Ποίηση : Κυριακή Συρμη ΄΄ Ακόμη και μέσα στη Σιωπή, μιλάμε..εμείς ΄΄
Ακόμη και μέσα στη
Σιωπή, μιλάμε..εμείς…
Οι ψυχές μας
Επικοινωνούν μεταξύ τους,
Σφιχταγκαλιασμένες σε
Μια αγκαλιά δίχως Χρόνο
Και δίχως χώρο,
Σε Αιώνια Κοινωνία
Συναισθήματος,
Τρέφονται και Απλώνονται, ..
…..απλώνονται,σαν άρωμα που
φτιάχνουν οι ψυχές όταν σεμνα
Αγγίζονται δεμένες κι ενωμένες ,
Συνένοχες κι ερωτευμένες
Μόνες ποτέ..
Το φως τους λάμπει πιο πολύ κι
από λαμπρό Αστέρι,
Φωτίζοντας όλο το
Είναι μας·
Κι από αυτό το
«Είναι» αντλούμε δύναμη,
Σθένος,
Και ξαναγεννιόμαστε,..
…ξαναγεννιόμαστε..
Σαν σύμβολα κεντημένα πάνω σε
βέλη Άστρων ,
Ουρανία τόξα θεϊκά, δορυφόροι του
«πουθενά και του πάντα» με το
πολύτιμο «Εμείς» σε αδιάσπαστη
Ενότητα της Φύσης ..
Και είναι μέσα στη Σιωπή
Που ανήκουμε όλο και πιο πολύ ο
Ενας στον Άλλον,
Που αγαπάμε,
….που αγαπάμε…
Εμείς …αναγνωρίζουμε τον
Αρχαίο κώδικα που επικυρώνει την
Αγάπη μας, είμαστε ψυχές Προορισμένες…αοιδοί ,
Τραγουδιστές ενός αγνού Συναισθήματος ,πιστοί
Απόστολοι του
Έρωτα και κινητήριος
Δύναμη της Καρδιάς..
Κυριακή Συρμη
Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.
Greek
Arabic
Chinese (Simplified)
Dutch
English
French
German
Italian
Japanese
Portuguese
Russian
Spanish