vima365

…Στο μακρύ διάβα της ζωής μου, είχα την ευλογία να γνωρίσω μύθους ασύλληπτων διαστάσεων.

Και να δεθώ φιλικά μαζί τους. Στα δεκαεπτά μου μόλις, γνώρισα τον Φιλοίμενα Φίνο.

Που ήταν ο κι εργοδότης μου, στην «Φίνος Φιλμ». Γνώρισα τον Κακογιάννη, τον Δημόπουλο, τον Δαλιανίδη, την Αλίκη, την Τζένη, κι όλα τα ιστορικά πρόσωπα της χρυσής εποχής του σινεμά.

Στα δεκαεννέα μου, γνώρισα τον Δημήτρη Χορν, τον Παύλο Μπακογιάννη και τον ποιητή, Οδυσσέα Ελύτη, που τότε αποτελούσαν την διοίκηση της ΕΡΤ.

Αργότερα τον Γιάννη και τον Μίκη Θεοδωράκη, τον Δημητρη Χριστοδούλου, τον Γιάννη Ρίτσο, τον Χαριλαο Φλωράκη, τον Αντώνη Σαμαράκη…

Και Θεέ μου, ατέλειωτος ο κατάλογος των μύθων που μου κατέθεσαν την ανθρωπια και το μεγαλειο τους.

Που με τίμησαν με την φιλία τους. Εμένα, το πάντα ντροπαλό και ψαρωμένο παιδί… Δημήτρης Μητροπάνος, Γιάννης Πουλόπουλος, Στράτος Διονυσίου, φίλοι καρδιάς.

Και πόσοι ακόμα. Αυτόν όμως τον φίλο, τον αδελφό, που στέκομαι μια στάλα εδώ, για να του πω ένα γειά, τον έχω πάντα στο πιο Ιερό σημείο της καρδιάς.

Με τον Γιώργο Κοινούση με συνδέουν πολλά.

Πρώτα από όλα η ασύλληπτη απλότητα του.

Η γνήσια ζεστασιά της καρδιάς του, η ακαιρεότητα του χαρακτήρα του.

Και τα τρία αυτά στοιχεία για μένα, αποτελούν ισχυρό διαβατήριο.

Για την είσοδο και καταγραφή, μες την καρδιά. Να πω και την κοινή μας καταγωγή;

Που είναι η Χίος;

Κάποτε αυτή μας την κοινή καταγωγή ο αξέχαστος μαέστρος, ο Κώστας Ξενάκης, την είχε καταγράψει, ως: «Της Χιός μας τετράς» (από την ιστορική «Τετράς του Πειραιά) Χιώτης κι ο Κώστας, όπως κι ο Κοινούσης, όπως εγώ κι ο Κώστας ο Καρουσάκης, που κι αυτός ήταν φιλαράκι καρδιάς.

Στο βιβλίο που έγραψε ο ίδιος ο Γιωργος για τη ζωή του, έχω γράψει τον πρόλογο.

Τώρα έχω ξεκινήσει σιγά σιγά να του γράφω, μέσα από την δική μου μάτια, την βιογραφία του.

Πόσα και πόσα δεν έχει ζήσει ο άνθρωπος αυτός.

Το παιδάκι εκείνο που στα οκτώ, στα εννιά του μόλις χρόνια, δεξιοτέχνης ήδη της κιθάρας και του ακορντεόν, συνόδευε τον τυφλό πατέρα του, στο Πέραμα, στο Κερατσίνι, στη Δραπετσώνα, για τα προς το ζειν.

Για ένα πιάτο φασολάδα δηλαδή, η δύο φετούλες ψωμί με λίγες ελιές.

Γιατί τότε, στην εποχή της μεγάλης εκείνης φτώχειας, η σφουγγάρα, το κουτί της ελεημοσύνης δηλαδή, τόσα έβγαζε.

Έκτοτε… Θεέ μου άλματα ο άνθρωπος. Έφθασε να είναι ο πιο ακριβό- πληρωμένος μουσικός.

Κι ο πιο περιζήτητος.

Να σφάζονται όλοι για το ποιος θα τον έχει στην ορχήστρα του… Και τι ήταν;

Ένα παιδάκι, 14-15 χρονων.

Κι έπειτα, λίγα χρόνια μετά, ένας από τους πιο ακριβό- πληρωμένους τραγουδιστές.

Από Αυστραλία και Καναδά, μέχρι Ευρώπη, Αφρική κι Αμέρικα να τον ζητάνε ξανά και ξανά… «-Αμερική- Αμερική, καλά μου λέγαν μερικοί, πως είναι χώρα- χώρα μαγική…»

Αυτός, κι αν γνώρισε δόξα.

Ο Γιώργαρος. Δόξα όχι αστεία. Μα παρέμεινε πάντα, το αγνό, υπέροχο κι ευγενικό παιδί.

Με την πραγματικά παιδιάστικη καρδιά. Ένας επίγειος άγγελος.

Προχθές ο Γιώργος είχε την γιορτή του.

Το κτήμα του λοιπόν, εκεί στην οδό Αγάπης, στο Λαγονήσι, εκτός από τα παιδιά του και τα εγγόνια του, γέμισε από κόσμο.

Άνθρωποι ήρθαν από παντού, να του σφίξουν το χερι και να του πούνε χρόνια του πολλά.

Εάν λοιπόν αυτό δεν μια δικαίωση ζωής, δεν είναι ένα μέγιστο βραβείο τιμής, τότε τι ειναι; Μου λέτε;

-Γιώργη μου, αδελφέ, να είσαι καλά.

Όλη η Ελλάδα σε αγαπάει. Και νοιώθει τιμή, ένας καλλιτέχνης σαν και σένα, να αποτελεί φάρο, στην πλεύση του Ελληνικού μας τραγουδιού, στο συνεχές του ταξίδι.