vima365

Παντελής Π. Κούσης ΄΄Εκεί… ψηλά, καταμεσής της κρίσης όλων των… «αξιών»!

Εκεί… ψηλά,
καταμεσής της κρίσης όλων των… «αξιών»!

Λευκαστραυτερή «κυκνοφωλιά»…
η συννεφούλα η «βαμβακιά»…
στον ρόλο μιας πινελιάς… »διαύγειας»,
έδρασε στον καμβά…
ως λατρεμένη αισθητική αντίθεση!
Ήταν εκεί… την ώρα που έπρεπε
για να ξεχυθούν τα ιριδοχρώματα!

Ζωγραφιές… εφηβοπαιδικές,
με νερομπογιές ή τέμπερες,
που τις ‘δέσμευε’ τ’ ολόγιομο ελληνογαλάζιο,
του «υπερόπτη» ουρανού!

Χρώματα…
που η ζηλευτή τους ομορφιά… δημιουργούσε έριδες και προστριβές
και διαγκωνίζονταν…
για το ποιο θα εδραιωθεί
στο χωροχρόνο…
μεταξύ
της καλλίστης Ηλιούσας… Ρόδου…
και της κατοπτρικής της… επουράνιας θέσης!

Μιας…»ελληνοθωριάς» σμαραγδένιας…
θεϊκής έμπνευσης και έγνοιας!

«Ουρανός… Ροδίων» …
που πάντα θα’ ναι εκεί…
ν’ ανθοφορεί τα ρόδα
και τους μοναδικούς ανα τη Γη πελώριους φίκους…
κοσκινίζοντας το χώμα… στις νοερές πεζούλες
του εύφορου «μήκους»…

Ιδέ… Δωδεκανήσιε αδελφέ…
το σύννεφο…
καμαρωτό
θε να… επιτηρεί…
και… τους παναιώνιους
Ροδίους σου «ιβίσκους»…

Νησί μου,
με την παγκόσμια κληρονομιά…
του αντικειμενισμού
μιας ιστορίας κλέους,
με… τα δεσμά,
τα μέχρι «ψες»…
απ’ τους αναρίθμητους
«οχτροκατακτητές»…

τους μύστες του εσμού δεινών…
του ωμού ρεαλισμού…

εκεί ψηλά… λοιπόν,
στ’ «άπαρτα»…
φάτσα στην Ιωνία,
αντιμάχεται η ομορφιά…
την <κρίση>, επί όλων των αξιών…
την <εθνική μελαγχολία>…

Τα σφαδάζοντα
όνειρα…
των χαμένων προσδοκιών!

Εκειά…
κλαίν’ τα «ορατά» και τα … «απτά»…
κρύβοντας το δάκρυ…
αποδεχόμενα…
τις
οδυνηρές αναλήθειες και τα «τετελεσμένα»,
που καθόρισαν τη μοίρα μας!

Προς τα κει κατευθύνονται κι’ οι
προσευχές των … «αγρίων» νυχτών!
Στα κάθιδρα «αφηγήματα»,
των εφιαλτικών ιστορικών στιγμών…

Σ’ αντιστάθμιση…
όλων των ψυχικών δοκιμασιών…
η μοναξιά…
ευλόγησε τα… χρώματα,
καθιστώντας τα… «αγριολούλουδα»
τού γαλήνιου «ουράνιου» δάσους μου…

Τα πότισα «ειρήνη»…
κι’ όλα τους, σήμερα,
μου χαμογελούν απλόχερα,
χωρίς αξιώσεις ανταπόδοσης!

Το δε μικρό, φευγάτο ‘‘συνοφρυωμένο’’… σύννεφο,
πίσω απ’ τον χειροποίητο καλαμένιο μου φτωχοχαρταετό,
υπέχει θέση φόντου …
στη <σύνθεση> της εικόνας των παιδικών μου χρόνων!

Χαρταετός…
«συνοδοιπόρος»…
που’ ρχεται απ’ τα παλιά…
με καλούμπα…
την ευαγή μου ελπίδα προς τους αναξιοπαθούντες,
λυτρώνοντας με απ’ τον
ξεριζωμό κι’ απ’ τον ανείπωτο… πόνο!

Εκεί… ψηλά
αναζητώ…
την πανδαισία των »ζωγραφιστών» ήχων…
και <κοφεύω>…
κατά την παρουσίαση… των «χρωμάτων»!

Όχι πια… άλλους πολέμους!

Μετά το δείλι…
περιμένω πάλι το …μελαγχολικό μου ταξίδι!

Αφήνομαι στις μύριες σκέψεις της πολύχρωμης χαρμολύπης…
και ξεφυλλίζω τις θύμησες της νιότης…

Ξέρω…
θα με ξυπνήσει η άδουσα αυγή με τα γλυκά της ηχοχρώματα…
και το κρεσέντο του λυρισμού της…

Κι’ ύστερα…
δε θα υπάρχει… «ύστερα»!
Θα’ ν’… όλα πιθανά!
«Ρέοντα»…σαν και πρώτα!
Θα τα «ραίνει»… η δυσοσμία του φοβισμένου… «ιδρώτα»!

Γιατί… θ’ ακολουθούν τ’ αδυσώπητα,
τ’ αμείλικτα πρωινά…
του πανικού,
τα… χωρίς έλεος,
που τα πληρώνω …
με ‘‘κομμάτια’’ της ψυχής μου!

Εκεί…
δεν έχει όνειρα!

Η εξασφάλιση του «επιούσιου»
είν’ έμπλεη αποδεκτής… «βίας»!

Κι’ αν αντέξω…
ολημερίς,

θα καρτερώ στο «κουρασμένο» ηλιοβασίλεμα…
τ’ απάγκιο…
να ξαναβρώ…
τις ‘‘καθημερινές’’ μου <<ζωγραφιές>>…
που…
ενδυναμώνουν το ‘είναι’ μου
και με πεισμώνουν…
για να ζήσω!

Να συνεχίσω να… υποφέρω!

Παντελής Π. Κούσης
(Ιστορικός
&
Φυσικός)

Υγ

Τότες…στην κρίση…
όλων των αξιών!

-Ξεπεράστηκε;

-Συ… είπας!

ΕΕΛΣΠΗ