vima365

Κράτος άνευ Κυριαρχίας ! του Χρήστου Κατσέα

Ελλάδα – Τουρκία – NAVTEX

Κράτος άνευ Κυριαρχίας !

  του Χρήστου Κατσέα

Όταν ένα κράτος παύει να ασκεί κυριαρχία, δεν παύει απλώς να κυβερνά. Παύει να υπάρχει. Εκφυλίζεται σε διοικητικό περίβλημα, σε διαχειριστή διαδικασιών, σε γραμματεία εξαρτήσεων. Διατηρεί τύπους, χάνει περιεχόμενο.

Και αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα με την Ελλάδα: δεν απειλείται από στρατιωτική συντριβή, αλλά από κάτι βαθύτερο κ’ υπουλότερο – απ’ την εθελούσια παραίτηση απ’ την έννοια της κυριαρχίας.

Η πρόσφατη δήλωση του Υπουργού Εθνικής Αμύνης περί των Ιμίων δεν ήταν ένα ατυχές λεκτικό σφάλμα.

Ήταν σύμπτωμα. Όταν η κρατική εξουσία μετακυλίει την ευθύνη μιας εθνικής κρίσεως εις «ιδιώτες» και εγκαλεί τον πολίτη διότι εκφράζει πατριωτισμό, τότε έχουμε αλλαγή παραδείγματος: το κράτος παύει να προστατεύει και αρχίζει να επιπλήττει. Όχι τον αντίπαλο· τον ίδιο του τον λαό!

Αυτό δεν λέγεται ψυχραιμία. Λέγεται αποκήρυξη. Όχι της εντάσεως, αλλά της ευθύνης.

Το μήνυμα είναι καθαρό: ό,τι αμφισβητεί η Τουρκία οφείλει να καθίσταται αόρατο!

Να μην ονομάζεται!

Να μην επικαλείται την ιστορία του. Διότι η άσκηση κυριαρχικών δικαιωμάτων βαφτίζεται «πρόκληση», και η υποχώρηση «υπευθυνότητα!».

Έτσι συγκροτείται ένα παράδοξο κράτος: νομικώς κυρίαρχο, πραγματικό εξαρτημένο.

Η Ελλάδα διατηρεί σύνορα στα χαρτιά, αλλά ρυθμίζει τη συμπεριφορά της με γνώμονα τα νεύρα της Άγκυρας.

Η κυριαρχία δεν χάνεται με πόλεμο· χάνεται με συνήθεια.

Με την καθημερνή ανοχή των τετελεσμένων, με την παιδαγωγία της ηττοπάθειας!

Η τουρκική NAVTEX δεν είναι απειλή, όπως το casus belli. Είναι πράξη. Και η απουσία αντιδράσεως μεταφράζεται πάντοτε ως συγκατάθεση.

Έτσι, ανατολικά του 25ου μεσημβρινού, δεν αμφισβητείται μόνον το Αιγαίο· αποδομείται η ίδια η έννοια του κυρίαρχου κράτους.

Η πολιτική απάντηση θα ’πρεπε να είν’ αυτονόητη: έμπρακτη ακύρωση των τετελεσμένων, σαφής πολιτική απόσταση από έναν «διάλογο» που διεξάγεται υπό όρους ήττας!

Διάλογος επί τετελεσμένων δεν είναι διπλωματία· είναι επικύρωση.

Και όμως, αντί αντιδράσεως, επικρατεί σιωπή. Μία σιωπή που δεν είναι ουδετερότητα, αλλά συνενοχή.

Διότι όταν η εξουσία παραιτείται και η κοινωνία εθίζεται στην αφωνία, η ιστορία δεν ρωτά· απλώς καταγράφει.

Και τότε η μόνη φωνή που επιμένει να ονομάζει τα πράγματα βρίσκεται εκτός θεσμών.

Όχι από ιδεοληψία, αλλά επειδή το σύστημα έπαψε να παραγάγει πολιτική.

Η διαχείριση αντικατέστησε την πολιτική, το δελτίο Τύπου την πράξη, η προσαρμογή τη στάση.

Η ιστορία, όμως, δεν προχωρεί με ανακοινώσεις.

Προχωρεί με θέσεις.

Και όταν αυτές δεν αρθρώνονται εντός, θα αρθρωθούν απ’ έξω – όχι από πολυτέλεια, αλλά από ανάγκη.

Διότι η Κυριαρχία, όπως και η Ελευθερία, δεν παραχωρείται. Ασκείται.

Η χάνεται!

Χρῆστος Κατσέας ἐπὶ τοῦ «Vima365.gr»