Ο Κούρος του Κάβο-Φονιά …..
Απο την Μιραντα Σκηνιτη – Διπλωματούχος Ξεναγος ΣΑΜΟΣ – Ο ΑΡΧΑΙΚΟΣ ΚΟΥΡΟΣ ΤΟΥ ΚΑΒΟ-ΦΟΝΙΑ (ακρωτήρι Τζώρτζη)
(550 – 540 π.Χ.)
Ο μαρμάρινος Αρχαϊκός Κούρος του Κάβο-Φονιά είναι όλως διόλου αλλιώτικος από τους Κούρους που έχουμε υπό όψιν μας. Είναι Σαμιώτης (Κωνσταντίνος Τσάκος), αν και η ιδιόμορφη περιβολή του , και η λανθάνουσα «χορευτική» κίνηση του αγάλματος που παραπέμπει στους στίχους του Σάμιου ελεγειακού ποιητή Ασιου (που ασχολήθηκε το (700 Π.Χ.) με γενεαλογικά θέματα και τις συνήθειες των συμπολιτών του), θυμίζει Μιλησιακά εργαστήρια από την απέναντι ακτή της Μικράς Ασίας.
Το ιδιόμορφο αυτό αναθηματικό έργο του (550-540 π.Χ.) που ξενίζει με τις αξιοσημείωτες τεχνοτροπικές διαφορές από τους ολόγυμνους Κούρους της αρχαϊκής πλαστικής στην ηπειρωτική Ελλάδα, εκτίθεται στο Νέο Αρχαιολογικό Μουσείο Πυθαγορείου Σάμου.
Ο Κούρος βρέθηκε θαμμένος στο χώμα πρόχειρα στο κτήμα Κουκούλη, πάνω σε απόκρημνο βραχώδη λόφο που υψώνεται απότομα από τα βράχια της ακτής του Κάβο-Φονιά, λές ….και ήταν έτοιμος προς λαθραία μεταφορά ……
Αργότερα όμως αποκαλύφθηκε ολόκληρη νεκρόπολη τριγύρω, με πώρινες σαρκοφάγους και συλημένες ταφικές κατασκευές, κατά τις εργασίες διαμόρφωσης της παραλιακής οδού από τους εκσκαφείς στα πρανή του άγριου λόφου. Και επειδή το μάρμαρό του προέρχεται από γειτονικό λατομείο, και διαθέτει ομοιότητες με άλλα σύγχρονα Σαμιώτικα γλυπτά όπως τον Κούρο της Πιτάνης που βρέθηκε απέναντι στην Αιολίδα αργότερα, και άλλα στοιχεία πανομοιότυπα σε πήλινα ειδώλια-κτερίσματα από την περιοχή, πρόκειται για καλλιτεχνικό έργο τοπικού εργαστηρίου του νησιού κατά πάσαν βεβαιότητα, και ουχί εισηγμένο από Ιωνικό Μηλησιακό εργαστήριο .
Ο Κούρος προέρχεται από κατεστραμμένο τάφο στο σημείο ανεύρεσής του, που όμως οι βάνδαλοι δεν είχαν τα μέσα μεταφοράς λόγω του βάρους του να μετακινήσουν το άγαλμα, και το έθαψαν δίπλα στη θέση του μνήματος.
Ο νεαρός άνδρας κάτοικος της περιοχής από πλούσια αριστοκρατική οικογένεια , ετάφη στην πλέον περίοπτη θέση προβολής, και ορθώνονταν επιβλητικά πάνω στην μαρμάρινη βάση που σώζεται, ντυμένος με το πιό οικείο επίσημο ένδυμα ως «Όρθιος Βραγχίδης» (Langlotz).
Αποδίδεται με εύσαρκο σώμα, καλοζωϊσμένος και με φουσκωμένο στήθος, με μιά δέσμη πτυχών ανάμεσα στα σκέλη.
Προδίδει ένα επίσημο τελετουργικό βάδισμα σε ιερή πομπή, που φαίνεται σαν να διέπεται από «χορευτικό ρυθμό» σε τελετουργία (πίσω από τους ιερείς, και αφήνοντας πίσω του τους απλούς πολίτες που τον ακολουθούσαν στην ουρά).
Βεβαίως είναι επαρχιώτικο έργο, και στα αρνητικά στοιχεία του γλυπτού είναι η ανυπαρξία λαιμού, τα αδρά χαρακτηριστικά του προσώπου, ο περίσσειος όγκος , προβάλλοντας το «κατέχειν» και όχι το «είμαι», το αξίωμά του και όχι το «κάλλος» θάλεγε κάποιος, κλπ.
Πάντως τον διακρίνει η υπερηφάνεια της καταγωγής του, και μας αποκαλύπτει την εικόνα με στολή , που θα ήθελαν οι οικείοι του να βλέπουν το πολυαγαπημένο μέλος της οικογένειάς του μετά θάνατον!
ΠΗΓΗ:
Από το Νέο Αρχαιολογικό Μουσείο Πυθαγορείου, Σάμος
Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.
Greek
Arabic
Chinese (Simplified)
Dutch
English
French
German
Italian
Japanese
Portuguese
Russian
Spanish