vima365

ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ .. ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΟΥ ΛΟΥΒΡΟΥ – Απο τον Μανο Κιλημαντζο

ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ .. ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΟΥ ΛΟΥΒΡΟΥ

   Απο τον Μανο Κιλημαντζο

Και ήρθε η ώρα να επισκεφτούμε το Λούβρο. Πάντα συνδέω το Λούβρο με έναν καυγά που είχα με έναν Γάλλο ταξιτζή πριν χρόνια, όταν του είπα ότι μεγάλο μέρος των εκθεμάτων από τα οποία οι Γάλλοι «πουλάνε πολιτισμό» είναι κλεμμένα από την πατρίδα μου.

Όπως έχω πολλές φορές πει τους γενικά κακότροπους Γάλλους δεν τους έχω με καλό μάτι.

Τους έζησα και σαν μαθητής αλλά και σαν συνεργάτης τους, οπότε τους παραφυλάω στην γωνία με κάθε ευκαιρία !

Τέλος πάντων πάμε παραπέρα…

Το Λούβρο λειτούργησε τον 12ο αιώνα σαν φρούριο.

Μετατράπηκε και επεκτάθηκε σε παλάτι και το 1793 στην Γαλλική Επανάσταση (και μερικά κεφάλια λιγότερα..) εγκαινιάστηκε σαν μουσείο.

Δεν είχα ξαναπάει!

Όσες φορές πήγα στο Παρίσι ήταν για δουλειά και ο ελεύθερος χρόνος πολύ περιορισμένος, ειδικά όταν πρόκειται για το πραγματικά τεράστιο Λούβρο.

Εννοείται πως είναι αδύνατον να το δεις σε μία η δύο (η και περισσότερες) επισκέψεις !

Οπότε πρέπει να διαλέξεις! Μονόδρομος είναι η επιλογή του Ελληνικού τομέα (αυτού για τον οποίο τσακώθηκα με τον ταξιτζή πριν χρόνια ).

Εκεί που «φιλοξενούνται» τα Ελληνικά και Αιγυπτιακά εκθέματα με κάποια παρένθεση κάποια Αναγεννησιακά κάδρα και η αίθουσα της Μόνα Λίζα (Τζοκόντα), αλλά και τα αρκετά ενδιαφέροντα τείχη του Λούβρου τότε που ήταν φρούριο.

Τα Ελληνικά «εκθέματα» είναι εξαιρετικά εντυπωσιακά και δεν είναι δυνατόν να ήταν αλλιώς.

Εντύπωση μάλιστα μου έκαναν κάποια τα οποία είναι ίσως μοναδικά,

Δεν εχω δει παρόμοια σε άλλα μουσεία (και δεν έχω πάει σε λίγα…).

Τα εκθέματα, η τουλάχιστον ένα μικρό μέρος από αυτά μπορεί ο αναγνώστης να τα δει στις φωτογραφίες που ακολουθούν.

Μεταξύ των εκθεμάτων και μία σαρκοφάγος από τις Κλαζομενές.

Είναι οι μοναδικές στον αρχαίο Ελληνικό κόσμο και δεν μπορεί κανείς να λαθέψει αντικρύζοντάς την, πόσο μάλλον αφού προέρχεται από την πατρίδα των προγόνων ου τις Κλαζομενές (Βουρλά της Μικράς Ασίας σήμερα) .

Και φτάνουμε στο «διαμάντι του στέμματος», την Αφροδίτη της Μήλου! «Όταν πρωτοβγήκε στο φως, δεν είδε το μάρμαρο τον Ήλιο, αλλά εκείνος τυφλώθηκε από αυτό» ( ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΗ ΑΦΡΟΔΙΤΗ του Πέτρου Πουρλιάκα…).

Κόσμος πολύς γύρω της, κυρίως Κινέζοι, αρκετή φασαρία, πολλά «σελφι», αρκετό στριμωξίδι γύρω της.

Κι όμως !

Για μένα εκείνη την στιγμή επικράτησε απόλυτη σιωπή.

Τα πάντα μένουν έξω από τις αισθήσεις σου και το μόνο που σου μένει είναι αυτό το βλέμμα!

Ένα βλέμμα στραμμένο κάπου εκεί μακριά! Δεν είναι χαρούμενο! Σκεπτικό και μελαγχολικό είναι …

Υπέροχο το άγαλμα!

Με τις τέλειες γυναικείες αναλογίες του (αν είχε και τα χέρια της , τα οποία εξαφανίστηκαν μυστηριωδώς..)!

Αλλά εκείνο το βλέμμα….. Μεγάλο το ψυχικό βάρος που σου φορτώνει στους ώμους!

Μην ξεχνάμε πως η μεταφορά του στο Λούβρο κόστισε ζωές. Και γι αυτό φταίνε πολλοί και πολλά!

Πριν την αποχαιρετήσω δεν μπορώ παρα να θυμηθώ την τελευταία πρόταση από το βιβλίο του Πέτρου Πουρλιάκα (Φυλακισμένη Αφροδίτη) : «Ο έρωτας μονάχα με θάνατο καταλαγιάζει και στο Λούβρο ήρθε η καινούργια.

Έλαβε τον αριθμό ΜΑ399» …..

Ανάθεμα στους αίτιους! Συνεχίζει ο επισκέπτης (γιατί ο Μάνος έχει μείνει εκεί , μπροστά της για αρκετή ώρα αφού ήδη έχουμε προχωρήσει) στα πάρα πολλά Ελληνικά εκθέματα και σε λίγο , σε περίοπτη θέση αντικρύζει την Νίκη της Σαμοθράκης!

Άγαλμα της ελληνιστικής εποχής (3ος-2ος π.Χ. αιώνας) από Παριανό μάρμαρο, παριστάνει την φτερωτή θεά Νίκη να κατεβαίνει στην πλώρη πλοίου.

Κι αυτή κλεμμένη (γύρω στο 1860) μας αντικρύζει με το ακέφαλο σώμα της και ανταλλάσσει μαζί μας συναισθήματα.

Μιλάμε Ελληνικά και έτσι καταλαβαινόμαστε χωρίς ανεπιθύμητους ωτακουστές.

Τελειώνει ο τομέας των Ελληνικών «εκθεμάτων» και συναισθηματικά φορτισμένοι προχωράμε στον Αιγυπτιακό τομέα.

Και Αιγύπτιος να μην είσαι πάλι σε πλημμυρίζουν συναισθήματα .

Και η Αίγυπτος αν έπεσε θύμα ληστείας από τους ΑγγλοΓάλλους !

Και μην μου μιλήσει κανένας για την παγκοσμιότητα της Τέχνης γιατί θα τσακωθούμε !

Κάποιοι Αναγεννησιακοί πίνακες που μεσολαβούν μου φαίνονται τόσο αταίριαστοι..

Προχωράμε και στην αίθουσα που εκτίθεται η Μόνα Λίζα!

Τζοκόντα!

Όσο κι αν είναι κομμάτι του παγκόσμιου πολιτισμού, όταν έχεις περάσει από την Αφροδίτη και την Νίκη, αισθάνεσαι κάπως … χλιαρός!

Όταν μάλιστα στριμώχνεσαι ανάμεσα σε πλήθος αλαφιασμένων Κινέζων και τα δεκάδες κινητά που υψώνονται μπροστά σου, εμποδίζοντάς σε να βγάλεις μια αξιοπρεπή φωτογραφία (όχι ότι επέμεινα και πολύ, ομολογώ!).

Εντάξει την είδαμε και ζωντανά την Τζοκόντα.

Μεταξύ του Ελληνικού και του Αιγυπτιακού τομέα υπάρχει ένας μεγάλος χώρος που βρίσκονται εκτεταμένα τμήματα του τείχους που αποτελούσε το Μεσαιωνικό (12ου αιώνα) Λούβρο.

Αξίζει η παράκαμψη για να συμπληρώσεις την εικόνα και την ιστορία του χώρου.

Βγαίνοντας στο φως της ημέρας αντικρύζεις την γυάλινη πυραμίδα κι λίγο πιο μακριά την αψίδα που κοσμεί τον εξωτερικό χώρο και σηματοδοτεί την αρχή του κήπου των κεραμέων ( jardin des Tuileries) .

Και εδώ τελειώνει η επίσκεψή μας στο Λούβρο.

Την επόμενη φορά θα δούμε κάποια άλλα εκθέματα, πάντα όμως περνώντας από την Αφροδίτη μας.

Την χρειάζεται την συντροφιά μας !

Δεν της κάνει ο θόρυβος από «αλλόθροους» ανθρώπους (αυτούς που μιλούν άλλες γλώσσες).

Λαχταρά να ακούσει το «φίλτατον φώνημα» (την αγαπημένη ομιλία)!

Θα της το αρνηθούμε ;

ΜΑΝΟΣ ΚΙΛΗΜΑΝΤΖΟΣ

Υ.Γ. Ακολουθούν λίγες ενδεικτικές φωτογραφίες .

Λόγω του όγκου τους θα ακολουθήσουν ξεχωριστά τις επόμενες ημέρες ενότητες φωτογραφιών, ανα τομέα.