό, τ’ αληθινό όνομα.

Γιατί, στο τέλος–τέλος, ο άνθρωπος είν’ ο Λόγος του.

Κι όταν παραιτείται από τον Λόγο, αποσύρεται απ’ την ίδια του την παρουσία στον κόσμο.

Σωπαίνει όχι από σοφία, αλλά από πνευματική νέκρωση. Και ένας κόσμος χωρίς Λόγο, είν’ ένας κόσμος χωρίς Άνθρωπο!

Χρῆστος Κατσέας, ἀρθρογραφῶν γιὰ τὸ vima365.gr