vima365

Ποίημα της αείμνηστης συνεργάτης μας Ιφιγένεια Μετόχη

Ποίημα της αείμνηστης συνεργάτης μας Ιφιγένεια Μετόχη

Σαν τι μοιάζεις

.. Εκεί στη στροφή του δρόμου
ευωδιάζει η θύμηση τριαντάφυλλα..
Αθώες μαργαρίτες πετούν..
σκορπίζοντας τα λευκά τους πέταλα..
Τα θέλω μου κάνουν ηχώ..
Αθόρυβοι ψίθυροι..
Βάστα ψυχή μου να μην μου σβήσει η ευχή ..
Τι ξέρω εγώ για σένα;
Τι είσαι;
Σαν τι μοιάζεις;
Σαν ένα τόσο δα βοτσαλάκι ανάμεσα στα χιλιάδες άλλα της μνήμης μου..
Σαν ένα μικρούλι κογχύλι στην ακροθαλασσιά της ανάμνησης μου
Που όμως.. δεν λέει ν’ ανοίξεις..
Εκεί που σμίγει ο ουρανός κι η θάλασσα ..
εκεί θα με βρεις..
Η φωνή σου πάντα με καλεί..
Ακούω τους κτύπους τις καρδιάς σου
και τα βήματα μου σ’ ακολουθούν …
Σ’ αγκάλιασα και ξαναγεννήθηκα
Μ’ άφησες .. και γω χάθηκα..

Ιφιγένεια Μετόχη