Η Τέχνη μπορεί να καταγράφει τον κόσμο γύρω μας …
Απο τον Στελιο Ταντουρη
Οι ρόλοι της Τέχνης
Είναι πολλοί αυτοί που πιστεύουν ότι Τέχνη είναι απλώς μια ωραία εικόνα ή κάτι που κοσμεί έναν χώρο.
Για εμένα αυτό είναι αποδεκτό ως ένα σημείο, αυτό που δεν μένουμε στο να το θεωρήσουμε μόνο ωραίο, αλλά να προχωρήσουμε και προς τα μέσα.
Η Τέχνη ως γνωστόν έχει πολλούς ρόλους και όλοι έχουν σημασία για τον άνθρωπο.
Σήμερα λέω να δούμε κάποιους απ’ αυτούς με παραδείγματα που μπορεί να καταλάβει ο καθένας μας.
Η Τέχνη μπορεί να καταγράφει τον κόσμο γύρω μας.
Μπορεί να μας δείχνει δηλαδή την πραγματικότητα όπως είναι.
Ο Courbet για παράδειγμα ζωγράφιζε εργάτες να σπάνε πέτρες και όχι κάποιους πλούσιος να γλεντούν.
Ο Millet έδειχνε στα έργα του γυναίκες να μαζεύουν στάχυα στα χωράφια κουβαλώντας όλη την κούραση της ημέρας.
Στην Ελλάδα, έχουμε καλλιτέχνες που ζωγραφίζουν καθημερινές σκηνές, δρόμους, γειτονιές και καταγράφουν την καθημερινή ζωή μας.
Κάτι σαν φωτογραφία αλλά με την ψυχή του καλλιτέχνη.
Ένα άλλος ρόλος της είναι να κοιτάει μέσα μας και να εκφράζει τα συναισθήματα μας.
Θα φέρω ως αγαπημένο παράδειγμα
τον Van Gogh ο οποίος ζωγράφιζε τον ουρανό όχι όπως ήταν στην πραγματικότητα αλλά όπως τον ένιωθε ο ίδιος, γεμάτο ένταση και χρώματα .
Ο Munch που αποτύπωσε στην Κραυγή όλη την αγωνία που νιώθουμε εμείς πολλές φορές, αλλά δεν μπορούμε να την εκφράσουμε με λόγια.
Και στην Ελλάδα, βλέπουμε ευτυχώς, ειδικά νέους καλλιτέχνες που ζωγραφίζουν φόβο, χαρά ή θυμό χωρίς να περιμένουν να γίνουν διάσημοι, αλλά για να μιλήσουν ανοιχτά, να μας κάνουν να αισθανθούμε ότι αυτό που νιώθουμε εμείς το νιώθουν και αυτοί, ότι δεν είμαστε μόνοι.
Η Τέχνη έχει επίσης την ικανότητα να καταγγέλλει και να παίρνει θέση.
Ο Picasso με τη Guernica έδειξε τη φρίκη του πολέμου. Ο Weiwei όπως έχω αναφέρει και παλαιότερα στα έργα του δείχνει την αδικία και τον κοινωνικό προβληματισμό πάνω σε θέματα της εποχής μας.
Στην Ελλάδα, δυστυχώς λίγοι τολμούν να κάνουν το ίδιο, αν και όταν η Τέχνη μιλάει για αδικία ή περιβάλλον ή άλλα φλέγοντα κοινωνικά θέματα μας ξυπνάει.
Μας ξυπνάει και μας λέει δεν είναι όλα καλά, μπορείς να κάνεις και εσύ κάτι για να έχουμε ένα καλύτερο αύριο.
Προσωπικά αυτό είναι που θεωρώ και πιο ουσιαστικό.
Η Τέχνη μπορεί να μας κάνει να στοχαστούμε, ακόμα και να συγκινηθούμε.
Υπάρχει και η «σιωπηλή» μορφή της που έχει όμως δύναμη και πνευματικότητα.
Ο Rublev για παράδειγμα στα έργα του δεν εξηγεί τίποτα. Απλώς σε καλεί να σταθείς, να σκεφτείς και να αισθανθείς.
Στην Ελλάδα, μικρές γκαλερί ή κάποιες εκθέσεις όχι ιδιαίτερα προβεβλημένες το κάνουν αυτό.
Πολλές φορές δεν είναι αναγκαίος ο εντυπωσιασμός, χρειάζεται απλά να αισθανθούμε κάτι πιο πνευματικό.
Μην ξεχνάμε όμως ότι η Τέχνη έχει και οικονομικό ρόλο.
Σαφώς, δεν είναι κακό να υπάρχει αγορά.
Το πρόβλημα όμως τουλάχιστον για μένα είναι όταν η Τέχνη χάνει την ουσία και την φωνή της για να γίνει απλώς και μόνο εμπορικό προϊόν.
Κάποιος, εύλογα μπορεί να αναρωτηθεί, τι σημαίνουν όλα αυτά για εμάς;
Σημαίνουν ότι η Τέχνη δεν είναι κάτι μονοδιάστατο.
Έχει την δυνατότητα να καταγράφει, να εκφράζει, να καταγγέλλει, να μας συγκινεί και να ανατρέπει.
Το βασικό όμως είναι ότι δεν πρέπει να μένει κενή.
Στην Ελλάδα υπάρχουν πολλοί που προσπαθούν και σίγουρα αυτό είναι ελπιδοφόρο.
Με λίγα λόγια και να κλείσω εδώ, η Τέχνη μας μιλάει όταν μας αγγίζει, όταν μας προκαλεί συναισθήματα και όταν μας δείχνει το δρόμο προς το φως.
Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.