vima365

Ποίηση : Παντελής Π. Κούσης ΄΄Η πέτρα που χρύσιζε ΄΄

Ποίηση : Παντελής Π. Κούσης ΄΄Η πέτρα που χρύσιζε ΄΄

Η πέτρα που χρύσιζε… μου’ λυσε τα χέρια και μου’ δώκε «πνοή» να τη σμιλέψω…
Τη μάντρα… θε να κατεβώ… σκαλί στο βράχο να γενώ, για να την κλέψω!

Άψυχο μάρμαρο που…
της εμφύσησα την πρώτη ανασαιμιά…
Παλιό… αθηναϊκό «ταξίδι» στις προπολεμικές αυλές… με τ’ ανθισμένα γιασεμιά!

Θεία η ομορφιά στο τελευταίο… σκαλιστό
κι’ ας ήταν ξερολίθι!
Στον κήπο …»αναδύθηκε»… αρχαϊκό ψηφιδωτό!
Σύνηθες… το «γλυκόξινο φιλί»,
που…καρτερούσε η… ‘λήθη’!

Αλλοτινοί… «καιροί», που φύγατε…
χάσατε, το «κυριακάτικο τραπέζι» !
Το δάκρυ και φιλί…
κι’ οι μάνες τότες… ξόρκιζαν την πίκρα
και…<τα παιδία παίζει>!

Οι ‘καιροί’… στις Ακροπόλεις
‘γδέρναν’ τα εσώψυχά μας…
σα… στα ‘ξερονήσια’!
Κι’ όμως δεν έγειρε κανείς!
Δικοί… και συγγενείς!
«Αγέρωχοι» κι’ ορθοί βρεθήκαν…
» Απραγοι»… βαρεθήκαν…
Τα οστά τους ένα με τη γη…
Μύρο… τη ροδαυγή!
Λίπασμα – αγίασμα για τα σταχτιά τα κυπαρίσσια!

Κι’ απ’ τα έγκατα… αυτή τους η θανατερή ηχώ…
Ο θρύλος της… θαρρώ, πως την ακολουθεί… σαν ένα » αγρίμι»!

-Μην πάτε απ’ το παλιό το καλντερίμι!
Να’ τανε μια φορά και δυο … πνιγμοί και μισεμοί;
Κι’ όμως… το νερό ήταν ρηχό…

Αναθεματισμένη… έρμη γη,
χιλιάδες δε χαθήκανε στο «αίμα»;

Αναπηδά το «χώμα»… Ουρλιάζουν από κάτω οι ήρωες σε «στρώσεις»…
δεν το σχωρνούν το ψέμα!


Παντελής Π. Κούσης
(Ιστορικός &’ Φυσικός)