vima365

Η Απόρριψη και το «Γνώθι Σαυτόν»: Η Πτώση που Μας Ανυψώνει Απο την Λιλικα Αρνακη 

Η Απόρριψη και το «Γνώθι Σαυτόν»: Η Πτώση που Μας Ανυψώνει

   Απο την Λιλικα Αρνακη 

Κυρίες και κύριοι!

Δεν θα ωραιοποιήσω τα πράγματα.
Η απόρριψη πονάει.
Πονάει βαθιά. Χωρίς προειδοποίηση.
Και δεν είναι απλώς ένα «όχι».
Είναι μια μαχαιριά στην αυτοεκτίμηση.
Είναι η στιγμή που κοιτάς τον εαυτό σου και αναρωτιέσαι:
«Τι έκανα λάθος;»
«Γιατί εμένα;»
«Μήπως… δεν αξίζω;»

Όλοι το έχουμε νιώσει.
Και όλοι, εκείνη την ώρα, έχουμε δύο δρόμους.

Τον εύκολο – να λυγίσεις. Να αποσυρθείς.
Ή τον δύσκολο – να σταθείς. Να αντέξεις. Να δεις.

Να δεις μέσα σου.
Να ξεκινήσεις το ταξίδι του «Γνώθι σαυτόν».

Γιατί η απόρριψη…
δεν σε συντρίβει μόνο.
Σε ξεγυμνώνει.

Σου παίρνει τις βεβαιότητες.
Σου ρίχνει το προσωπείο.
Κι εκεί, στο απόλυτο κενό,
εκεί που δεν υπάρχει χειροκρότημα, ούτε έπαινος, ούτε αποδοχή…
εκεί ξεκινά η αλήθεια σου.

Ποιος είσαι, όταν δεν σε χειροκροτούν;
Ποιος είσαι, όταν κανείς δεν σε επιλέγει;
Ποιος είσαι… όταν μείνεις μόνος με τον εαυτό σου;

Η απόρριψη δεν είναι ήττα.
Είναι καθρέφτης.
Κι αν έχεις το θάρρος να κοιτάξεις,
θα δεις ότι δεν είσαι λίγος.
Δεν είσαι αποτυχημένος.
Είσαι άνθρωπος που ακόμα στέκεται. Που αντέχει. Που επιμένει.

Μην την φοβάσαι, λοιπόν.
Αγκάλιασέ την.
Κάν’ την πυξίδα. Κάν’ την φωτιά. Κάν’ την αφετηρία.

Γιατί εκείνοι που γνώρισαν την απόρριψη
και δεν λύγισαν,
εκείνοι που πόνεσαν
και δεν κρύφτηκαν,
εκείνοι που έπεσαν
και ξανασηκώθηκαν…

…είναι αυτοί που γνώρισαν τον εαυτό τους.

Και όποιος γνωρίζει τον εαυτό του,
δεν έχει ανάγκη την έγκριση κανενός.
Δεν περιμένει να τον διαλέξουν.
Διαλέγει ο ίδιος τον δρόμο του.

Κι αυτός, κυρίες και κύριοι,
είναι ο μόνος δρόμος που οδηγεί στην ελευθερία.
Στην αξιοπρέπεια.
Στην αληθινή δύναμη.

Γνώθι σαυτόν.
Κι ας το είπαν πρώτοι οι αρχαίοι.
Το αποδεικνύουν κάθε μέρα οι γενναίοι.