«Αλ-Χακίμ,ο Νερών της Αιγύπτου και οι σύγχρονοι «επίγονοί» του»
~Το Άγιο Φως και η αιώνια σύγκρουση του Ανθρώπου με το Θείο~
Η ιστορία του ανθρώπου είναι μια αδιάκοπη μάχη ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι.
Κάθε εποχή γεννά εκείνους που προσπαθούν να υψώσουν το πνεύμα και άλλους που, τυφλωμένοι από την ύβρη, επιχειρούν να το σβήσουν.
Στις αρχές του 11ου αιώνα, ένας τέτοιος άνθρωπος εμφανίστηκε στην Αίγυπτο ο Αλ-Χακίμ, ο χαλίφης που θέλησε να πολεμήσει το Φως του Θεού.
Ο χαλίφης Αλ-Χακίμ μπιν Αμίρ Αλλάχ ανήλθε στον θρόνο της Φατιμιδικής Αιγύπτου το 996 μ.Χ., σε ηλικία μόλις έντεκα ετών.
Την εξουσία στα πρώτα χρόνια της ανηλικότητάς του ασκούσε ο αντιβασιλιάς και δάσκαλός του, Βαρτζαουάν, τον οποίο όμως ο νεαρός χαλίφης δολοφόνησε σε ηλικία δεκαπέντε ετών, αναλαμβάνοντας πλήρως την εξουσία.
Από τότε άρχισε να αποκαλύπτεται η αλλόκοτη και ασταθής φύση του χαρακτήρα του θρησκευτικός φανατισμός, παράνοια, απρόβλεπτες αποφάσεις και, σύμφωνα με πηγές, υπερβολική χρήση οπίου. Όλα αυτά τον οδήγησαν σε πράξεις πρωτοφανούς σκληρότητας, που έμειναν στην ιστορία.
Ο Σύρος ιστορικός και φιλόσοφος Βαρ Εβραίος (13ος αι.) στο έργο του Χρονογραφία γράφει χαρακτηριστικά:
«Και εκείνο τον καιρό ο Χακίμ, ο χαλίφης της Αιγύπτου, διέταξε να καταστραφεί ολοσχερώς ο Ναός της Αναστάσεως και όλα τα κειμήλιά του λεηλατήθηκαν.
Και επέβαλε την ερήμωση σε χιλιάδες εκκλησίες… Αυτός ο διωγμός ξεκίνησε από έναν άνθρωπο που μισούσε τους χριστιανούς».
Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Βαρ ένας μουσουλμάνος, εχθρικός προς τους χριστιανούς, έπεισε τον χαλίφη ότι το θαύμα του Αγίου Φωτός στον Ναό της Αναστάσεως ήταν απάτη.
Το Άγιο Φως, που κάθε Μεγάλο Σάββατο κατέρχεται από τον ουρανό στον Πανάγιο Τάφο, ήταν για αιώνες σημείο αναφοράς όχι μόνο των χριστιανών, αλλά και πολλών μουσουλμάνων που συμμετείχαν στην τελετή και άναβαν απ’ αυτό τις κανδήλες τους στα ιερά τεμένη της Ιερουσαλήμ.
Η φήμη του θαύματος είχε διαδοθεί σε όλη τη Συρία και την Παλαιστίνη, προσελκύοντας χιλιάδες πιστούς.
Αυτό το φαινόμενο, που ενίσχυε τη χριστιανική πίστη ακόμη και εντός του ισλαμικού κόσμου, ο Αλ-Χακίμ θεώρησε απειλή. Το 1009 μ.Χ. διέταξε την ολοκληρωτική καταστροφή του Ναού της Αναστάσεως και την αρπαγή όλων των ιερών κειμηλίων.
Η ενέργειά του αυτή, σύμφωνα με τον ιστορικό Benjamin Kedar και τον μελετητή Marius Canard, συνδέεται άμεσα με την προσπάθειά του να ανακόψει την επιρροή του θαύματος του Αγίου Φωτός. Ο Canard, στο έργο του
Η καταστροφή του Ναού της Αναστάσεως και η ιστορία της καθόδου του Αγίου Φωτός, υποστηρίζει ότι το θαύμα ήταν ο καθοριστικός λόγος που όπλισε το χέρι του χαλίφη.
Η μανία του δεν περιορίστηκε στα Ιεροσόλυμα. Μέχρι το 1014, σύμφωνα με τον σπουδαίο Βυζαντινόλογο Σερ Στίβεν Ράνσιμαν, περίπου τριάντα χιλιάδες εκκλησίες είχαν καταστραφεί ή λεηλατηθεί.
Ωστόσο, δύο ιερά έμειναν ανέγγιχτα με τρόπο που οι πηγές περιγράφουν ως θαυματουργό.
Η πρώτη ήταν η Βασιλική της Γεννήσεως στη Βηθλεέμ. Όταν οι άνδρες του Αλ-Χακίμ έφθασαν για να την πυρπολήσουν, «ένα απαστράπτον φως εμφανίστηκε και όλοι οι μουσουλμάνοι έπεσαν κάτω σαν νεκροί», όπως γράφει ο Αντεμάρ.
Το «lux fulgurans» ματαίωσε οριστικά το σχέδιο της βεβήλωσης.
Η δεύτερη ήταν η Μονή του Σινά. Εκεί, χίλιοι στρατιώτες στάλθηκαν για να την καταστρέψουν, αλλά, όταν πλησίασαν, είδαν «το όρος να φλέγεται και να καπνίζει».
Τρομαγμένοι, επέστρεψαν στο Κάιρο, και ο Αλ-Χακίμ, συγκλονισμένος, φέρεται να διέταξε τη διακοπή των διωγμών.
Παρά τη μεταμέλεια που έδειξε προς το τέλος της ζωής του, ο χαλίφης έμεινε στην ιστορία ως ο «Νέρων της Αιγύπτου».
Το 1021 εξαφανίστηκε μυστηριωδώς*(περισσότερες πληροφορίες στο 2ο σχ.)κατά τη διάρκεια μιας νυχτερινής βόλτας στο όρος Μουκάταμ βρέθηκαν μόνο το άλογό του και τα αιματοβαμμένα του ενδύματα.
Οι οπαδοί του, που αργότερα συγκρότησαν τη θρησκευτική κοινότητα των Δρούζων, τον θεώρησαν θεϊκή ενσάρκωση και πίστεψαν ότι δεν πέθανε, αλλά «κρύφτηκε» για να επιστρέψει.
Η ιστορία, όμως, απέδειξε ότι η πράξη του απέτυχε.
Ο Ναός της Αναστάσεως αναστηλώθηκε το 1048, με την άδεια του διαδόχου του, Αλ-Ζαχίρ, και με την υποστήριξη του Βυζαντινού αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Η΄.
Το Άγιο Φως συνέχισε να κατέρχεται κάθε Μεγάλο Σάββατο, πιο λαμπρό από ποτέ.
Αντί να σβήσει την πίστη, ο Αλ-Χακίμ άναψε φλόγες μεγαλύτερης ευλάβειας και θρησκευτικής συνείδησης.
Ο Αλ-Χακίμ δεν κατάφερε να πετύχει τον σκοπό του.
Δεν μπόρεσε να εξαλείψει το φως που φώτιζε τις ψυχές των ανθρώπων. Όσο κι αν προσπάθησε να σβήσει το θαύμα, το Άγιο Φως συνέχισε να λάμπει, αδιάκοπα, αιώνες μετά, ως σύμβολο πίστης και ελπίδας.
Δυστυχώς όμως όπως και τότε, έτσι και σήμερα, υπάρχουν εκείνοι που προσπαθούν να σβήσουν το φως της πίστης, να αλλοιώσουν την αλήθεια, να καταστρέψουν ό,τι θεωρείται ιερό.
Όμως το φως δεν σβήνει.
Όσο υπάρχει έστω ένας άνθρωπος που πιστεύει, που γονατίζει με ταπεινή καρδιά και ανάβει τη φλόγα της ελπίδας, το Φως θα συνεχίσει να κατέρχεται.
Ο Αλ-Χακίμ απέτυχε όπως θα αποτυγχάνουν πάντα όλοι όσοι πολεμούν το Θείο!!
Στυλ. Καβάζης
«Η φωτογραφία είναι εντελώς τυχαία,οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι συμπτωματική»
Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.
Greek
Arabic
Chinese (Simplified)
Dutch
English
French
German
Italian
Japanese
Portuguese
Russian
Spanish