vima365

57 ΠΑΙΔΙΑ ΖΗΤΟΥΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ: ΥΜΝΟΣ ΜΝΗΜΗΣ – Απο την Λιλικα Αρνακη

57 ΠΑΙΔΙΑ ΖΗΤΟΥΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ: ΥΜΝΟΣ ΜΝΗΜΗΣ

 Απο την Λιλικα Αρνακη

Η τέχνη δεν υπάρχει για να ωραΐζει την πραγματικότητα, αλλά για να την αντιμετωπίζει κατάματα όταν εκείνη γίνεται αβάσταχτη. Το κείμενο αυτό δεν γεννήθηκε από επιθυμία για γραφή, αλλά από μια εσωτερική ανάγκη να δοθεί φωνή στη σιωπή των 57 απουσιών. Ως πολίτης αυτού του κόσμου, αρνούμαι τη λήθη. Καταθέτω αυτές τις λέξεις ως μια υπενθύμιση ότι η δικαιοσύνη είναι η μόνη δικαίωση για τη μνήμη.

Ήταν βράδυ και μύριζε σίδερο,

κι η νύχτα βαριά, δεν άντεχε φως,

κι ο χρόνος σταμάτησε σε μια φλόγα που έγινε καπνός.

Στις τσέπες τους, εισιτήρια για το «μετά»,

μα το αύριο κάηκε βίαια σε ράγες που έτρεμαν σιωπηλά.

Πενήντα επτά όνειρα φως,

πενήντα επτά χαμόγελα ζωντανά,

έγιναν στάχτη στον άνεμο,

μα δεν θα γίνουν σιωπή ξανά.

Δεν ήταν λάθος στιγμή, δεν ήταν μοίρα τυφλή,

ήταν κραυγή παραμέλησης σε μια χώρα κουφή.

Δεν ήταν αριθμός σε χαρτί, ήταν καρδιές ζωντανές,

πενήντα επτά ανατολές που δεν θα ξημερώσουν ξανά. Ποτέ.

Είχαν σχέδια, είχαν ζωή,

είχαν αγάπες και φίλους κοντά,

μια βαλίτσα γεμάτη αύριο κι ένα εισιτήριο απλό για μετά.

Μα το «μετά» έγινε στάχτη, κι η ευθύνη βαριά σκιά,

μα η αλήθεια δεν κρύβεται άλλο — καίει ακόμα βαθιά.

Αν σωπάσουμε τώρα, θα καούν κι άλλα παιδιά.

Αν ξεχάσουμε τώρα, θα χαθεί η ντροπή ξανά.

Η μνήμη δεν είναι εκδίκηση — είναι φως.

Και το φως ζητά λογαριασμό.

Πενήντα επτά αστέρια ψηλά,

φωτίζουν τη χώρα, τη νύχτα ξανά,

και όσο τα ονόματά τους φωνάζουμε,

κανείς δεν θα τα σβήσει πια.

Δεν ήταν αριθμός. Ήταν ζωή. Και η ζωή αξίζει δικαιοσύνη.

Τα Τέμπη δεν είναι παρελθόν. Είναι υπόσχεση.

Λιλίκα Αρνάκη Συγγραφέας, Ποιήτρια, Ζωγράφος