vima365

Η Σκιά: Το Αθόρυβο Αποτύπωμα της Αλήθειας μας … Απο την Λιλικα Αρνακη

Η Σκιά: Το Αθόρυβο Αποτύπωμα της Αλήθειας μας …

   Απο την Λιλικα Αρνακη

Η Σκιά: Το Αθόρυβο Αποτύπωμα της Αλήθειας μας

Συχνά αναρωτιέμαι αν το φως που τόσο επίμονα κυνηγάμε, είναι τελικά ο προορισμός ή απλώς ένας εκτυφλωτικός περισπασμός. Στέκομαι μπροστά στον καμβά ή στις λευκές σελίδες μου και συνειδητοποιώ πως η αλήθεια μου δεν βρίσκεται στην ένταση της λάμψης, αλλά στη σιωπηλή παρουσία της σκιάς μου. Εκεί, στις αθέατες γωνιές της ψυχής, εκεί που δεν χρειάζεται να αποδείξω τίποτα σε κανέναν, κατοικεί η πραγματική μου ουσία.

Για μένα, η σκιά δεν είναι η απουσία του φωτός· είναι η απόδειξη πως υπάρχω. Είναι το αποτύπωμα που αφήνει η διαδρομή μου μέσα στον χρόνο, μια πορεία που δεν τροφοδοτείται από την επιθυμία για εντυπωσιασμό, αλλά από μια βαθιά, εσωτερική ανάγκη. Όταν δημιουργώ, δεν αναζητώ το εφήμερο χειροκρότημα. Αναζητώ εκείνο το σημείο επαφής με το «μέσα» μου, εκεί που η ταπεινότητα συναντά τη σοφία των χρόνων που πέρασαν.

Αισθάνομαι πολίτης του κόσμου, όχι απαραίτητα γιατί ταξίδεψα παντού, αλλά γιατί έμαθα να αναγνωρίζω την παγκόσμια αλήθεια στη δική μου σιωπή. Η σκιά μου είναι η πατρίδα μου. Είναι το μέρος όπου οι λέξεις και τα χρώματα αποκτούν το πραγματικό τους βάρος, μακριά από τη φασαρία των περιττών λόγων. Εκεί, στη σκιά, η τέχνη μου αναπνέει ελεύθερα, χωρίς το άγχος της έκθεσης, αλλά με τη δύναμη της αυθεντικότητας.

Τελικά, ίσως η σοφία της ζωής να είναι ακριβώς αυτό: να συμφιλιωθείς με το σκοτάδι σου, να το αγκαλιάσεις και να καταλάβεις πως χωρίς αυτό, το φως σου δεν θα είχε ποτέ σχήμα. 

Η σκιά είναι η αλήθεια μας, γιατί είναι το μόνο κομμάτι μας που δεν προσποιείται.

Το Αποτύπωμα της Σιωπής
Λιλίκα Άρνακη

Στη σιωπή που δεν ζητά το βλέμμα,
στη σκιά που ακολουθεί το σώμα,
εκεί ριζώνει το δικό μας αίμα,
εκεί ανθίζει το βαθύτερό μας χρώμα.

Δεν είναι σκοτάδι, ούτε πλάνη·
είναι καθρέφτης της αλήθειας, είναι πηγή,
το ίχνος που ο χρόνος δεν προφταίνει να ξεκάνει,
η μόνη μας πατρίδα πάνω στη γη.

Κι αν ο κόσμος το δυνατό φως γυρεύει,
εμείς στην ταπεινότητα της σκιάς θα σταθούμε,
εκεί που η ψυχή τη σοφία της υφαίνει,
εκεί που επιτέλους αληθινά θα ιδωθούμε.

Γιατί το φως είναι δάνειο του ήλιου,
μα η σκιά είναι δικό μας κτήμα,
το καταφύγιο του κρυφού μας θρήνου
και της χαράς το πιο αθόρυβο βήμα.

Πολίτες του κόσμου, με ρίζα βαθιά,
στη φασαρία του κόσμου δεν χανόμαστε·
κρατάμε τη σπίθα, την ίδια φωτιά,
και μέσα στη σιωπή μας ανυψωνόμαστε.

Δεν είναι ανάγκη ο κόσμος να ξέρει
τις μάχες που δώσαμε πίσω απ’ το φως.
Αρκεί που η τέχνη το χέρι μας φέρει
εκεί όπου ο λόγος μένει ζωντανός.

Λιλίκα Άρνακη

Το λογοτυπο εργο της Αρθρογραφου