vima365

ΠΑΡΑΚΜΗ – ΠΟΛΕΜΟΣ – ΚΡΙΤΙΚΗ …………… ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΑΤΣΕΑΣ

ΠΑΡΑΚΜΗ – ΠΟΛΕΜΟΣ – ΚΡΙΤΙΚΗ ……………

ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΑΤΣΕΑΣ

Η ήττα προ των πυλών

   του Χρήστου Κατσέα

Να το, λοιπόν, το θέαμα της παρακμής. Όταν η δύναμη χάνει το μέτρο της κ’ η εξουσία μεθάει με τον ίσκιο της, τότε η πραγματικότητα —σαν την παλιά τραγωδία!— γυρίζει πίσω απαιτητική κι αμείλικτη.

Ο Τράμπ, ο αλαζόνας των τηλεοπτικών θριάμβων και των μεγαλόστομων διακηρύξεων, τριγυρνάει τώρα μέσ’ στον λαβύρινθο των ίδιων του των λόγων. Χθες λοιδορούσε τη Βρετανία· «δε σας χρειαζόμαστε!», έλεγε μ’ εκείνο το γνωστό υπεροπτικό του χαμόγελο. Σήμερα; Σήμερα εκλιπαρεί για στόλους. Σήμερα ψάχνει συμμάχους εκεί πού χθες μοίραζε περιφρόνηση! 

Και δεν είναι μόνο αυτό. Η αγωνία του ανθρώπου που βλέπει την πραγματικότητα να γκρεμίζει το σκηνικό της προπαγάνδας του, γεννάει την παλιά και γνώριμη αντίδραση των καθεστώτων: το κυνήγι των αγγελιαφόρων. 

Έτσι, λοιπόν, ο Τράμπ γυρίζει εναντίον των ίδιων των μέσων ενημέρωσης της χώρας του. Κατηγορεί τους δημοσιογράφους ως πράκτορες του εχθρού, ως υπονομευτές της νίκης, ως συνωμότες που —λέει— θέλουν να ηττηθεί η Αμερική! Τα μεγάλα ονόματα του αμερικανικού Τύπου γίνονται εν μια νυκτί «εχθροί του έθνους». Κι η απειλή για ανάκληση αδειών αιωρείται στον αέρα, όπως αιωρείται πάντα όταν η εξουσία φοβάται τον καθρέφτη της. 

Την ίδια στιγμή, στο πεδίο της πραγματικής σύγκρουσης, τα δεδομένα γίνονται όλο και πιο σκληρά. Το Ισραήλ —ο στενός σύμμαχος, ο στρατηγικός προμαχώνας!— προειδοποιεί πώς τ’ αποθέματα πυραύλων αναχαίτισης λιγοστεύουν. Η μηχανή του πολέμου, που τόσο εύκολα επικαλείται ο πολιτικός λόγος, αποδεικνύεται ξαφνικά πώς έχει και όρια. 

Και τότε αναδύεται η παλιά ελληνική λέξη: Νέμεσις!

Γιατί η ύβρις των ηγεμόνων —η πεποίθηση πως ο κόσμος υπάρχει για να επικυρώνει τις επιθυμίες τους— έχει πάντα το ίδιο τέλος. Αργά ή γρήγορα, η πραγματικότητα αναλαμβάνει τον ρόλο του τιμωρού! – όχι μεταφυσικά.

Και τότε ο θόρυβος της αλαζονείας μετατρέπεται σε αγωνιώδη ψίθυρο.

Γιατί η ιστορία, όταν αποφασίσει να κλείσει το βιβλίο ενός καθεστώτος, δεν χρειάζεται μεγάλες χειρονομίες. Φτάνει ν’ αφήσει τον ίδιο τον άρχοντα να μιλάει. 

Και τότε —χωρίς άλλους κατηγόρους— ο λόγος του γίνεται η απόδειξη της Ήττας του!

Χρῆστος Κατσέας, ἀρθρογραφῶν γιὰ τὸ vima365.gr