vima365

Ποίηση : Λιλικα Αρνακη ΄΄ Η ΑΝΕΣΗ … ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΑΣΗΣ ΄΄

Η ΑΝΕΣΗ … ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΑΣΗΣ !!!

   Απο την Λιλικα Αρνακη

Υπάρχουν άνθρωποι που σε αντέχουν μόνο από μακριά.

Όσο δεν τους χρειάζεσαι,
όσο δεν τους ζητάς,
όσο δεν τους πλησιάζεις πραγματικά—
είναι εκεί.

Συμφωνούν.
Χαμογελούν.
Δείχνουν διαθέσιμοι.

Σαν να μπορούν.

Αλλά κάνε ένα βήμα πιο κοντά.

Ζήτα κάτι αληθινό.
Όχι πολλά — κάτι μικρό, αλλά ουσιαστικό.
Χρόνο. Παρουσία. Στάση.

Και τότε αλλάζουν.

Σιωπούν.
Καθυστερούν.
Απομακρύνονται χωρίς να φύγουν.

Σαν να τραβάνε μια αόρατη γραμμή:
«μέχρι εδώ».

Δεν είναι απασχολημένοι.
Δεν είναι κουρασμένοι.
Δεν είναι παρεξηγημένοι.

Είναι άνθρωποι που λειτουργούν μόνο σε απόσταση ασφαλείας.

Γιατί η απόσταση δεν απαιτεί τίποτα.
Δεν σε εκθέτει.
Δεν σε δεσμεύει.

Στην απόσταση μπορείς να είσαι «καλός» χωρίς κόστος.
Μπορείς να φαίνεσαι χωρίς να δίνεσαι.

Αλλά η εγγύτητα είναι άλλη γλώσσα.

Σε φέρνει αντιμέτωπο.
Σε ξεγυμνώνει.
Σε καλεί να σταθείς.

Και εκεί αποτυγχάνουν.

Γιατί δεν έμαθαν να υπάρχουν μέσα σε σχέση.
Έμαθαν να κινούνται γύρω της.

Να πλησιάζουν όσο χρειάζεται για να μην κατηγορηθούν,
και να απομακρύνονται όσο χρειάζεται για να μην δεσμευτούν.

Αυτό δεν είναι χαρακτήρας.

Είναι επιλογή φυγής.

Και η φυγή αυτή είναι ύπουλη—
γιατί δεν φωνάζει.

Δεν λέει «φεύγω».
Λέει «είμαι εδώ»… χωρίς να είναι.

Και αυτό κουράζει περισσότερο από μια καθαρή απουσία.

Γιατί σε κρατά σε μια αναμονή που δεν τελειώνει.

Η αλήθεια όμως είναι απλή:

Όποιος χρειάζεται απόσταση για να σε αντέξει,
δεν σε αντέχει.

Και όποιος δεν αντέχει την εγγύτητα,
δεν μπορεί να αγαπήσει.

Όχι εσένα.
Κανέναν.

Γιατί η αγάπη δεν ζει στο «λίγο πιο πέρα».

Ζει εκεί που μένεις.

Και αυτοί οι άνθρωποι—
δεν μένουν ποτέ.